Een Dwaze Maagd - Ida Simons (1959)

Vijf sterren in NRC en opnieuw uitgegeven door Cossee:

http://www.uitgeverijcossee.nl/Een-dwaze-maagd-T384.php

*****

NRC Lux Literaire fictie algemeen Besproken in NRC Besproken 30-05-2014 : Een dwaze maagd - nrclux.nl

Een meesterwerk uit de jaren '50 dat binnen geen tijd vergeten raakt? Mij dringt direct de vraag op of het dan wel zo een briljant boek is. Die twijfel lijkt niet onterecht.

Simons heeft zeker een eigen stijl, dat moet gezegd, maar wel een vervelende. Zinnen lopen zoals ze geschreven worden, maar als je ze naleest dan is het vooral lastig leesbaar (ikzelf heb daar ook weleens een handje van). Daarnaast springt ze nogal van de hak op de tak en zit heel belangrijke informatie zomaar in een klein zinnetje zonder aankondiging (in de vorm van een witregel bijvoorbeeld) verstopt waardoor nauwkeurig lezen verplicht is, en ik heb daar niet altijd zin in. Daarnaast is lang niet alles even bijzonder.

Maar toch zitten er genoeg leuke stukken in, vooral de scènes tussen Lucie en Gittel en eigenlijk alles wel in Antwerpen. Er zit zeker humor in en een bepaalde cynische ondertoon. Maar wat Simons hier nu precies mee wilde? Ja, de kaft (en de plot hierboven) zeggen het allemaal, maar eenmaal het boek gelezen te hebben is dat niet wat direct in me op zou komen. Het is grotendeels autobiografisch, maar dan eerder een schets zonder echte kop of staart en zonder centrale boodschap.

En nog één opmerking over de nieuwe uitgave. Coessee heeft een rode gladde kaft, en serieus, dit lijkt eerder op een damesromannetje dan literatuur. Wat een wansmaak je boek zo te verpakken. 3,0* omdat ik me best vermaakt heb.

Heb hem vanmiddag gekocht. Ik ben benieuwd.

In navolging van de John Williams boeken, Stoner en Butcher's Crossing, is het wat 'in' geworden oude boeken te recycleren, of is dit oneerbiedig gezegd? Lebowski, eigenlijk de meest eigentijdse uitgeverij van dit moment, heeft dit voor het eerst echt gedaan. Volgens mij kunnen ze nog wel even doorgaan. Verborgen parels liggen er zeker en vast nog . ( En een fractie van de verschenen literatuur is 'bekend' denk ik) Dat is echt niet alleen John Wiliams. Wat me wel opvalt is het feit dat wat nu 'trendy' is eigenlijk zo ouderwets als de pest is. Even wat voorbeelden:

1. De platenspeler en de vinyl plaat
2. De vintage meubelen
3. De bakfiets (vooral voor Belgen, wij kenden dat niet)
4. De 'hou u vast' Vergeten Groenten :

Waaronder de pastinaak in volle glorie terug op alle tafels mag verschijnen, alhoewel de concurrentie met de aardpeer heviger woedt dan ooit. De knolradijs daarentegen hinkt wat achterop en zou ook graag het label 'vergeten groente' willen bemachtigen. We vrezen echter dat dit voor de knolradijs er de eerste vijf jaar niet inzit. Zijn hippe rode kleur, die zeer goed contrasteert met de wit-romige blanke binnenkant, is echter heden ten dagen te fel, om nog maar niet te spreken over zijn pikante smaak. De vergeten groente moet het tegenwoordig toch vooral hebben van kleurloosheid, smaakloosheid en moeilijke bereiding. De knolradijs voldoet hieraan niet, punt.

5. De 'grootmoeders keuken' in navolging van het Amerikaanse 'Home made cooking'. Ze staan een beetje voor. Zij zeggen al eerlijk, zoals je het thuis bereidt, wij schuiven het nog af op de grootmoeders, die het thuis bereidden. Maw een stoofpot die 5 of 6 uur traag moet sudderen, tja, dat is pas lekker. En dan nog het liefst in zo'n gietijzeren 'Le Creuset' pot, maar dat wordt niet bedoeld zeker ...


Maar toch ga ik de dwaze maagd lezen, ter inspiratie . En omdat ik gewoon van dwaze maagden hou, een 'vergeten' vrouw-soort. Te ontdekken!!!!!

De pijn van het groot worden. Het is nogal wat. Het 13 jarige hoofdpersonage staat op de scheidingslijn tussen kind zijn en oh zo graag volwassen willen zijn. Haar kinderlijke fantasie vecht met de drang om tot de wereld van de volwassenen te worden gerekend. En wat krijgen we dan, juist, dwepen met bepaalde personen die alles belichamen wat je zelf zo graag zou willen zijn. (zou dit typisch zijn voor het opgroeiproces van meisjes? )

Kalm, fijnzinnig maar met zowel humor als tristesse beschrijft Ida Simons dit proces weergaloos. Met alles wat erbij komt kijken, en dat is niet altijd even mooi...

Dus: terecht een vergeten boek genoemd als je het mij vraagt.

Hoe lees je normaal dan: onnauwkeurig?

Literair meesterwerkje? Welnee, eerder irritant geleuter van een prepuber. Net zo vervelend als ‘Het dagboek van Anne Frank’.

Sneller vooral waar je niet elk woord bewust opneemt, nauwkeurig dekt misschien niet helemaal hetgeen ik bedoelde.

Maar dan mis je toch een heleboel?