Our Culture, What's Left of It: The Mandarins and the Masses - Theodore Dalrymple (2005)

In 1997 opende in Londen een tentoonstelling 'Sensation' genaamd waar moderne kunst te zien was van jonge kunstenaars, waaronder Damien Hirst. Het meest controversiële stuk wat daar hing was een 3 bij 4 meter groot portret van de Britse seriemoordenares Myra Hindley. Hindley en haar minnaar Ian Bradey vermoordde halverwege de jaren zestig verscheidene kinderen. Het tweetal werd gearresteerd en beide werden veroordeeld tot levenslang. Van Myra Hindley werd destijds een politiefoto gemaakt (mugshot), waarschijnlijk de meest bekende politiefoto ooit; Hindley met blondgeverfd haar, zware oogleden, een blik die boosaardig in de camera lijkt te kijken. Wie de foto ziet denkt onmiddellijk aan slechtheid, verdorvenheid, het ultieme kwaad.

Van deze foto maakte kunstenaar Marcus Harvey dus een levensgroot portret dat hij Myra noemde; in plaats van puntjes waaruit normaliter een krantenfoto is opgebouwd gebruikte de kunstenaar kleine afdrukken van kinderhanden. Het kunstwerk maakte de tongen los en werd zelfs vernield. Gelukkig hangt het nu net als de Mona Lisa achter glas. Ik vind het een mooi werk, het roept vragen op als: 'Hoe gaan we zelf met onze kinderen om?' Een aantal jaren geleden was er nog een discussie gaande over wel of geen corrigerende tik (!). Ten tijde van de moorden was Hindley zelf trouwens nog maar 17 jaar.

Maar Theodore Dalrymple vind het allemaal weer niks: smakeloos, plat, louter bedoeld om te shockeren. Schaamteloos schaart Dalrymple zich achter de verdrietige ouders van de vermoorde kinderen die (uiteraard) niet zo blij waren met dit kunstwerk en wijst met zijn vingertje naar de 'vulgaire' kunstenaars en ten slotte de complete Britse arbeidersklasse. Maar nergens keurt de kunstenaar de misdaden van Hindley goed, of zoals graffiti-kunstenaar Banksy al zegt: Art is not a crime

Toch is Dalrymple's cultuurpessimisme soms erg geestig:

Spottende geïntellectualiseerde grofheid is het kenmerk van deze tentoonstelling, zoals van het meeste in de Britse cultuur. De titels van veel van de geëxposeerde werken laten dit zien... een van zijn twee schilderijen heet 'schitterend, lik me reet schilderij'. Een doek van Gary Hume draagt als titel 'Ze vroeg erom' wat natuurlijk maar één ding kan betekenen. Sarah Lucas noemt haar geëxposeerde werk 'Krijg de klere stelletje klootzakken'

Nooit gedacht dat Dalrymple ooit bij jou in de herkansing zou gaan.

Heb het boek in juni vorig jaar toegevoegd en toen meteen maar gelezen; deze mening lag nog ergens in een laatje..

Daarmee zie je maar hoe hardcore je bent hier op boekmeter!