menu

Madame Bovary - Gustave Flaubert (1856)

Alternatieve titel: Madame Bovary: Provinciaalse Zeden en Gewoonten

mijn stem
3,97 (148)
148 stemmen

Frans
Psychologisch

429 pagina's
Eerste druk: Revue De Paris (periodiek), Parijs (Frankrijk)

Emma Bovary is een boerendochter die droomt van een romantisch en bourgeois leven in de grote stad. Zij trouwt met een plattelandsarts die haar echter niet het leven geeft waar zij naar verlangt. Eenzaam probeert zij haar fantasieën gestalte te geven door een reeks romances en de aanschaf van exotische kleding. Het is echter duidelijk dat zij langzaam maar zeker steeds verder afraakt van de werkelijke vervulling van haar verlangens. Zij verliest elke greep op de realiteit.

zoeken in:
En dat terwijl iedereen weet dat Anna Karenina dé vrouw is uit de wereldliteratuur... Bedroevende uitslag wel, maar niet echt onverwacht.

avatar van Donkerwoud
5,0
Wat mij het meest fascineert aan Madame Bovary is hoe Flaubert haar beschrijft als enerzijds een innemende en begeerlijke vrouw, maar haar anderzijds ook weer brengt als een buitengewoon pathetische figuur. Het sublieme gebruik van ironie maakt dat je als lezer ook continu verschuift in positie in wat je van deze jongedame en haar gedragingen vindt. Daar komt nog eens bij dat stijl en inhoud naadloos in elkaar gevlochten zijn, waarbij de eindeloze uiteenzettingen van schijnbaar niets ook weer een extra lading krijgen omdat het monotone schril afsteekt tegenover de illusionaire wereld waar Emma met haar hoofd is. Het kan niet anders dan dat veel latere schrijvers schatplichtig zijn aan de manier waarop Flaubert vorm en inhoud gebruikte om de taal mee te construeren.

Ik heb er spijt van dat ik vroeger niet beter op heb gelet bij Frans, want wat had ik deze roman toch graag in zijn oorspronkelijke taal willen lezen! Gelukkig doet de vertaling die ik heb gelezen enigszins recht aan het bombastische taalgebruik van Flaubert.

avatar van stefan dias
4,0
Ik had een romantisch verhaaltje verwacht maar het is natuurlijk alles behalve dat. Flaubert zet een zuur verhaal neer en spaart niemand.

Madame Bovary: ik las hier ergens 'aandachtshoer' en dat klopt wel een beetje. Mooi en bevallig is ze alleszins, maar ook lichtzinnig en ze lijkt wel een beetje op het 'vrouwtje aan de zee' van Grimm die latijd maar meer wil, tot ze uiteindelijk helmaal berooid achterblijft. Ik vond dat Flaubert wel wat meer mededogen ten opzichte van haar had mogen hebben, want ze krijgt al bij al een flinke ytrap na. Het blijft toch een verwende vrouw die iedereen rond haar mee de vernieling in sleurt. In die zin is ze dan wel weer een 'femme fatale'.

Maar ook de mannen verdienen geen genade in Flauverts ogen: Charles is in het beste geval een 'goedzak' te noemen. Een brave sul die wel een dorpeling verminkt die ene keer dat hij eens wat 'ambitie' aan de dag legt. Een onnozelaar die niet wil zien wat iedereen ziet en die eigenlijk continu, over het graf heen door zijn vrouw wordt vernederd.

Leon blijkt ook geen al te heldhaftig tiep en Rodolphe wordt ronduit neergesabeld als een laffe ijdeltuit. Buitengewoon grappig trouwens hoe hij bij het schrijven van zijn 'afscheidsbrief' nog best tevreden is met hoe hij het 'oplost'. Desondanks is hij toch meer onder de indruk van Emma dan hij zelf zou willen toegeven.

Dat is een van de sterkste kanten van Flaubert. Hij legt psychologische processen bloot waar vaak tegenstrijdige verlangens en gevoelens onverklaarbaar vlak naast elkaar optreden, maar hij neemt ze waar en beschrijft ze heel onthullend. Iets wat ik in die mate enkel bij Dostojewski heb aangetroffen.

Ook de apotheker wordt vooral gekenmerkt door ijdelheid, hoewel dien gebekvecht met de pastoor best genietbaar is.

Verder is het natuurlijk ook puur 'live' genieten van dit kostuumdrama. Bijzonder helder en aanschouwelijk beschreven, krijgen we hier het voorrecht in de negentiende-eeuws Franse provincie rond te lopen, met net genoeg nevenfiguren om het allemaal heel levendig te houden. Die man zou voor tv moeten schrijven.

Ook nog opvallend is hoe de schroom bij de beschrijvingen van het 'overspel' gaandeweg meer en meer verdwijnt, zonder natuurlijk te vervallen in overbodige, pornografische details.

het geheel is geen spatje verouderd, een aanrader voor iedereen. Met recht en rede een klassieker.

4,5
Een maatschappijkritisch en satirisch verhaal over een overspelige vrouw die zich in het verderf stort. Een rode draad die me enerzijds deed denken aan Gogol’s Dode Zielen en anderzijds aan Tolstoj’s Anna Karenina. Op het eerste zicht leek me dit tot nog toe onbekende Franse realisme niet veel anders dan het Russiche, op één belangrijk punt na: Flaubert hoeft zich duidelijk niet te houden aan wat lijkt een preutse ‘kuisheidscensuur’, waar ik me soms toch aan kan storen bij de Russen uit diezelfde periode. De overspelige gebeurtenissen in het boek blijven nog wel in het fatsoenlijke, maar je krijgt toch al tenminste een plastisch en realistisch beeld voorgeschoteld. Iets wat in die tijd echt al revolutionair geweest moet zijn, en zeker een pluspunt voor een genre als dit.

