menu

Soumission - Michel Houellebecq (2015)

Alternatieve titel: Onderworpen

mijn stem
3,34 (54)
54 stemmen

Frans
Ideeƫnliteratuur / Sociaal

300 pagina's
Eerste druk: Flammarion, Parijs (Frankrijk)

François, het 44-jarige hoofdpersonage van 'Soumission' ziet als docent hoe in 2022 aan de Sorbonne de moslimbroeders ook de boel overnemen. Hij twijfelt er zelfs aan of hij niet beter zelf moslim zou worden. Ondertussen heerst in Parijs de sharia, de islamitische rechtspraak, én wint een moslimbroeder de presidentsverkiezingen van François Hollande.

zoeken in:
avatar van mjk87
2,0
Dit was nu bij uitstek zo'n boek dat direct mijn aandacht trok; helaas weet het de verwachtingen nooit echt waar te maken.

Het boek bestaat eigenlijk uit twee delen, die van de islamisering van Frankrijk -vooral politiek gezien- en het leven van een wat eenzame man in die wereld. De eerstgenoemde sociaal-maatschappelijke kant is wel veruit de minste van het boek. Nergens weet Houellebecq echt een geloofwaardig beeld te schetsen van de omvorming tot een meer islam-georiënteerde maatschappij. Daarvoor is het jaar 2022 te dichtbij maar mede ook doordat Houellebecq te veel verwijst naar de hedendaagse realiteit. Hollande is nog president, de huidige Franse politieke partijen bestaan ook daar nog en uit alles blijkt dat het maar een aantal jaar van nu is waardoor je dit ook niet als alternatieve toekomst kan zien (zoals 1984, als hierboven al eens naar verwezen). En dan is alles dus te dichtbij en blijft er maar weinig echt geloofwaardig? Vrouwen die zomaar zouden een leven als tweederangsburgers accepteren en daarom geen hoge functies meer mogen bekleden? Natuurlijk, deels is dit een parabel, maar te veel in de realiteit dat ik daar niet omheen kan. Is het dan relevant? Natuurlijk, maar het is soms erg simplistisch gebracht waardoor het boek ook hier tekort schiet. Sowieso zijn de stukken filosofie tegen het eind maar wat dronkemansgebrabbel in plaats van een goed doordacht betoog.

De andere laag is dus het verhaal van een persoon in die wereld. Zijn omvorming tot moslim is redelijk gebracht en je begrijpt hem ook wel, al weet Houellebecq dat nooit echt je als lezer te laten voelen. Dat hij voor meer geld, status en vrouwen kiest en de islam erbij neemt kan best, maar de schrijver maakt zich er net iets te makkelijk vanaf. Maar verder is de karakterschets van een eenzame man best mooi. Ook is de stijl erg prettig, tegen het archaïsche aan dat goed past bij de hoofdpersoon, de verteller van het boek. En ook enkele verhandelingen over literatuur aan het begin zijn interessant. Maar uiteindelijk is dat allemaal maar voor een deel een goed boek en niet datgene waarvoor ik Onderworpen ging lezen. 2,0*.

avatar van david bohm
3,0
Interessant gedachtenexperiment dat toch niet helemaal bevredigd.
De aanloop naar de ommekeer vind ik te lang en na de veranderingen had ik graag meer aandacht gezien voor de impact op de maatschappij. Dit is niet mooi uitgewerkt.
De bekering van de hoofdpersoon vind ik sterk gedaan en het schrijven an sich van Houellebecq met zijn typerende zwargallige kijk op de mensheid is fijn om te lezen.
Maar had veel en veel meer ingezeten in dit idee en onderwerp.

avatar van omsk
3,0
Na het in mijn ogen verrassend goede De Kaart En Het Gebied, levert Houellebecq nu een roman af die een stuk minder raakt. Het hoofdpersonage is niet boeiend, heeft geen opvattingen, laveert tussen misantropisch hedonisme en de plotse drang het klooster in te gaan en weet geen enkele sympathie of speciale belangwekkendheid los te brengen.

