So the Wind Won't Blow It All Away - Richard Brautigan (1982)
Alternatieve titel: Dat de Wind Er Geen Vat op Krijgt
Engels
Psychologisch
131 pagina's
Eerste druk: Delacorte Press,
New York (Verenigde Staten)
Het verhaal speelt zich af op één dag in 1947 in het noordwesten van Oregon waar een twaalfjarige jongen een meertje rondloopt, van zijn eigen visplek naar de twee mensen aan de overkant die elke avond hun hele huisraad aan de oever zetten om zittend op hun bank te kunnen vissen. Tijdens die wandeling wordt, door vooruit en achteruit in de tijd te gaan, het verhaal verteld van een tragedie die de beste vriend van de jongen het leven kost. Hij blijft wensen dat hij een hamburger had gekocht in plaats van kogels...
Met veel gevoel, maar ingetogen, wordt verteld waarom dat zo is. Ingetogen droefheid, maar ook ingetogen humor. Het is een opgewekt boek en het beste uit de VS van na W.O.II dat ik gelezen heb.
Geen geschreeuw, veel wol.
"Ik weet nog dat ik, bij de laatste bladzijde aangekomen, het boek dichtsloeg en er een beetje mee speelde in mijn handen, terwijl ik daar maar bleef zitten: in de afgezonderde, solitaire liturgie van het lezen is dat het equivalent van de staande ovatie in het theater."
De slotzin van 'So the Wind won't blow it all away' is de mooiste die ik tot nu toe gelezen heb.