Kom Hier Dat Ik U Kus - Griet Op de Beeck (2014)

***

NRC Lux Literaire fictie algemeen Besproken in NRC Besproken 26-09-2014 : Kom hier dat ik u kus - nrclux.nl

Boek van de maand bij DWDD.
Spreekt me aan, mooie Vlaamse titel.

**1/2 (op 4)

Griet Op de Beeck - Kom hier dat ik u kus - Humo: The Wild Site

***

Kom hier dat ik u kus - cobra.be

In dit boek spreekt Mona, in drie verschillende levensfases.

1. Als een zichzelf wegcijferende negenjarige met verlatingsangst die kampt met een onverwerkt trauma. Een kind dat zichzelf oplegt braaf te zijn om anderen niet te kwetsen. Een kind dat vooral niet wil dat anderen 'onblij' zijn en denkt de schuld van alles te zijn. Dit gedeelte vond ik mooi geschreven, de schrijfster slaagt erin mi in de huid van een negenjarige te kruipen

2. Als een, nog steeds, onzekere 23jarige, die vragen stelt bij haar eigen gevoelens . Iemand die zich nog altijd een slecht kind voelt en zich steeds maar weer laat overdonderen.

3. Als een, nog steeds, onzekere 35 jarige die zich nu in een ongelukkige relatie laat overdonderen door haar partner, een bekend schrijver en door haar 'vriend' een bekend regisseur waar ze mee samenwerkt aan een toneelstuk. Relaties die haar vorige leven weerspiegelen, nl. relaties waar ze, nog steeds, moet vechten voor aandacht, liefde en erkenning.

Tot je als lezer jezelf de vraag stelt, waar gaat het nou heen? Er wordt steeds weer voortgeborduurd op hetzelfde gegeven. Na een tijdje weet je het wel, is het wel duidelijk. Ook is het wel duidelijk dat iedereen een product is van zijn jeugd, zijn opvoeding, en dat die er ingrijpend op kan inhakken. Maar dat is nou geen wereldnieuws dacht ik. Dat het uiteindelijke inzicht op het einde van het boek toch komt was een klein lichtpuntje, maar de aanloop tot dit alles duurde wel erg lang.

Eigenlijk heb ik een heel erg dubbel gevoel bij dit boek. Zeker niet slecht geschreven, absoluut niet, er komen mooie passages in, zeer zeker, maar er ontbreekt iets . Gelaagdheid, diepgang, verhaal? Ik kan er moeilijk mijn vinger op leggen.

Misschien kan ik het op de volgende manier beter verwoorden: Als je dit boek vergelijkt met een huis is het een prachtige villa, maar zonder meubelen. Als je het boek vergelijkt met een taart is het een heerlijk gebakken taartbodem maar zonder vulling. De omkadering is perfect maar het allerbelangrijkste ontbreekt ....

En als allerlaatste. Het gebruik van al die ge's en gij's en Vlaamse verbuigingen in de dialogen, (bv gij waart toch niet thuis) is er echt over. Wij spreken als Vlamingen wel zo (in dialect) maar wij schrijven zo niet. Het komt zelfs voor iemand die zo spreekt(ik) heel erg geforceerd over. Dat werkt niet en is absoluut geen meerwaarde, integendeel. Uw oren gaan er idd na een tijdje van flapperen. Te veel is trop en trop is te veel zei ooit een bekende Belg. Dat geldt hier zeker.

Maar na al dit negatieve, toch 3,5* want ik vind wel dat Griet op de Beeck kan schrijven. Dit boek was voor mij zeker niet slecht maar wel 'onaf' of maw er had meer ingezeten. Jammer.

Dank voor je mening, Liv2. Deze zin vond ik veelzeggend ...



Dit boek staat op mijn lijst te kopen of te lenen (t.z.t.) bij de bieb. Dat wordt dus lenen.

De al door Liv weergegeven verschillende levensfases van hoofdpersoon Mona zijn goed invoelbaar voor de lezer. Mij boeit dan het meest de laatst beschreven fase. Wat doet Mona met al wat zij tot dan toe heeft meegemaakt, hoe zij tot dan toe op situaties heeft gereageerd. Daar neemt uiteindelijk het verhaal een voor mij bevredigende wending.

