Chijin no Ai - Junichiro Tanizaki (1924)

Een achtentwintigjarige man laat zich het hoofd op hol brengen door een vijftienjarig meisje. Negen jaar later legt hij een bekentenis af over z’n turbulente, onconventionele huwelijk. Soms spreekt hij de lezer rechtstreeks aan. Tot 1947 was vijftien jaar de minimumleeftijd om te trouwen in Japan, dus heeft hij niks onwettelijks gedaan, maar hij heeft zich wel als een dwaas gedragen. Eerst wierp hij zich op als de beschermer die haar uit haar milieu op wilde tillen, maar uiteindelijk was zij het die hem naar beneden trok. Ze zag hem als een sugar daddy aan wie ze geld kon vragen voor dure kleren, danslessen en uitstapjes.

Er is een tegenstelling tussen de traditionele Japanse cultuur en de moderne, westerse invloed. Ze drinken sake en de vrouwen dragen een kimono, maar ze gebruiken tandpasta van Colgate en scheermesjes van Gillette, en verkiezen een huis in westerse stijl. Fotografie en film waren in opkomst. Jōji houdt een fotoalbum bij en ze gaan naar de bioscoop. Hij vergelijkt Naomi met filmsterren als Mary Pickford en de Bathing Beauties.

Het speelt zich af in de jaren 1915 tot 1921, met een epiloog in 1924. Verschillende streken en milieus van de Kanto-regio worden beschreven: van louche cafés tot deftige buurten, pretparken en het strand van Kamakura. Er zitten autobiografische elementen in, want Tanizaki trouwde zelf met een vijftienjarig meisje. Eén tijdschrift zette het feuilleton stop wegens de controversiële inhoud, maar een ander tijdschrift zette de afleveringen verder.