menu

A Little Life - Hanya Yanagihara (2015)

Alternatieve titel: Een Klein Leven

mijn stem
3,82 (55)
55 stemmen

Engels
Psychologisch

736 pagina's
Eerste druk: Doubleday, New York (Verenigde Staten)

Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de knappe aspirant-acteur Willem, de flamboyante kunstenaar JB, beginnend architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, maar de overige drie mannen weten wel beter dan vragen te stellen over zijn verleden. De ambitieuze studenten worden succesvol en rijk, maar desondanks wordt de duisternis in Jude steeds groter. Zijn vrienden proberen zijn pijn te verlichten en in hoogleraar Harold vindt Jude een vaderfiguur. Maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden.

zoeken in:
avatar van donnie darko
3,5
Aanrader voor wie van het werk van Donna Tartt houdt. Zeer confronterend bijwijlen, soms jammer genoeg ook wat langdradig. Toch voel je je op het einde van het boek zeer dicht bij de personages en is het moeilijk afscheid van hen te nemen.

4*

avatar van Molly.
1,5
In tegenstelling tot de heersende opinie over dit boek, ben ik niet enthousiast.
De langdradige start lijkt in eerste instantie uit te lopen in een aangrijpend verhaal over een getraumatiseerde man, van wie de diepgewortelde (zelf-)destructieve patronen op invoelbare wijze beschreven worden. De wens van de schrijfster om de hevigheid van een dergelijke pijn over te brengen, doet echter al snel alle nuance de das om. Het verhaal mondt uit in een eindeloze opeenstapeling en herhaling van traumatische ervaringen en ellende, haast leidend tot hilariteit en ongeloofwaardigheid. Het inlevingsvermogen raakt over-verzadigd, het lezen van dit boek wordt 'zwoegen'.
Ondanks de enorme hoeveelheid aan life-events, blijven de karakters een-dimensionaal. Hoewel zij verjaren van jonge studenten tot mannen van middelbare leeftijd, is dit enkel voelbaar door concrete beschrijvingen.
De tragiek, die in een eerder stadium nog geproefd kan worden door de lezer, wordt toenemend opgedrongen door een reeks aan overdrijvingen en uitvergrote tegenstellingen.

"Weergaloos, hartverscheurend, briljant, magisch, meesterlijk en verwoestend" zijn dan ook niet voor niets de termen die vallen in recensies.

Van mij mag het ietsje minder...

5,0
Wat een ongelooflijk mooi en aangrijpend boek. Natuurlijk; hier en daar is het wat over the top, maar de auteur merkt hierover op dat dat ook haar bedoeling was. En is het immers niet de taak van de literatuur om de werkelijkheid enigszins uit te vergroten? De toneelstukken van Shakespeare zijn ook behoorlijk over the top en hebben een hoog soapgehalte, toch worden zijn stukken beschouwd als hoogste vorm van literatuur.
Ik heb dit boek in twee dagen uitgelezen (gewoon tijdens een werkweek). Het heeft me diep geraakt en ik denk nog regelmatig terug aan dit boek en de personages. Dit boek legt op pijnlijke wijze de duistere kant van de mensheid bloot; de verschrikking die mensen elkaar aandoen. Het boek gaat ook over traumatische ervaringen en toont aan dat sommige trauma's te groot zijn om te kunnen verwerken. En dan natuurlijk het euthanasievraagstuk: moet euthanasie wettelijk mogelijk zijn bij ondraaglijk psychisch lijden? Het antwoord dat in het boek gegeven wordt lijkt mij een (en mijns inziens overigens terecht) ja.
Kortom, dit boek zet je aan het denken. Het is een emotionele roller coaster.

Ik vind het overigens vrij opvallend dat de beste boeken over homoseksualiteit geschreven zijn door heteroseksuele vrouwen (Floortje Zwigtman met haar Groene Bloem trilogie bijv).

avatar van Lalage
3,0
Dit is een boek om snel te lezen of in elk geval grote stukken per keer, anders verzand je in de vele details.

Ik vind het wel knap hoe ze zich heeft weten in te leven in iemand die door zoveel pijn en herinneringen geteisterd wordt.

Een klein leven – Hanya Yanagihara | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

avatar van Slainte_Mhath
5,0
Dit boek is me meerdere malen met klem door mijn moeder aangeraden, (nog een groter leesmonster dan ik) die dit boek beschreef als een van de betere die ze de laatste jaren heeft gelezen.

'Ja ik zal het onthouden', 'Ja, later', 'Is dat boek echt zo goed dan?' 'Oké, ik zal een screenshot maken, dan vergeet ik hem niet'
Toen ik een kortingscoupon kreeg van Bol.com en ik hier de positieve reacties las (al had ik gezien haar boekenkennis en enthousiasme niet hoeven twijfelen) heb ik het boek besteld.

