Medea en Ik - Feline Minne (2014)
Nederlands
Autobiografisch
220 pagina's
Eerste druk: Houtekiet,
Antwerpen (België)
Terwijl haar gescheiden moeder de wereld rondreist als fotomodel, groeit Feline op bij haar grootouders. Zo verhuist ze op prille leeftijd van een chique villa in Sint-Martens-Latem naar een verlopen hippiemilieu. ‘Opa’ Erik gelooft in elfjes en doet aan healing, oma Medea is een charismatische vrouw die met achterklap, kruidenmengsels en hekserij de wereld naar haar hand wil zetten. Feline raakt helemaal onder haar betovering. Medea wil haar kleindochter uiteindelijk niet meer afstaan en ze verzint allerlei leugens over en listen tegen haar eigen dochter, de moeder van Feline. Het leidt tot prettig gestoorde toestanden. Nu eens wordt Feline ontvoerd door haar vader, dan weer vlucht ze wanhopig weg naar haar moeder of naar oma Piano, haar oma van vaderskant. Maar nergens voelt ze zich thuis, tenzij bij haar paarden en haar tekeningen. Als Feline begint te puberen en verliefd wordt, wankelt het rijk van oma Medea. ‘Als er ooit een man aan je komt, castreer ik hem!’
Is het al verfilmd?
Het boek is pas deze week verschenen? Dat zou snel zijn
Of bedoel je iets anders?
De soms wat houterige stijl is Feline Minne vergeven want de eerlijkheid waarmee ze dit alles opschrijft is zeer ontwapenend.
Wat een boek, noem het een uit de hand gelopen dagboek, leuk om zelf nog eens in te kijken als je in het bejaardenhuis zit, maar val alsjeblieft geen lezers lastig met je persoonlijke, o zo interessante, leventje. Het predikaat roman onwaardig. Overduidelijk een kind dat heel erg vol is van zichzelf, kan iemand haar met beide benen op de grond zetten?
Ik wil niets afdoen aan je oordeel over dit boek. Maar de schrijfster 'een kind' noemen vind ik niet ok. En of ze al dan niet met beide voeten op de grond staat zal ze zelf wel uitmaken nietwaar? Ze is immers geen kind meer maar een volwassen vrouw.
Wat een boek, noem het een uit de hand gelopen dagboek, leuk om zelf nog eens in te kijken als je in het bejaardenhuis zit, maar val alsjeblieft geen lezers lastig met je persoonlijke, o zo interessante, leventje. Het predikaat roman onwaardig. Overduidelijk een kind dat heel erg vol is van zichzelf, kan iemand haar met beide benen op de grond zetten?
Ik weet niet hoe serieus ik je mening kan nemen als ik naar andere waarderingen op je lijst kijk.
Bijvoorbeeld 4* voor
The Happy Hooker: My Own Story - Xaviera Hollander, Robin Moore en Yvonne Dunleavy (1972)
(Niet alleen maar met hulp van twee co-writers) Overrijp en vol van zichzelf is wel de moeite van het lezen waard? Om maar in dezelfde soort termen te blijven.