In Zijn Nabijheid - Nico Dijkshoorn (2014)
mijn stem
4 stemmen
Nederlands
Psychologisch
256 pagina's
Eerste druk: Atlas/Contact,
Amsterdam (Nederland)
De hoofdpersoon van het boek is Wim Beest, die kunstwerken en gitaren stukslaat en zijn vriendinnen verlaat. Hij is een jongen uit de provincie die met een paar performances beroemd wordt en vijftig variaties maakt op het nummer 'Niemandsverdriet'. 'In zijn nabijheid' is het verhaal van één man verteld door 32 vrouwen. Beest gebruikt de mensen om hem heen, en de mensen om hem heen gebruiken hem voor hun eigen doel. Tot dat hij kanker krijgt. Na zijn dood blijken alleen zijn eerste vriendin Vera en zijn moeder hem echt te kennen.
0
geplaatst: 4 oktober 2014, 13:09 uur
Matige van Dijkshoorn, dat komt denk ik door drie zaken.
1. Dit is gewoon Kuif den Dolder deel II, zij het in een andere omgeving en met andere personen, maar in stijl en opzet volledig gelijk. Wederom het portret van een persoon, verteld door de ogen van anderen in zijn omgeving. Het nieuwe is er dus wel af, en mijn kritiek die ik bij Kuif had, komt hier terug. Iedereen praat zoals Dijkshoorn zelf praat. Natuurlijk, die stijl is prima en wordt constant vastgehouden, maar werkt gewoon minder.
2. Bij Kuif leek er meer een centraal idee achter te zitten (hoe men altijd praat over talentjes die ze vroeger zagen). Dit lijkt allicht te gaan over BN'ers op televisie die om niks bekend zijn geworden, maar ik heb minder met die clichés en het boek dat mij dan ook niet zoveel, al is het ook maar dat het mij niet bekend is dat men altijd over het verleden van BN'ers praat dat ze het toen al zagen (behalve bij Ivo Niehe dan). Het is dus minder strak.
3. De hele persoon Wim Beest trekt me gewoon niet.
Er zit één fantastisch deel in rond het opnemen van een liedje dat wel degelijk hilarisch is. De rest liet me vrij koud. 2,0*.
1. Dit is gewoon Kuif den Dolder deel II, zij het in een andere omgeving en met andere personen, maar in stijl en opzet volledig gelijk. Wederom het portret van een persoon, verteld door de ogen van anderen in zijn omgeving. Het nieuwe is er dus wel af, en mijn kritiek die ik bij Kuif had, komt hier terug. Iedereen praat zoals Dijkshoorn zelf praat. Natuurlijk, die stijl is prima en wordt constant vastgehouden, maar werkt gewoon minder.
2. Bij Kuif leek er meer een centraal idee achter te zitten (hoe men altijd praat over talentjes die ze vroeger zagen). Dit lijkt allicht te gaan over BN'ers op televisie die om niks bekend zijn geworden, maar ik heb minder met die clichés en het boek dat mij dan ook niet zoveel, al is het ook maar dat het mij niet bekend is dat men altijd over het verleden van BN'ers praat dat ze het toen al zagen (behalve bij Ivo Niehe dan). Het is dus minder strak.
3. De hele persoon Wim Beest trekt me gewoon niet.
Er zit één fantastisch deel in rond het opnemen van een liedje dat wel degelijk hilarisch is. De rest liet me vrij koud. 2,0*.
0
geplaatst: 13 oktober 2017, 06:12 uur
Dijkshoorn was jarenlang de beste columnist van Nederland en een trendsetter. Hij is ook geen slechte dichter. Hij is echter geen goede schrijver en zou simpelweg nooit zijn doorgebroken als schrijver als hij geen bekendheid had vergaard als columnist. Als schrijver heeft Dijkshoorn te weinig diepgang, zijn stijl mag dan wel vlot te lezen zijn maar vaak te simpel en daardoor zakt hij soms door de ondergrens.
Het is ook geen schande. Het zou uitzonderlijk zijn als je en een goede schrijver bent en een goede columnist. Meestal blinkt iemand op 1 bepaald vlak uit. Dijkshoorn ook, namelijk als columnist.
Het is ook geen schande. Het zou uitzonderlijk zijn als je en een goede schrijver bent en een goede columnist. Meestal blinkt iemand op 1 bepaald vlak uit. Dijkshoorn ook, namelijk als columnist.
0
geplaatst: 8 oktober 2019, 08:36 uur
Dijkshoorn kan door zijn stijl van schrijven enorm ontroeren in gedichten en columns. In Nooit ziek geweest weet hij dit langere tijd vast te houden.
In zijn nabijheid slaat wat mij betreft compleet de plank mis. Het leest nergens lekker en gaat nergens over. Het idee om een personage vanuit verschillende vrouwen in zijn omgeving te belichten is leuk, maar wordt erg slecht uitgewerkt. Geen enkel personage komt tot leven. Enkel de moeder enigszins, maar niet meer dan in een kort gedicht. In een boek mag je toch verwachten dat dit meer zal zijn. Een teleurstelling.
In zijn nabijheid slaat wat mij betreft compleet de plank mis. Het leest nergens lekker en gaat nergens over. Het idee om een personage vanuit verschillende vrouwen in zijn omgeving te belichten is leuk, maar wordt erg slecht uitgewerkt. Geen enkel personage komt tot leven. Enkel de moeder enigszins, maar niet meer dan in een kort gedicht. In een boek mag je toch verwachten dat dit meer zal zijn. Een teleurstelling.
* denotes required fields.
* denotes required fields.