Vergeten Straat - Louis Paul Boon (1946)
Nederlands
Sociaal
317 pagina's
Eerste druk: Manteau,
Brussel (België)
Het oostelijke deel van de Brusselse binnenstad is in de eerste helft van de twintigste eeuw het toneel geweest van krasse veranderingen: met de aanleg van een spoorverbinding, tussen Noord- en Zuidstation als excuus gingen hele (meest armoedige) wijken tegen de vlakte, om plaats te maken voor zielloze regerings-, zaken- en kunstpaleizen. Louis Paul Boon, de zeer maatschappijkritische schrijver-van-het-volk, heeft zich ter plaatse een doodlopende straat verbeeld, die door de werkzaamheden voortaan aan twee kanten doodloopt. De bewoners van Boons vergeten straat leven als op een eiland in de grote stad, maar kunnen zich niet onttrekken aan de maatschappij, die hen omsingelt en opvreet.
De vertelstijl is sobertjes, maar wel mooi (ondanks) het eenvoudige taalgebruik. Dat draagt bij aan een troosteloze sfeer die naar mijn idee goed bij de situatie past. Helaas heeft dat ook z'n weerslag op het leesplezier: de combinatie van weinig gebeurtenissen en stilistische soberheid maakt Vergeten Straat niet altijd even enerverend. Mooi is het wel.
Zelf was hij er niet zo heel tevreden over, maar dat ben ik dan grondig met hem oneens.
Wat een fantastisch boek. Een geniale microkosmos vol kleine mensen, met allen hun kleine kantjes en grote dromen. Heerlijke taferelen die in kleine hapklare scènes opgediend worden en samen een prachtige allegorische vertelling vormen én tegelijkertijd ook een heel herkenbaar en realistisch beeld van mensen ophangt.
Het boek nodigt uit om alles hardop te lezen want de zinnen dansen en de zeggingskracht is ongeëvenaard. Met quasi simpele bewoordingen legt Boon karakters en motieven bloot. Een droombeeld dat op het einde dan ook treffend doorprikt wordt. Dikke aanrader.