Daarnaast lijken de beschrijvingen erg op automatische piloot: een kloosterbroeder die 'je het ministerie van financiën zou toevertrouwen' en twee pagina's verder 'een Pierre Moscovici-hoofd' blijkt te hebben? Wat een associatief gekunstel.

De roman wordt gered door de originaliteit van het politieke subplot. Dat komt deels door het realistische (en soms haast voorzienende) scenario - inderdaad kán dit in het Franse systeem - en anderszijds door de knappe ingehoudenheid waarmee Houellebecq de ik-persoon dit scenario laat ondergaan. De cultuur-kritiek is omfloerst en ingehouden, en daarmee vreemd genoeg krachtiger dan de twee gestrekte benen die ik me herinner uit Platfom.

Dus daarom een krappe voldoende, maar ergens vrees ik dat een volgend boek wel door de ondergrens gaat.

avatar van Raskolnikov
3,5
Een dystopie gaat al snel gebukt onder de vraag hoe realistisch deze is, zeker als die in de zo nabije toekomst ligt als Soumission. Dat is jammer, want een dystopie is toch vooral een reflectie op de huidige staat van de samenleving. In die zin een uitvergroting van tendensen die de schrijver waarneemt. In Soumission betreft dat natuurlijk de toename van Islamitische invloeden in de Franse samenleving, maar evenzeer de teloorgang van de Franse cultuur. Beiden hangen met elkaar samen. Hoofdpersoon François mag dan wel veilig opgeborgen achter de muren van een Parijse universiteit zijn leven wijden aan dode Franse schrijvers, zijn thuis is in een Chinatown, en zijn eten bestaat vrijwel uitsluitend uit niet-Franse keuken. Al met al een onverschillig type, behept met de typisch Franse oogkleppen gericht op de rijke Franse literaire geschiedenis, maar verder onbewust van wat zich buiten de universiteitsmuren afspeelt. In dit soort grond is het vruchtbaar zaaien.

Op zich is het plezierig (voor een dystopie) eens geen bordkartonnen hoofdpersonage te treffen (denk: The Circle). François is zo’n typisch literaire anti-held die ver staat van enige idealistische bevlogenheid. Maar Houllebecq maakt zich wel erg makkelijk af van de sloot aan bijpersonages, waarvan velen maar een enkel kort treffen voorbij komen. Haast alle bijpersonages lijken slechts te dienen als dialoogpartner voor François. Er is nauwelijks een personage dat op zichzelf iets interessants biedt. Nee, dan het eten in deze roman, daar heeft Houellebecq aanmerkelijk meer belangstelling voor! Er gaan geen 3 pagina’s voorbij waarin niets geconsumeerd wordt. Aan het voedselpatroon valt François’ karakterontwikkeling op de voet te volgen. Een aardige vondst, maar ook tekenend voor het gebrek aan karakterologische levendigheid in deze roman. Toch kom ik op een positieve score voor de durf dit heikele thema een literaire behandeling te geven. Ik kan alleen maar hopen dat dit (nog betere) navolging gaat vinden.

3,0
Alle Houellebecq-ingrediënten, gelardeerd met een nieuwbakken nadruk op gastronomie en politiek, maar juist de beperkte lengte van het boek doet afbreuk aan de mate waarin ik met het hoofdpersonage betrokken raak. De hoofdpersoon is een recycleproduct uit eerdere Houellebecqs met als aanmerkelijke verschil dat François gespeend is van enige diepte. Alsof Houellebecq een synopsis geeft van zijn favoriete romanpersonage. En ja, als je de 234 pagina's dan ook nog overlaad met bakken aan ideeënbespiegelingen, politicologische beschouwingen, spiritueel-religieuze analyses en wat dies meer zij, blijft er voor het romanpersonage weinig meer over. Hierdoor zou ik dit werkje eerder willen bestempelen als informatieoverdracht in plaats van een levensverhaalvertelling, waar Michel Houellebecq doorgaans zo in uitblinkt.