Flaubert is uiteraard zeer kritisch voor de maatschappij in zijn relaas. Waar Gogol dit naar mijn gevoel op een zeer ironische manier deed, voelt het bij Flaubert toch iets donkerder en verbitterder aan. De thema’s die het boek naar voren draagt zijn ook een stuk ‘serieuzer’ zeg maar. Passend in de lijn van het verhaal, is het vooral de absurditeit van het huwelijk en de plaats van de vrouw in de maatschappij die naar voren komt. Het huwelijk als een utopie van prinsen op witte paarden en jaren vol onuitputbaar geluk, blijkt een beeld te zijn dat de maatschappij als zoete koek naar voren schuift, met religie als extra steun in haar rug. De bittere teleurstelling dat dit beeld kan bieden is uiteraard waar het het bij de protagonist om draait in dit boek.

Veel is en wordt nog steeds gezegd over de schrijfstijl die Flaubert typeerde en die duidelijk naar boven komt in dit boek. Hij hanteert net die uitverkoren woorden die schitterende volzinnen maken en vaakt vormt hij echt adembenemende en verbluffende phrasen en paragrafen.
Helaas kreeg ik soms de indruk dat hij door zo intensief met de details bezig te zijn, het geheel van en passages uit het oog verloor en nogal stroeve en verwarrende overgangen maakte. Zijn passages zijn dan wel vaak zo goed geschreven dat ze op zich kunnen staan en verder leven in je hoofd, maar wat het verhaal als geheel betreft werdt het voor mij vanaf de helft iets te langdradig. Te lang in dezelfde setting en dezelfde sfeer, zonder dat er genoeg gebeurt om écht geboeid te blijven.

In het genre van het realisme zeker een must-read, en Flaubert heeft de verwachtingen achter zijn grote naam voor mij kunnen inlossen.

4,5
Wat een boek, en wat een personages! Normaal houd ik niet zo van dramatiek, maar dit is zo overtuigend beschreven, dat ik het geweldig vond om te lezen. Ik denk dat de auteur heeft geprobeerd om op realistische wijze een romantisch personage te beschrijven, en daarmee de implicaties van de overgave aan de grote gevoelens en de fantasie. Daar is hij m.i. glansrijk in geslaagd.
Leuk om hieronder te lezen over de 'theatrale persoonlijkheidsstoornis' en borderline. Voor zover mijn kennis van de psychologie reikt moest de psychiatrie en zeker de classificatie van persoonlijkheidsstoornissen nog worden ontdekt in de tijd dat Flaubert dit boek schrijft. Dus hoe knap is het dat Flaubert hier een ziektegeval zo levensecht neerzet? Ik vind het een bijna volmaakte beschrijving van de narcistische persoonlijkheid (die sterke overlap vertoont met theatraliteit): de agressie jegens anderen, de haat zelfs, de destructie, het neerkijken op anderen, en het zichzelf verheffen in een fantastische werkelijkheid, en het nietsontziende egoisme. Ik weet niet waar Flaubert dergelijke types tegen het lijf liep, maar ze bestaan echt!
Ook schitterende passages overigens, vooral over de fantasieen van Emma. Wat ik zo knap vind is de levensechtheid van de personages en hun omgeving. Ik voelde me daardoor erg betrokken bij de personages. Wat een vreselijk mens is die Emma en er lopen nog wat van die zelfingenomen types rond. En wat een medelijden had ik met de eenvoudige arts, die gehaat werd om wie hij was, en niets liever wilde dan zijn vrouw liefhebben. Dit is toch wel knap: dat Flaubert deze emoties bij de lezer uitlokt en daardoor zoveel betrokkenheid genereert.
Mij viel verder op dat hij hele precieze beschrijvingen geeft van de externe werkelijkheid; mij soms iets te precies, zodat er weinig aan je verbeelding wordt overgelaten. Hij gebruikt overigens niet alleen visuele beschrijvingen, maar ook wel auditieve en olfactorische. Hij grijpt dus alle middelen aan om de realiteit in zijn boek na te bootsen. Dit is erg effectief vind ik.
Ik had niet zo'n last van de hortende opbouw, zoals anderen opmerken. Ook in het nawoord las ik over de perfectie van Flaubert en het eindeloze gesleutel aan zijn zinnen. Gek genoeg vond ik daar weinig van te merken. Het las erg vlot.
Al met al een schitterend boek, dat prachtig is geschreven en je bij blijft en het verdient herlezen te worden. Ook kan het dienen als studiemateriaal voor psychologen en psychiaters. Met recht een klassieker!

avatar van stefan dias
4,0
Alex147 schreef:


Ik had niet zo'n last van de hortende opbouw, zoals anderen opmerken. Ook in het nawoord las ik over de perfectie van Flaubert en het eindeloze gesleutel aan zijn zinnen. Gek genoeg vond ik daar weinig van te merken. Het las erg vlot.


Ik denk dat dit wel net de bedoeling was van al dat sleutelwerk. Het verhaal zodanig naar voren schuiven dat je de schrijver vergeet.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:04 uur

geplaatst: vandaag om 11:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.