Vetrarborgin - Arnaldur Indriðason (2005)

hoef hem niet te lezen

Aardig deeltje. Dit keer is er wat meer aandacht voor het verhaal en wat minder aandacht voor de personages. Jammer, maar het is verhaal is wel spannend en onderhoudend. Hopelijk beantwoordt het volgende deel de vragen over de personages, die dit deel toch oproept.

3,5 sterren.

Gort- maar dan ook gortdroge politieroman, waarbij ik me tijdens het lezen van de eerste 150 pagina's oprecht afvroeg hoe mensen er bij komen Indridason een 'rasverteller' te noemen (blijkbaar een term van crimezone.nl).
Ik ben best een liefhebber van de Scandinavische misdaadliteratuur, met name van Sjowall/Wahloo en Mankell, maar voorbijvoobeeld ook wel van Liza Marklund. Spanning wordt in hun oeuvre vaak gecombineerd met maatschappijkritiek, en dat gedrenkt in Scandinavische mistroostigheid. Dat laatste is bij Indridason ook aanwezig, maar van de eerste twee zaken heeft hij absoluut geen kaas gegeten. Winternacht beperkt zich ertoe het fantasieloze politiewerk te beschrijven dat plaatsvindt rond één enkele, min of meer abusievelijke moord. Een groot deel van het boek wordt gevuld met oninteressante verhoren. Van hoofdagent Erlendur komen we weinig te weten behalve wat dingen die rechtstreeks van Kurt Wallander lijken gekopieerd.
En dan de schrijfstijl, mijn hemel. Elke zin heeft dezelfde opbouw en Indridason doet zelfs geen poging om er eens een metafoor of ander stijlelement aan toe te voegen. Voorbeeldfragmentje:
Sigridur, Sunees schoonmoeder, had ook vrij genomen. Sigurdur Oli had haar eerder die dag thuis aangetroffen. Ze had gezegd dat ze naar Sunee onderweg was toen ze het nieuws had gehoord, en dat ze niet begreep wat er aan de hand was. Ze had aangeboden bij Sunee te blijven slapen, maar dat had Sunee niet gewild. Sigridur zei dat ze niet wist wat Sunee had gedaan of waar ze was geweest. Ze had ook geen idee wat er met Niran was gebeurd. Ze vroeg zich af waarom Sunee zo panisch had gereageerd.
En zo gaat het maar door, het hele boek lang.
Positieve punten zijn er ook wel, zo kan je Indridason moeilijk beschuldigen van effectbejag of overmatige actie. Het slot van het boek is wat beter dan de rest en geeft je uiteindelijk nog het gevoel inderdaad iets te hebben gelezen wat vage overeenkomsten heeft met een thriller. Maar ik denk dat het voor mij hierbij blijft wat het oeuvre van deze auteur betreft.

Slap verhaal die in het teken staat van racisme, makkelijk schrijven hoe goed Arnaldur is tegenover 1 persoon die wat tegen buitenlanders heeft.
Ik vraag me af of hij wel enig idee had hoe het zou aflopen, waarschijnlijk op het allerlaatst verzonnen.
Op blz. 248 beschuldigd inspecteur Erlundur zichzelf dat hij veel te ingenomen was, op blz. 249 zonder enige aanwijzing nu weet hij het zeker.
Verhaal is dun en ongeloofwaardig.
Toevallig loopt hij een persoon tegen het lijf die hem naar de zoekgeraakte jongen brengt. Toevallig hoort hij de stem van de vrouw die hem steeds belde.