Lituma en los Andes - Mario Vargas Llosa (1993)

Een van de mindere werken van Vargas Llosa, hoewel het hier wel gaat om een van de grimmigste episodes in de geschiedenis van zijn vaderland. We treffen hier weer onze vriend Lituma, die verbannen is naar een politiepost hoog in de Andes waar de terroristen van Lichtend Pad heer en meester zijn. Zoals in de meeste werken van Vargas Llosa lopen hier weer meerdere geschiedenissen door elkaar, als een mozaiekvertelling.

Waar het hier een beetje aan ontbreekt is het literaire vuurwerk. Voor Vargas Llosa's doen is dit boek tamelijk slordig geschreven met soms bijzonder lelijke dialogen. Ook het verhaal zelf weet maar matig te boeien, al maakt het einde weer een boel goed. Dat het boek bij mij nog net een voldoende scoort, komt omdat Vargas Llosa zelfs in minder goede doen nog altijd een bovengemiddeld schrijver is. Alleen zijn erotische romans zijn beneden alle peil, al is het dan wel weer te prijzen dat hij ook dit genre uitprobeert.

3*

Mwoah, vrij matig boek inderdaad. Interessant is het zeker om een indruk te krijgen van de dreiging van Sendero Luminoso in de jaren '80 en '90. In plaats van een pure roman over deze rebellenbeweging die met buitensporig geweld de Peruaanse samenleving omver wilde werpen drijft het boek steeds meer af naar het mysterieuze, de bijgelovige bevolking, een zoet liefdesverhaal en de berggeesten. Het is naar verluidt Vargas Llosa's kritiek na zijn nederlaag in de presidentsverkiezingen van 1990, op de Peruaanse samenleving waar weinig rationalisme mogelijk is.

Literair is het dus niet zo bijzonder, maar inhoudelijk weet hij wel degelijk een sfeer te creëren die je niet zomaar loslaat. Daarvoor zijn beschrijvingen van bijvoorbeeld een absurd volksgericht in Andamarca te intens.

Ik zal nog wel eens andere werken van de man lezen.