Nora Webster - Colm Tóibín (2014)

Colm Tóibín is ontzettend goed in het schrijven van psychologische romans. Alle aspecten van het leven komen voorbij. De sfeer van de jaren zestig in een Iers dorp is heel mooi weergegeven.

Lees verder op mijn blog: Nora Webster – Colm Tóibín | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

Het boek beschrijft het proces van rouw en verwerking: we volgen Nora gedurende drie jaar na het overlijden van haar man Maurice. Op de achtergrond komt de Ierse maatschappij voorbij. Regelmatig lijkt Tóibin ergens naar toe te werken of op te hinten, maar dan volgt er niks uit; geen verhaalopbouw, geen climax, geen belangrijke narratieve ontwikkelingen. Op zich aardig hoe de schrijver zo met je verwachtingen speelt. Uiteindelijk gebeurt er gewoon helemaal niks, het is realisme en slice-of-life wat Nora te bieden heeft. Ik ben daar geen echte liefhebber van, hoewel ik de intentie van Toibin denk te snappen en het boek me ook voldoende wist te boeien.

Wie ben ik zonder jou?

Nadat ik de eerste hoofdstukken van 'Nora Webster' had gelezen dacht ik, waar ken ik de naam van auteur Colm Toíbín ook alweer van? Toen ik eenmaal wist dat ik meermaals dit boek van hem heb gelezen dacht ik, natuurlijk, dat is de man met niet alleen treffende psychologisch inzichten, hij is heel goed in staat vanuit de belevingswereld van een vrouw te schrijven. Zo ook over Nora Webster, een weduwe.
M.i. gebeurt er (juist) heel veel in dit boek. Ik moet ook regelmatig denken aan nòg een andere titel: Wie ben ik zonder jou? Dáar is Nora naar op zoek. In de vorige eeuw met andere en toch soms evengoed dezelfde normen en waarden, gebeurtenissen zich afspelend in een verdeeld Ierland. Bijvoorbeeld hoe 'hoort' iemand te rouwen, waaraan geeft Nora wel of niet haar geld uit ... Nora was getrouwd met een gerespecteerd onderwijzer. Na zijn overlijden realiseert ze zich dat ze in gezelschap weinig tot niet haar mening of al dan niet bewuste verlangens deelde. Ze had ze wel degelijk. Maar meningen werden vooral door haar man Maurice geuit. En toch had ze veel vrijheid, kon ze uren zichzelf met boeken vermaken wanneer de kinderen naar school waren.
Na het overlijden van Maurice heeft ze niet alleen méér zorg voor en om haar vier kinderen, hoe komt er voldoende brood op de plank; ze heeft ook van doen met haar omgeving die van alles over haar vindt. Of het nu om haar eigen kinderen, andere familie, buren, werkgever of docenten gaat. Heel goed wordt beschreven het verschil tussen Nora's innerlijke dialoog over die omgeving en gedrag naar buiten toe. Heel goed komen de tegenstrijdige emoties naar voren die ze soms van zichzelf niet begrijpt.
Langzaamaan vindt Nora haar weg. Wie is zij zonder Maurice, die evengoed in haar met haar meereist in haar nieuwe omstandigheden. Ze is dezelfde en toch is er duidelijk een andere Nora zichtbaar geworden.
Zonder gêne ben ik van haar gaan houden ...

4,5*