menu

Cujo - Stephen King (1981)

mijn stem
3,61 (136)
136 stemmen

Engels
Thriller / Griezel

288 pagina's
Eerste druk: Viking, New York (Verenigde Staten)

Castle Rock, Maine, woonplaats van het gezin Camber en hun huisdier, een reusachtige Sint Bernard, en de beste vriend die de 10-jarige Brett Camber ooit had. Maar hier komt op een zekere dag op ingrijpende wijze verandering in als Cujo een beet op loopt van een vleermuis, een ernstig zieke vleermuis...

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
4,0
Een van de engste boeken die ik ooit gelezen heb, omdat het zo angstaanjagend dicht bij een realistisch gegeven blijft. Het is ook juist die zorgvuldige opbouw die je meesleept in het verhaal en die ervoor zorgt dat de spannende gebeurtenissen als een mokerslag aankomen. King op zijn best.

4,0
Het boek komt moeilijk opgang maar na verloop van tijd komt de vaart erin. Vanaf het moment dat Cujo gebeten wordt neemte de spanning toe. De personages zijn redelijk goed uitgelegd maar de nadruk wordt toch op Cujo gelegd. De lange zit in de auto maakt het moeilijk om de aandacht erbij te houden, maar met het slot erbij is Cujo een zeer vermakelijk boek. Stephen King weet hoe de spanning goed op te bouwen en daarna tot het einde aan te houden, ook al komt het er niet helemaal uit in dit boek toch een welverdiende 4/5.

avatar van metalfist
4,0
Stephen King is nooit vies van een link te leggen naar een ander boek uit zijn oeuvre. Toen ik Pet Sematary (wat mij betreft nog altijd één van zijn beste boeken) aan het lezen was maakte één van de personages een verwijzing naar een hond die een viertal jaar geleden met rabiës besmet geraakte en een aantal mensen vermoordde. Ik was niet helemaal zeker, maar het leek me een knipoog naar Cujo te zijn. Ik had zin in nog eens een Stephen King verhaal en daardoor dus voor Cujo gegaan.

Lijkt me dan ook dat de verwijzing echt wel naar de viervoeter is gericht, want King schreef beide verhalen begin jaren '80. Alleen verschiet ik ervan dat hij erin geslaagd is om überhaupt een verwijzing naar Cujo in Pet Sematary te steken, want naar King's eigen zeggen (in On Writing, oftewel Over Leven en Schrijven zoals de Nederlandse vertaling luidt) was hij tijdens het schrijven van Cujo zo dronken dat hij zich niet meer veel van deze periode herinnert. Vreemd, want Cujo leest in een sneltreinvaart en is bovendien King op zijn best. De kennismaking met de personages, de langzame opbouw en dan alles naar de verdoemenis laten gaan. Het aantal slachtoffers blijft redelijk beperkt, zeker als ik het vergelijk met Cell die ik een paar maanden geleden las, maar dat maakt het net des te doeltreffender. De climax waar de kleine Tad uiteindelijk toch sterft, ettelijke seconden vooraleer zijn moeder het opneemt tegen de doorgedraaide hond, is dan ook een prima einde. Wat me hier echter het meeste in aansprak was de keuze van King om Cujo zelf ook als een echt personage te laten opdraven. Natuurlijk praat hij niet, dat zou maar belachelijk zijn, maar we leren wel zijn denkwijze kennen en dat werkt gewoon enorm goed met het oog op de spanning.

Niet zo goed als Pet Sematary, maar het mag duidelijk zijn dat Cujo een boek is dat eenzelfde niveau benadert. Hier en daar klikt niet alles even goed in elkaar (de plotse aanwezigheid van politie agent Masen voelt wat geforceerd aan), maar het zijn kleine hekelpuntjes die voor de rest weinig invloed uitoefenen op het niveau van het boek. Benieuwd naar wat meer jaren '80 werk van King.

4*

avatar van Jason82
4,0
Bij het lezen van een boek, beeld ik me in mijn hoofd van alles in. Ik zie het als het ware echt gebeuren, in gedachten. Grappig wat de tijd en levenservaring met dat soort beelden doet. Toen ik 17 jaar was las ik dit boek voor het eerst en in mijn herinnering verliep het verhaal anders dan zoals ik het nu ervaren heb.

Cujo is weer een echte King met de rustige opbouw die we van hem gewend zijn. Wat gebeurd er nou eigenlijk de eerste 100 bladzijden? Maar daarna slaagt hij er weer in allerlei verhaallijnen en personages bij elkaar te brengen. Het blijft me als lezer altijd weer boeien. De strijd tussen mens, (besmet) dier en de tikkende klok is in dit verhaal ontzettend spannend, en het einde is bruut en meedogenloos. De eerste 15 minuten na het dichtslaan van dit boek ben je als lezer stil en teruggetrokken. Je moet het even verwerken, want wat je zojuist is overkomen is niet niks. King flikt het me telkens weer.

Ik herlees jaarlijks een aantal King boeken en hij blijft voor mij de nummer 1. ?

Gast
geplaatst: vandaag om 04:20 uur

geplaatst: vandaag om 04:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.