menu

Primero Estaba el Mar - Tomás González (1983)

Alternatieve titel: Eerst Was Er de Zee

mijn stem
3,80 (5)
5 stemmen

Spaans
Psychologisch

127 pagina's
Eerste druk: Los Papeles del Goce, Bogota (Colombia)

De jonge intellectuelen J. en Elena verlaten hun hippe gedoe in de stad om een nieuw leven te beginnen op een afgelegen tropisch eiland. Ze verlangen naar een eerlijk bestaan, zelfvoorzienend en terug naar de natuur. Maar er ontstaan al snel scheurtjes in hun droom. Het paradijs verandert in een hel als noodweer, oplopende schulden, hun breekbare relatie, en zelfs de zee hen dreigen te vernietigen. Een ironisch relaas van de rampzalige botsing tussen het gedroomde leven en de harde werkelijkheid.

zoeken in:
avatar van liv2
liv2 (crew)
***

Cultschrijver levert bijna een pareltje af.Thomás Gonzalez' kaal vertelde verhaal blijft je beklemmen


Volkskrant recensie

avatar van eRCee
3,5
Heerlijk boek, het debuut van Thomás González, de schrijver die lang bekend stond als het best bewaarde geheim van Colombia. Eerst was er de zee blinkt vooral uit in z'n sfeertekening, dit is echt grote klasse. Je zou kunnen zeggen dat het narratief niet echt bijzonder is (in elk geval niet vernieuwend) en qua personages schuurt het soms dicht langs archetypen (met name Elena) maar dat is vrijwel bijzaak in de prachtige manier van vertellen. De beelden zijn heel zuiver en ongeforceerd, waarbij González geen aandacht vestigt op de taal zelf maar andersom, met de taal aandacht vestigt op natuur, weersomstandigheden, smaken, kleuren enzovoorts. Veel recensies hebben het over de kale manier van vertellen en dat kan ik op zich wel begrijpen omdat de zinnen niet bloemrijk zijn of verfraaid, anderzijds is het echt geen zuinig proza dat hier gebezigd wordt. Kwistig wordt er ook gestrooid met vooruitwijzingen naar de onafwendbare afloop. Een smetje op de compositie is het 19e hoofdstuk, een ingevoegde brief van een broer die vanuit het niks nogal een expliciet perspectief naar voren brengt, in het nawoord komt de vertaler Jos den Bekker hier nog op terug (dus lees dat vooral). Daar tegenover staat het prachtige slothoofdstuk, echt, zeldzaam mooi. Bijzonder fijne auteur deze Gonzaléz (hoewel het niet eens echt mijn type literatuur is wat hij schrijft), ik ga alles van hem lezen wat in vertaling beschikbaar is, dat zeker, en met een beetje geluk haalt dit mijn eindejaarslijst over 2020.

avatar van eRCee
3,5
De recensie van Juan Gabriel Vasquez voor The Guardian in 2014 droeg bij aan de internationaal groeiende waardering voor González. Lees de tekst hier.

avatar van Jason82
4,0
Zojuist opgepikt bij de bibliotheek!

avatar van Jason82
4,0
Het meelezen aan een kwartaal boek van deze site levert me altijd wat op. Ook ditmaal las ik een boek waar ik zelf nog nooit van gehoord had, maar waarvan ik blij ben het nu gelezen te hebben. Het blaadje van de bibliotheek in het boek was nog onbeschreven, nu staan mijn naam, woonplaats en datum trots vermeld.

Wat een beklemmend verhaal was dit! De schrijver wist me vrij snel bij de keel te grijpen en liet vrijwel geen moment los. Pas bij de laatste paar bladzijden gunde hij me rust, zoals eRCee al aangaf is dan ineens sprake van een bijzonder mooi en rustgevend hoofdstuk. Iets waar ik op dat moment hard aan toe was...

Tijdens het lezen wisselen gevoelens van genegenheid en ergernis zich af. Naarmate het verhaal vordert steeds meer dat laatste overigens. Want, wat laat onze hoofdpersoon zich vaak van zijn slechte en slappe kant zien! Elke tegenslag, wat er op een boerderij nou eenmaal bij hoort, en elke regenbui is reden voor enorme drinkgelagen. Pff, kom op man! Dat dacht ik regelmatig... en dan een beeldschone vrouw aan je zijde die diep ongelukkig is. Het zit ook niet mee. Als ze dan vanuit wanhoop een mooi stukje oerbos laten kappen voor de broodnodige inkomsten, en waar de apenfamilies wegspringen op het moment dat de onbehouwen houthakkers hun (bij vlagen vreselijk slordige) werk doen, voel ik bij het lezen een bal in mijn maag. Wat een misère. Maar de kleine lichtpuntjes in de vorm van de prettige mensen in de omgeving (die hem ondanks alles maar liefdevol bleven helpen), de mooie natuur en zee, en de momenten dat hoofdpersoon J. zich toch herpakt deden me steeds moedig doorlezen.

Mooie leeservaring, Boekmeter bedankt!

avatar van Lalage
Jason82 schreef:
Het blaadje van de bibliotheek in het boek was nog onbeschreven, nu staan mijn naam, woonplaats en datum trots vermeld.

