Showa Kaiyô Daizenshuû - Ryū Murakami (1994)

Die andere Murakami staat al een tijdje op mijn verlanglijstje. Dan eindelijk de kans gezien om in zijn absurde universum te duiken.

Ik zou graag de Europese einzelgänger willen zijn die beweert dat we het allemaal mis hebben en dat deze Murakami zoveel beter is dan zijn beroemdere naamgenoot. Naar aanleiding van dit werk is dat beslist niet het geval. Deze Murakami probeert om een soort knotsgekke kruising van exploitation en maatschappijkritiek neer te zetten met een idioot plot over een bendeoorlog tussen hitsige twintigers en uitgebluste huismoeders. Een hilarisch uitgangspunt, maar in de roman zelf komt het nauwelijks verder dan flauwe woordgrapjes en hyperactieve geweldorgies. Slechts bij vlagen overstijgt het werk zichzelf door de bijna aandoenlijke sterfscènes, waarin stervende karakters zich gedwongen zien om hun kleinzielige tekortkomingen voor eens en voor altijd onder ogen te zien.

Ik heb In The Miso Soup gelezen. Dat is ook een knotsgek boek met excentrieke karakters en een vrij idioot verhaal. Niet onplezierig, maar ook nergens beklijvend. De gewelddadige scenes zijn me het meest bijgebleven, dat kan ie wel, zulke scenes schrijven.

Ik was vooral benieuwd naar 'die andere Murakami', maar ook gezien Donkerwoud's bericht denk ik dat ik de conclusie kan trekken dat ze qua stijl, genre en thema's weinig tot niets gemeen hebben. Natuurlijk niet helemaal fair tegenover deze Murakami om hem met zijn grotere naamgenoot te vergelijken, maar hij profiteert er wel van, of hij het leuk vindt of niet.

Er is toch wel iets essentieels blijven hangen na het lezen van In The Miso Soup, ik weet niet goed wat of waarom, maar ik ben nog steeds nieuwsgierig. Als ik de kans krijg zal ik deze roman, met ook zo'n heerlijk krankzinnige titel, vermoedelijk niet laten liggen.

Het doet mij nog het meeste denken aan de films van Takashi Miike qua overdreven geweld en absurdistische humor.

Zoals inderdaad later ook Audition van Murakami door Miike is verfilmd