menu

Voyage au Bout de la Nuit - Louis-Ferdinand Céline (1932)

Alternatieve titel: Reis naar het Einde van de Nacht

mijn stem
4,21 (161)
161 stemmen

Frans
Sociaal

564 pagina's
Eerste druk: Denoël et Steele, Parijs (Frankrijk)

In de oorlog realiseert Bardamu zich de waanzin van de collectief georganiseerde moordpartijen waarvoor de mensen enthousiast in de rij moeten gaan staan om zich te laten afslachten. In Afrika wordt hij geconfronteerd met de hebzucht en de botheid van de blanke kolonist. Maar nergens voelt hij de eenzaamheid zo sterk als in New York, de kille 'rechtopstaande' stad van levende automaten. Terug in Parijs staat hij als arts volkomen machteloos tegenover de achterdocht, de bekrompenheid en het misdadig egoïsme van zijn patiënten.

zoeken in:
avatar van omsk
5,0
Ik heb toch zelden een boek van dit formaat sneller uitgelezen dan de eerste keer RNHEVDN.

avatar van Pythia
4,0
Robinson is de rode draad. Als zijn verhaal verteld is, eindigt de nacht, en het boek. Hij heet niet voor niets 'Robinson'. Een overlevende op een eilandje dat bewoond wordt door kannibalen.
Het alter ego van Bardamu.

Hoewel het (anekdotische) verhaal wortelt in de Eerste Wereldoorlog, heeft het boek wat mij betreft geen verwantschap met Remarques 'Im Westen nichts Neues', zoals ik na 40 bladzijden dacht. Voor Ferdinand Bardamu is de oorlog al vóór de loopgraven achter de rug. Hij heeft er een 'Robinson' aan overgehouden. (Ik zie wel verwantschap met de film 'Me, Myself and Irene' ). De rest van het boek heeft hij nodig om daarmee af te rekenen. Hij krijgt pas rust als het duiveltje in zijn binnenste (Robinson) bezworen is.

De stijl zal in 1932 vernieuwend zijn geweest, of zelfs schokkend. Hier en nu "leest het lekker weg". De tweede helft, terug in Parijs, had een paar honderd bladzijden korter gemogen.

avatar van Edelachtbare
4,5
Ik ben het er mee eens dat de kracht van het boek naar het einde toe afneemt. Maar de stijl omschrijven als "het leest lekker weg", zou mij niet lukken. Céline heeft wel een vloeiende stijl, vooral als hij moppert en scheldt. Als je dat bedoelt ga ik met je mee. Maar de eerste helft van het boek is één van de weinige stukken proza die bij mij een oprecht, bijna fysiek, akelig gevoel weten op te roepen. Daarin ligt voor mij de enorme kwaliteit van dit boek. Céline kan weergaloos klagen, zodat zijn levenspijn je bijna in de botten gaat zitten. Verhalend vind ik Celine, zeker in dit boek, minder. In Dood op Krediet laat hij zien ook een goed verteller te zijn. Maar het beste is hij als hij scheldt; daarbij heb ik dan ook geen verhaal nodig.

avatar van Pythia
4,0
Edelachtbare schreef:
Maar de stijl omschrijven als "het leest lekker weg", zou mij niet lukken.

Het was ironisch bedoeld. Het is de uitdrukking die van mij de wereld uit mag. Ik vind dat de tekst van 'De Reis' je moeiteloos meeneemt.

avatar van Edelachtbare
4,5
Pythia schreef:
Ik vind dat de tekst van 'De Reis' je moeiteloos meeneemt.

Maar dan toch als door een kidnapper vastgebonden op de achterbank, een licht Stockholmsyndroom ontwikkelend, maar zeker ook opgelucht als je zou mogen uitstappen


avatar van AOVV
4,5
Ik heb er ongeveer anderhalve maand over gedaan om dit boek te lezen, in het Nederlands dan nog wel. Maar het is zeker de moeite, Céline heeft een unieke schrijfstijl, ik heb in ieder geval nog niets gelezen dat erop lijkt. Louis-Paul Boon noemde hem ooit 'ns als een grote invloed, als ik me niet vergis. Het begin van het boek deed me ook meteen denken aan 'Mijn Kleine Oorlog' van Boon, dezelfde soort rauwe tragiek met een cynisch randje herken ik erin.

Hoe dan ook, Céline is de volgende enorm interessante auteur die ik ontdek, en ik zou er niet van staan te kijken mocht hij binnen de kortste keren een plaatsje in m'n top 10 versierd hebben.

Voor nu 4,5 sterren

Melchert
Ik las de reis voor het eerst toen ik twaalf was, ik snapte er natuurlijk niets van. Met het verstrijken der jaren heb ik het boek nog een aantal malen gelezen. Tja die celine is toch een wonderbaarlijk fenomeen. Ik heb het hartstochtelijk gebeurd, maar verder dan deze, dood op krediet en ik geloof kanonnenvoer oid. Ben ik niet echt verder gekomen.

avatar van stefan dias
4,5
Melchert schreef:
Ik las de reis voor het eerst toen ik twaalf was, ik snapte er natuurlijk niets van. Met het verstrijken der jaren heb ik het boek nog een aantal malen gelezen. Tja die celine is toch een wonderbaarlijk fenomeen. Ik heb het hartstochtelijk gebeurd, maar verder dan deze, dood op krediet en ik geloof kanonnenvoer oid. Ben ik niet echt verder gekomen.


Da's toch al best mooi? De meesten hebben enkel 'voyage' gelezen. 'Dood op krediet' heb ik tweemaal gelezen. Gaat nog verder terug in de tijd en je proeft een beeld van Parijs dat op geen enkele oude foto of Daguerrotype te zien is. 'Voyage' ook twee keer trouwens. En nog geen spatje verouderd.
Celine haat vele dingen, maar nog het meest zichzelf.

avatar van mjk87
Zijn die eerste honderd bladzijden nou zo langdradig, of? Ik twijfel sterk ermee te stoppen, nog 500 van zulke pagina's.

2,0
nuf
Het hele boek is een grote langdradige klaagmarathon.. Als ik 'm voor m'n studie niet uit moest lezen was ik al veel eerder gestopt

Gast
geplaatst: vandaag om 09:21 uur

geplaatst: vandaag om 09:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.