Wat is dat voor systeem dan? Is het verplicht om je naam in een boek te zetten?

avatar van Jason82
4,0
Lalage schreef:
(quote)

Wat is dat voor systeem dan? Is het verplicht om je naam in een boek te zetten?

Zeer zeker niet. Ik heb het lang niet gezien, maar ik kan me herinneren dat ik het "vroeger" ook wel eens zag. Ik denk dat het niet meer dan een sympathiek bedoeld systeem is om als lezer te kunnen zien dat het boek eerder gelezen is (en door wie).

avatar van eRCee
3,5
Twee heel verschillende recensies, die beiden weer andere aspecten van het boek weergeven. Leuk en ben benieuwd wat de volgende kwartaallezer naar voren haalt. gart ook al enthousiast zo te zien.

avatar van Shaky
4,0
Het boek van het kwartaal heeft weer een voltreffer afgeleverd, al is dit boek verre van perfect. Ik sluit me werkelijk volledig aan bij wat eRCee schrijft en kan zeggen dat ik het boek op eenzelfde manier heb ervaren.

Misschien dat ik nog wel een stukje verder durf te gaan zonder al te negatief te willen worden over de personages: voor mijn gevoel waren het niet de archetypen die hier naar voren kwamen, maar zelfs stereotypen. Het volgt een vrij standaard stramien en een echte ontwikkeling maken ze niet door; Elena kan zelfs een flat character genoemd worden.

Terugkomend op 'niet al te negatief worden over de personages': J en Elena wisten ondanks hun voorspelbaarheid wel te boeien en bleven van begin tot eind (nu is dat niet zo moeilijk in net 100 bladzijdes) interessant genoeg omdat ze zo prachtig in de setting werden geplaatst door González. Daar zit ook de kracht van dit werk; de sfeerbepaling in combinatie met de levendige setting. Het eenzame bestaan (enkel oppervlakkige vriendschappen en de eeuwige outsiders blijven) en het proberen te vluchten voor iets waarvan je eigenlijk zelf niet goed weet wat het is en waarbij je er maar vanuit gaat dat het gras groener is aan de overkant; die tragiek wist me te pakken.

Fijn Boek van het Kwartaal dat ik met een ruime zeven-en-een-half beoordeel. 4*

avatar van eRCee
3,5
Ik denk overigens dat González bewust gebruik maakt van zo'n 'flat character' om iemand anders meer reliëf mee te geven (in dit geval J.). Je ziet dat nog wat sterker in zijn laatste roman Ontij: het archetype van de dominante vader die zijn zoons verstikt creëert een achtergrond van waaruit de tweeling wordt uitgelicht.

avatar van Shaky
4,0
eRCee schreef:
Ik denk overigens dat González bewust gebruik maakt van zo'n 'flat character' om iemand anders meer reliëf mee te geven

Mee eens, al vraag ik me af of dat in dit geval volledig bewust gedaan is om J. te dienen of dat hier autobiografische frustratie naar een (voormalige) relatie de reden is om Elena het karakter te geven dat ze heeft.

Zeker omdat Gonález zijn verhaal gebaseerd heeft op wat zijn familie min of meer is overkomen zou het me niets verbazen als dit samengesmolten is met zijn eigen kijk op een (voormalige) vlam.

Pure speculatie van mijn kant hoor. Het zit er ook dik in dat het, zoals jij aangeeft, een literair verantwoorde keuze is om Elena eendimensionaal te maken.

Wat dit boek en jouw opmerking
Je ziet dat nog wat sterker in zijn laatste roman Ontij: het archetype van de dominante vader die zijn zoons verstikt creëert een achtergrond van waaruit de tweeling wordt uitgelicht.
in ieder geval hebben gedaan, is mij zeer geïnteresseerd maken naar ander werk van deze man.

avatar van handsome_devil
3,5
Erg fijn, mijn eerste kwartaalboek en mijn eerste kennismaking met González, sowieso ook het eerste Colombiaanse boek dat ik lees. Het is een beetje Ik Vertrek maar dan op z'n Colombiaans; ik heb dit verhaal in ieder geval met dezelfde verwondering tot me genomen. Ook heb ik wel regelmatig moeten lachen, of eerder gniffelen, om alle ellende die J. en Elena te verduren krijgen, maar ook om de keuzes die ze zelf maken. De ellende begint ook echt al meteen, en het gaat alleen maar van kwaad tot erger. Ik moet wel zeggen dat het lachen mij op een gegeven moment wel verging (ik denk dat het doodschieten van de hond een keerpunt voor mij was) en op een gegeven moment omsloeg in een gevoel van beklemming en troosteloosheid.

Ik heb vaak een probleem met dunne boekjes, en dat is dat het vaak aanvoelt alsof het verhaal onvolledig is. Dat had ik bij dit verhaal totaal niet, doeltreffend wordt alles beschreven; er staat geen woord te veel, maar zeker ook niet te weinig. Ja, ik sluit zeker niet uit dat ik in de toekomst meer van González zal lezen. Dit boekje smaakt in ieder geval naar meer.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:43 uur

geplaatst: vandaag om 19:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.