The Rotters' Club - Jonathan Coe (2001)

Geinspireerd door dit album?

Engelstalige literatuur ligt me over het algemeen niet zo en De Rotters Club maakt meteen weer duidelijk waarom. Het boek heeft allereerst totaal geen allure. Er wordt een vlot verhaaltje geschreven met wat aardige dingen, enkele grappen, en dat is het dan. Ik heb Coe op geen enkele gedachte kunnen betrappen: De Rotters Club is zo plat als een dubbeltje. Personages stellen niks voor, dat een quote op de achterflap spreekt van een "onovertroffen studie van de adolescentie" is alleen maar pijnlijk. Bedoeld wordt zeker die eeuwige fixatie op puberale seksualiteit.
Wat me ook tegenstaat is het gebrek aan stijl. Qua vorm wordt voor een raamvertelling gekozen, maar die werkt niet omdat de betrokkenen geen rol spelen in het vertelde verhaal. Het taalgebruik is schreeuwerig (veel superlatieven) en natuurlijk moet er regelmatig gewisseld worden van stijlsoort: brieven, schoolkrantartikelen, dat soort ongein. De verhalen tenslotte die worden verteld zijn soms niet al te best, bijvoorbeeld de vertelling over de Deense jodendeportaties.
Heel wat ergernissen dus. Wat ook bij dit soort boeken hoort is echter dat ze nooit slecht zijn. Het is altijd middelmaat. Daarom nog 2,5 ster voor deze flauwe hap.

Geslaagde schets van het sociale en politieke klimaat van het Engeland in de jaren zeventig, waarin diverse personages hun weg proberen te vinden, zoals ouders en hun kinderen. De personages stellen niets voor, zegt eRCee, maar volgens mij dragen ze het boek. Coe bereid vooral de jongeren voor op de 'volwassen' wereld, door ze voor het eerst kennis te laten maken met politieke spelletjes, teleurstellingen, desillusies, (onmacht in) relaties, dood(/moord), werk, et cetera. Het levert een aantal sterke momenten op - met als een van de hoogtepunten de vertelling over de Deense jodendeportatie, een prachtig kort verhaal in een groter geheel. @eRCee: De aanvaring met deze Deens-Joodse broers doet de broertjes inzien dat er meer motieven zijn dan gewoon baldadigheid, dat iedereen zijn verleden met zich meedraagt. In die zomer worden ze volwassen. Althans, zo heb ik dat opgevat. - maar evengoed zijn er een aantal middelmatige momenten. Coe doet naar mijn mening nét iets te vaak een beroep op hulpmiddelen, zoals brieven en artikelen, maar heeft los daarvan een goede pen in huis. Prima boek met mooie, grappige, pijnlijke en ontnuchterende passages.