menu

Tsjernobylskaja Molitva: Chronika Boedoesjtsjego - Svetlana Aleksijevitsj (1997)

Alternatieve titels: Wij Houden van Tsjernobyl: Een Kroniek van de Toekomst | Чернобыльская Молитва: Хроника будущего

mijn stem
4,17 (3)
3 stemmen

Russisch
Waargebeurd

222 pagina's
Eerste druk: Ostozje, Moskou (Rusland)

Op 26 april 1986 gebeurde in Tsjernobyl de ernstigste ramp met een kernreactor in de geschiedenis, als gevolg waarvan driekwart van het Europese vasteland werd vervuild. Hoewel de regering in Moskou beweerde dat er 'slechts' 31 doden te betreuren waren en de autoriteiten een sfeer van geheimhouding creëerden, waren de gevolgen onafzienbaar. Bijna 500 dorpen zijn verdwenen en ongeveer 2,1 miljoen mensen leven op ernstig vervuild land. Duizenden kinderen werden sindsdien geboren met ernstige afwijkingen, talloze anderen lijden aan aanhoudende gezondheidsproblemen. 'Wij houden van Tsjernobyl' is het eerste boek dat persoonlijke getuigenissen van omwonenden en betrokkenen bevat en dat verslag legt van hun angst, boosheid en vertwijfeling in een wereld die nog steeds draait om röntgen, becquerel, cesium en strontium. De auteur heeft vanaf 1986 meteen al honderden door de kernramp getroffen mensen geïnterviewd: onschuldige burgers en mannen en vrouwen die beroepshalve en al of niet vrijwillig waren betrokken bij de schoonmaakoperaties daarna. Volwassenen én kinderen doen in dit boek hun verhaal, soms met wrange humor, dikwijls met machteloze woede.

zoeken in:

avatar van eRCee
4,0
geplaatst:
Eerder heb ik Het einde van de rode mens gelezen, dus je zou zeggen dat ik een beetje kon weten wat me te wachten stond, maar nee, het boek heeft me compleet overrompeld. Weer laat Alexijevitsj gewone, werkelijke mensen aan het woord komen, vele tientallen, in monologen of soms stemmenkoren. Stuk voor stuk hebben ze een ongelofelijk verhaal te vertellen. Het meeste indruk maakt het derde deel: hier wordt verder gekeken dan de schok alleen, komt de reikwijdte voor het mens- en wereldbeeld naar voren. En dat vanuit individuen met een heel verschillende achtergrond, of het nu professoren zijn of de achtergebleven echtgenotes van rampenbestrijders. Alleen al het allerlaatste verhaal, 'Een eenzame menselijke stem', dat is gewoon een film in zichzelf.

Op fenomenale wijze weet Alexijevitsj continu de eenheid te bewaren. Ze doet dat in een heel natuurlijke, uniforme stijl, waarin wel de uitdrukkingswijze van elke geïnterviewde herkenbaar blijft. Verder zijn er veel overeenkomende motieven in alle verhalen: de vergelijking met een oorlogssituatie, het ongeloof en onbegrip, de rol van dier en natuur, de invloed van de Sovjet-cultuur. Deze herhaling is echt van meerwaarde, zowel stilistisch als inhoudelijk.

Na het uitlezen van Wij houden van Tsjernobyl moet je concluderen dat deze ramp in het Westen, na de initiële angstreactie, enorm onderschat is. En dat de officiële statistieken over slachtoffers nog niet in de buurt komen van wat er werkelijk aan de hand is. Naast de Nobelprijs verdient Alexijevitsj ook een Pulitzer. Haar werk is literatuur, journalistiek en geschiedschrijving in één. Je weet niet wat je leest.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:15 uur

geplaatst: vandaag om 13:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.