Ik ben altijd erg benieuwd naar debuten van jonge schrijvers/schrijfsters. Annemarieke Samson was finaliste van Manuscripting, een schrijfwedstrijd voor jong talent. Als gevolg daarvan verscheen dit debuut. Een tragi-komisch verhaal, niet het gemakkelijkste genre volgens mij omdat de lijn tussen tragiek en het komische soms wel heel erg dun is.
De figuur van Jakob Duikelman wordt vrij goed uitgewerkt. Duikelman is , op het eerste zicht, een beetje een meelijwekkende figuur, werkzaam op het ministerie van Veiligheid en justitie , afdeling oorlogsmisdaden. Een job die eigenlijk weinig om het lijf heeft omdat er gewoon geen of weinig werk is. De manier waarop hij zich op zijn werk gedraagt is komisch, herkenbaar ook. Maar vooral vond ik de manier waarop Duikelman naar de wereld, zichzelf en zijn familie kijkt goed uitgewerkt. Deze hoofdstukken vond ik wel degelijk grappig en ik kon wel sympathie opbrengen voor de man die een web van leugens rond zich weeft om vrouw en kind te beschermen. Nergens wordt het hilarisch (gelukkig), hier was het tragisch-komische goed gedoseerd, mooi gedaan.
De hoofdstukken waarin dochter Disi en Mai aan het woord zijn waren minder goed uitgewerkt, je blijft een beetje op je honger zitten, het blijft wat oppervlakkig allemaal en het komische ontbreekt hier.
Het laatste hoofdstuk, waar je door de ogen van de buren de familie Duikelman bekijkt was volgens mij het beste van het boek. Goed en vlot geschreven, verrassend ook.
Algemeen, zeker niet slecht maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er meer in het boek had gezeten als er wat minder zou zijn ingestopt. Er komt te veel aan bod en dat is jammer. Annemarieke Samson is toch een schrijfster die ik in de gaten ga houden. Ze heeft geen overvloed aan thema's en opzettelijk komische situaties nodig . Less is more zegt men wel eens, dat gaat zeker voor haar op.
Toch 3*