Den Som Vandrar om Natten - Marianne Fredriksson (1988)

Ik ben na het door mij niet erg hoog gewaardeerde Volgens Maria Magdalena aan De Nachtwandelaar van Frediksson begonnen.
Lastig, lastig om nu mijn waardering te geven en te onderbouwen. Ik vraag me af of ik de enige ben. Ondanks een redelijk hoog gemiddelde zie ik nog geen berichten bij dit werk.

De Nachtwandelaar zou het lievelingsboek van Marianne Frediksson zijn, een roman over het onvermogen om liefde te geven en te ontvangen.
Ik zou willen zeggen, onder andere. Het boek gaat ook over goed en kwaad. Over de betekenis en nut van religie bij bijvoorbeeld de Egyptenaren, Grieken en de Romeinen.
Het verhaal speelt zich af ten tijde van Jezus' geboorte en leven, ook de hoofdpersonen komen met Jezus in aanraking.

Enerzijds boeit het thema me, net als de hoofdpersonen, ik wilde De Nachtwandelaar hoe dan ook uitlezen. Waarheen zou e.e.a. leiden?
Aan de andere kant vind ik Frediksson geen mooie schrijfstijl hebben. Het komt op me over alsof ze een op zich goed idee heeft, ze heeft research gedaan, zoveel is ook wel duidelijk; maar het verhaal vloeit voor mij niet. Sommige passages komen teveel over als achter elkaar geschreven feitelijkheden.
Daarbij struikel ik regelmatig over ronduit m.i. lelijke expliciete vergelijkingen: 'Angst zo groot als de zee', 'verdriet zo groot als de oceaan', 'Je bent mooi als een god' schieten mij te binnen.
Tot slot was het einde de moeite van het volhouden waard en passend.
Dat dan weer wel.

Door de stijl kom ik voorlopig niet verder dan 3*

Zonder verwachtingen aan dit boek begonnen en ik ben er niet enorm enthousiast van geworden.

Het boek heeft een zeer invloedrijke Christelijke achtergrond en dit kan voor een agnost zoals ik nogal een hekel punt zijn. Wellicht heb ik het boek met een verkeerde intentie gelezen. Ook komt het taalgebruik in het boek zo nu en dan erg modern over wat nogal stort door de context waarin het geheel zich afspeelt.


Niet iets wat voor herhaling vatbaar is, doch voor een keer best vermakelijk.

***

Wat een mooi boek, heb er erg van genoten. Alhoewel Fredriksson er soms wel een behoorlijk religieus en filosofisch tintje aan probeert te geven, is er goed door te komen en blijft de verhaallijn goed te volgen. Degenen die geïnteresseerd zijn in mythologie, filosofie en religie zullen zeker veel plezier aan dit boek beleven.

Mooi om te lezen over de relatie tussen Marcus en Anjalis. Soms, heel soms, is het taalgebruik een beetje onbeholpen, maar ik weet niet of dit aan de schrijfstijl van Fredriksson ligt of aan de vertaler.

Ik twijfel tussen 4* en 4,5* maar ga toch voor de 4,5.