De laatste weken heb ik intens meegeleefd met het verhaal en de karakters die beter zijn dan in het echte leven. Een van de beste boeken die ik heb gelezen over misbruik, opoffering, zelfhaat en vriendschap sinds I Know This Much Is True - Wally Lamb (1998).

Na het uitlezen heb ik gelijk mijn moeder gebeld om haar te bedanken dat ze bleef volharden, en even over het boek gepraat.

Grote aanrader.

avatar van Ste*
4,0
Dat mensen dit boek ongeloofwaardig en overdreven vinden daar kan ik op zich wel inkomen. Er gebeurt immers wel erg veel ellende alles bij elkaar. Maar persoonlijk hou ik wel van een flinke portie drama, en daarbij moeten we niet vergeten dat kinderen met zo'n traumatisch verleden natuurlijk vatbaarder blijven voor het terechtkomen in verkeerde handen, zoals andere pedofielen, tehuizen, een gewelddadige relatie en voor zaken als zelfmutilatie, depressie (en dan nog de gezondheidsproblemen die hij aan alles over heeft gehouden).

Neemt niet weg dat er wel elementen in het boek zitten die wat too much zijn. Zoals dat heel Amerika blijkbaar bestaat uit een eindeloze stroom pedofielen en sadisten die het met jonge jongetjes willen doen - met name het stuk dat hij zich prostitueert aan vrachtwagenchauffeurs ging er bij mij niet zo in, zit er nou werkelijk geen enkele goede vent tussen die hem wil helpen in plaats van seks? Ook dat hij daarna weer meegenomen wordt door een andere sadistische pedofiel tja, dan gaat het toch inderdaad wel grenzen aan het ongeloofwaardige.
Zeker omdat de personages die hij in zijn latere leven tegenkomt bijna zonder uitzondering extreem goede mensen met eindeloos geduld en liefde zijn. Die tegenstelling tussen goed en slecht is misschien wat al te scherp neergezet.

Daarnaast is het opvallend dat vrijwel iedereen wel homo lijkt of het met mannen doet. Kan, gezien het liberale milieu waarin Jude terechtkomt, maar ook dat is niet altijd even geloofwaardig.

Ook de dood van Willem; als catalysator voor het aftakelen en uiteindelijk sterven van Jude is het wel logisch en misschien onontkoombaar, maar ergens ook wat gemakzuchtig om zijn enige grote liefde en houvast in het leven óók nog af te pakken. Dat dit boek moest eindigen met het sterven van Jude en niet met een happy end was wel duidelijk.

Ondanks deze dingen is het zeker knap geschreven en is het ondanks de flinke dikte toch een boek waar je in blijft lezen. De verschillende karakters waaruit het verteld wordt geven je telkens een nieuwe invalshoek op de situaties, en hoe er vaak terloops (soms wel schokkende of belangrijke) informatie wordt gegeven over iets wat is gebeurd of nog komen gaat, is ook wel een verfrissende methode om het verhaal te vertellen (in tegenstelling tot goedkope dramatische cliffhangers aan het einde van een hoofdstuk).

Naast de hele geschiedenis van Jude en de andere personages zitten er vrij aardige metaforen en andere licht-filosofische stukken in, die grotendeels wel werken in het invoelbaar maken van bepaalde heftige gevoelens en situaties, maar soms een beetje aan het pathetische grenzen. Maar dat geldt natuurlijk eigenlijk voor het boek en verhaal als geheel. Is drama en ellende je ding niet, laat dit boek dan vooral links liggen.

4,25*

1,5
Heel, heel matig.

Al die ellende is nog tot daar aan toe (het behoort zelfs tot de bestgeschreven stukken), maar dat er in al die decennia en 700 bladzijden nou niks valt te lachen tussen wat dan 4 vrienden zouden moeten zijn, dat gaat me te ver. Yanagihara zevert maar door met weeïge, constant herhalende dialogen ('Hou je echt van me?' 'Natuurlijk, dat weet je toch.' Maar hij wist het niet. Zou hij het ooit weten? enz enz) en een haast absurd klinische lief-dagboek-achtige manier van chronologie. En toen werd Malcolm 41. En toen was het weer Thanksgiving. En toen was er weer een jaar voorbij. En toen werd Malcolm 42. En dan tot in den treure beschrijven wie er op een bepaald feestje/etentje was. Het boek had minimaal (!) de helft korter moeten zijn.

In de eerste paar honderd pagina's gaat het voor de lezer verder allemaal nog wel (in die periode dacht ik ook nog dat we alle 4 gingen volgen), maar als het boek zich in de tweede helft vrijwel helemaal op Jude (wat is die jongen/man toch bloedirritant) gaat concentreren wordt het bijna onleesbaar. De flashbacks naar zijn jeugd zijn nog het interessantst, maar ze worden zo uitgesmeerd tussen ellenlange (en vaak saaie) verhandelingen in dat het lezen van Een Klein Leven (wel een goeie titel) haast net zo'n tour de force wordt als een stevige wandeling voor Jude.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:24 uur

geplaatst: vandaag om 16:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.