3,0
Je moet het maar kunnen: een boek schrijven waarvan de titel het tot een hashtag brengt.
Het grote succes van “Soumission” komt volgens mij niet zozeer voort uit de literaire kwaliteiten ervan, maar uit de politieke achtergronden, zodat de politieke exploitatie ervan voor de hand lag. Dat, zeker in de laatste 100 blz., de morele en religieuze crisis van de Westerse maatschappijen wordt beschreven, speelt blijkbaar veel minder mee in het succes, wel de waarschuwing tegen teveel toegevingen aan moslims. Het roept bij mij een vage herinnering aan de infame “Protocollen van de Wijzen van Sion” op.
Ik ben benieuwd hoe lang het bestseller-effect zal duren.

avatar van Raspoetin
3,0
Het minste werk van Houellebecq; en wel door de kritieken die eerder door andere lezers zijn genoemd. Het mooiste stuk komt eigenlijk aan het begin van Onderworpen aanbod waarin de liefde voor het boek door de hoofdpersoon, die literatuurwetenschapper is, wordt aangeduid:

"Er is veel, misschien te veel geschreven over literatuur (en als literatuurwetenschapper heb ik op dat vlak meer recht van spreken dan enig ander). De specificiteit van literatuur, een van de hoofdkunsten van een Avondland dat voor onze ogen ten einde loopt, valt evenwel niet gemakkelijk te definiëren. Evenzeer als literatuur kan muziek een hevige beroering oproepen, een emotionele omslag, een totale droefheid of extase; evenzeer als literatuur kan schilderkunst een verrukking voortbrengen, een nieuwe blik op de wereld. Maar alleen literatuur kan je de indruk geven van contact met een andere menselijke geest, met de totaliteit van die geest, zijn zwakke en zijn grootse kanten, zijn tekortkomingen, zijn bekrompenheden, zijn dwangvoorstellingen en zijn overtuigingen; met alles wat hem aangrijpt, interesseert, opwindt of tegenstaat. Alleen literatuur kan je in contact brengen met de geest van een dode, op een directere, completere en diepere manier zelfs dan met een vriend met wie je praat - want hoe diep en hoe duurzaam een vriendschap ook is, nooit geef je je in een gesprek zo volledig bloot als tegenover een lege pagina, voor een lezer die je niet kent. Dus als we het over literatuur hebben, zijn de schoonheid van de stijl en de muzikaliteit van de zinnen uiteraard van belang, zijn de diepzinnigheid van de beschouwing en de originaliteit van de gedachten van de schrijver niet te versmaden; maar een schrijver is in de eerste plaats een mens, die aanwezig is in zijn boeken, en of hij heel goed of heel slecht schrijft doet er uiteindelijk weinig toe, het belangrijkste is dat hij schrijft en dat hij daadwerkelijk aanwezig is in zijn boeken (het is vreemd dat zo'n simpele, ogenschijnlijk zo weinig onderscheidende voorwaarde in werkelijkheid juist extreem onderscheidend is en dat dat zonneklare, eenvoudig constateerbare feit zo weinig is onderzocht door filosofen van welke gezindte dan ook: de kwaliteit van het menselijk bestaan mag dan niet voor iedereen gelijk zijn, de kwantiteit is dat in principe wel, en om die reden zijn alle mensen ongeveer in gelijke mate aanwezig; toch is dat niet de indruk die ze op een paar eeuwen afstand wekken, en maar al te vaak zie je in de loop van een tekst waarvan je aanvoelt dat die meer door de tijdgeest dan door een eigen individualiteit is gedicteerd, de contouren van een toch al vage persoonlijkheid verrafelen en steeds spookachtiger en anoniemer worden). Precies zo is een boek dat je dierbaar is vooral een boek waarvan de schrijver je dierbaar is, je wilt hem terugzien en je dagen met hem doorbrengen."

avatar van Lalage
2,5
geplaatst:
Ik vind de rode draad van het verhaal interessant om te lezen, maar heel spannend wordt het niet en veel van het gefilosofeer kan me niet boeien. 'Onderworpen' is een typisch mannenboek, met politiek, seks, drank, feiten en gebeurtenissen, maar weinig emotie en psychologie.

Onderworpen – Michel Houellebecq | Lalagè leest - lalageleest.nl

Gast
geplaatst: vandaag om 07:56 uur

geplaatst: vandaag om 07:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.