Op zich is het voor mij niet helemaal onaf ... sommige dingen hebben in een mensenleven tijd nodig. Wel vraag ik me af waarom Griet op de Beeck de verwijdering tussen het halfzusje en haar stiefmoeder opvoert. Wordt hier de suggestie van incest beschreven of sla ik de plank dan volledig mis? Hoe moet ik anders 'of ik ook herinneringen had aan dat welbepaalde spelletje dat mama met ons speelde vroeger,' moet verstaan. 'meer uitleg gaf ze niet'. En inderdaad: meer dan weerstand bij het halfzusje tegen omhelzingen van de stiefmoeder of dat halfzusje er verder niet over kan praten komt er niet. Wat ik al schreef: of ik sla de plank volledig mis en anders rijst de vraag was het nodig dit op te voeren en met welke reden?

Ik heb me niet gestoord aan het gebruik van 'ge' en 'gij'. Wel vroeg ik me af wanneer dan 'u' gepast is of juist niet.
Heel opvallend daarentegen is het veelvuldig gebruik van het woord 'toch' doorheen het hele boek. Midden in zinnen, maar ook, denk ik, als spreektaal. Enkele voorbeelden:
- Lang en gelukkig leven, soms toch
- ... originele liefdesbrieven van een intelligente, lieve dame, zo voelt dat toch
-Ik kan het me toch alvast niet herinneren
-Genade als het erop aankomt, het is toch dat

Nogmaals, het stoort me niet, de spreektaal. Maar zo mooi Vlaams geschreven als Woesten van Kris van Steenberge wordt het voor mij nergens.

3,5*

Erg mooi opbouw van het boek, met veel plezier gelezen.

Doet bij vlagen denken aan de romantische mistroostigheid van John Williams in Stoner. En die paar sprankjes hoop dat het boek in zich heeft voelt als de verlossing waar je al die tijd op hebt zitten wachten. Erg fijn.

Het eerste deel vloog ik door, maar de oudere Mona boeit me minder. Ik vind de zaken ook te uitgebreid beschreven, al houdt Griet de vaart er wel enigszins in door korte hoofdstukken die meestal pakkende openingszinnen hebben. En de tekst blijft doorspekt met geweldige zinnen.

Kom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

Goed beschreven wat een onstabiele jeugd met een kind doet. Mona hield een trauma aan haar jeugd over, iets waar ze haar verdere leven last van zou hebben. Het altijd maar wegcijferen van zichzelf, onzeker zijn, ondergeschikt, het "het is mijn schuld" gevoel...etc etc

Wél vond ik dat het boek ingekort had kunnen worden, aangezien het soms erg langdradig werd.

Het duurde even voor dit boek me greep. Een verhaal over een vrouw, Mona, die zich vanaf haar vroege jeugd altijd maar wegcijfert en probeert de lieve vrede te bewaren door diplomatieke antwoorden te geven. Door allerlei ontwikkelingen zie je haar echter langzaam maar zeker groeien en zich ontwikkelen richting een persoon die daar afstand van wil nemen. Iemand die beseft dat het leven kort is en wil je niet met allerlei zinloze spijtgevoelens opgescheept zitten op het sterfbed dan is daar soms durf en actie voor nodig. Ik ging er zelf ook (gelukkig op een positieve manier) over nadenken zo vlak voor het slapen gaan.

Waar gaat dit boek over? Ik kom vooral tot 'Wat in je jeugd gebeurt en hoe je die beleeft heeft invloed op je latere leven en je latere relaties'. Niet per se onwaar (of beter: dat klopt) maar Op de Beeck zoekt hier nergens de diepgang en blijft wat oppervlakkig krabbelen dat nergens overtuigt. Dat leidt al met al een beetje tot psychologie van de koude grond. En daardoor lijkt de plot in vooral deel drie echt nergens heen te gaan.

Jammer, want het eerste deel is best aangenaam leesvoer waarin juist die relaties tussen de kinderen, de vader en de nieuwe vlam mooi worden geschetst en het taalgebruik ook vrij goed past bij een kind - dat is goed gedaan.

Je merkt in deel twee ook direct een andere stijl, al is het maar dat dat deel begint met een enorme opsomming - een stijlfiguur waar ik sowieso vrij goed op ga. Alleen dat tweede deel wist al veel minder te boeien en deel drie deed me echt niets. Daarbij stoorde ik me wel aan het vele ge en gij en soms u. Dat is zo ander gebruikt dan ik dat doe, dat het vooral afstand creëert maar ook te nadrukkelijk de aandacht opeist. En dat doet afbreuk aan de leeservaring. 2,5*.