Parmenides - Plato (-370)
Alternatieve titel: Παρμενίδης
mijn stem
3 stemmen
Oudgrieks
Ideeënliteratuur
75 pagina's
Eerste druk: onbekend,
Athene (Griekenland)
Antiphon vertelt aan Kephalos een gesprek dat hij zich herinnert tussen Socrates, Zeno en Parminedes uit Elea. Hier bespreken zij of het Ene al dan niet bestaat en wat de gevolgen daar van zijn.
0
geplaatst: 11 maart 2015, 17:34 uur
Een stevige worstelpartij. Je hersenen versus metafysica.
Ongetwijfeld zowat de moeilijkste dialoog van Plato (Theaetetus is anders ook een stevige kandidaat).
Niet alleen neemt Parmenides (de belangrijkste spreker in de dialoog) je op tocht door zijn metafysische stellingen omtrent bestaan, zijn en het Ene, ook Plato zelf laat zich van zijn meest enigmatische kant zien. Parmenides laat een jonge Sokrates de implicaties zien van zijn vormentheorie en ze komen samen tot de conclusie dat dit tot onzinnige dingen leidt. (zie ook Pheadros, waar Sokrates de vormentheorie schijnbaar ridiculiseert).
Huh?
Neemt Plato hier dan afscheid van zijn vormenleer? Neemt hij hem in latere dialogen weer op? Wil hij hiermee enkele problemen van zijn eigen theorie aankaarten om ze te verbeteren of veegt hij het helemaal van tafel? Duidelijk is wel dat latere platonisten slechts delen van zijn werk overnamen en uitwerkten, waardoor Plato een erg systematisch denker lijkt. Hoe meer je Plato echter gaat lezen, hoe meer nuance je in zijn werk begint te vinden. Een afgebakend systeem zit er zeker niet in.
Plato geeft zich niet gemakkelijk prijs. Ironie is de stempel van zijn geschriften.
Ongetwijfeld zowat de moeilijkste dialoog van Plato (Theaetetus is anders ook een stevige kandidaat).
Niet alleen neemt Parmenides (de belangrijkste spreker in de dialoog) je op tocht door zijn metafysische stellingen omtrent bestaan, zijn en het Ene, ook Plato zelf laat zich van zijn meest enigmatische kant zien. Parmenides laat een jonge Sokrates de implicaties zien van zijn vormentheorie en ze komen samen tot de conclusie dat dit tot onzinnige dingen leidt. (zie ook Pheadros, waar Sokrates de vormentheorie schijnbaar ridiculiseert).
Huh?
Neemt Plato hier dan afscheid van zijn vormenleer? Neemt hij hem in latere dialogen weer op? Wil hij hiermee enkele problemen van zijn eigen theorie aankaarten om ze te verbeteren of veegt hij het helemaal van tafel? Duidelijk is wel dat latere platonisten slechts delen van zijn werk overnamen en uitwerkten, waardoor Plato een erg systematisch denker lijkt. Hoe meer je Plato echter gaat lezen, hoe meer nuance je in zijn werk begint te vinden. Een afgebakend systeem zit er zeker niet in.
Plato geeft zich niet gemakkelijk prijs. Ironie is de stempel van zijn geschriften.
* denotes required fields.
* denotes required fields.