menu

De Perzik van Onsterfelijkheid - Jan Wolkers (1980)

mijn stem
3,79 (48)
48 stemmen

Nederlands
Psychologisch

239 pagina's
Eerste druk: De Bezige Bij, Amsterdam (Nederland)

Ben Ruwiel ziet aan hoe Amsterdam de bevrijding herdenkt. Hijzelf is arbeidsongeschikt terwijl zijn vrouw Corrie - vroeger een verzetsheldin - vegeteert in bed. Ben houdt grote schoonmaak en ruimt onder andere haar oude, verroeste brommer op. Hij krijgt hiervan vrijwel direct spijt en gaat op zoek naar een nieuwe. Ondertussen denkt hij na over zijn vrouw, zijn verleden en zijn hond Snoet, die het niet lang meer zal maken.

zoeken in:
4,0
Teder boek over vergane en zinloze levens

Het recente overlijden van schrijver en beeldhouwer Jan Wolkers leverde een batterij aan mooie televisieprogramma's op. In allerlei praatprogramma's werd op liefdevolle wijze teruggeblikt op leven en werk van Wolkers. Het grootste genot schonken de programma's met oude fragmenten waarin de rebel, natuurliefhebber, levensgenieter en mooie oude man zelf nog eens terug te zien was. Door al die aandacht voor Wolkers en zijn werk, stond ik erbij stil dat ik nog wel wat achterstallig werk te verrichten had.

De perzik van onsterfelijkheid was zo'n veelgeroemd boek dat ik nog niet gelezen had. En gelukkig heb ik die schade nu ingehaald, want het is een meesterlijke vertelling. Het is nu eens niet zo'n expliciet seksueel boek, maar een introvert verhaal over twee gedesillusioneerde zestigers. Wolkers beschrijft het hoofdpersonage met veel inlevensvermogen en mededogen. En dat is mooi en aandoenlijk.

Ben en Corrie Ruwiel slijten hun dagen in een armoedige flat in Amsterdam. Het is 5 mei 1980 als deze twee oud-verzetstrijders aan weer een moedeloze dag beginnen. Corrie ligt nog uitgeteld van de drank op haar bed, haar trouwe hondje Snoet ligt aan haar voeteneind. Ben scharrelt door het huis en probeert de bende toonbaar te maken voor de wijkverpleegster die hij elk moment verwacht. Hij mijmert over de verzetstijd, nu alweer vijfendertig, veertig jaar geleden. Toen die gammele Corrie nog "IJzeren Corrie" heette.

Wolkers beschrijft een treurig bestaan van deze oude helden die de zin van het leven niet meer inzien. De dood is alomtegenwoordig in zijn verhaal. Hondje Snoet is meer dood dan levend en moet met grote zorg worden behandeld, anders zou hij dood blijven in je handen. De gehele dag loopt Ben met een tube rattengif rond, terwijl hij fantaseert over de dood en verderf die hij daarmee kan zaaien. Ook gaan zijn gedachten terug naar Henk, Corrie's eerste vriend, die in de oorlog is omgekomen.

Als Ben de aftandse brommer van het balkon haalt en buiten bij het grofvuil zet, gaat op een zinloze tocht door de stad op zoek naar een nieuwe brommer voor zijn vrouw. Onderweg komt hij terecht in het gewoel van bevrijdingsdag en ontmoet hij een Canadees die er in 1945 bij was bij de bevrijding. Ben heeft een dubbel gevoel. Hier wordt ook zijn verleden herdacht en gevierd, maar hij hoort er niet meer bij. Hij is vervreemd geraakt van de viering van dit historische feit.

Wolkers beschijft een dag in het leven van deze Ben. Het boek is verdeeld in de drie delen Ochtend, Middag en Avond, waarmee al gehint wordt op de afloop van het verhaal van Ben. In mijn versie heeft deze driedeling ook nog een prachtige pagina-indeling, namelijk p. 9, p. 119, p. 199 voor de respectievelijke delen, maar dat zal toeval zijn.

Het is een treurig verhaal, maar Wolkers is liefdevol voor zijn personage. Eén dag in het leven van Ben Ruwiel leef je mee met deze ongelukkige man die zijn plek in het leven is kwijtgeraakt. De kracht in dit boek is, net als in vele andere romans, de beeldende en directe taal. Zittend in ht hoofd van Ben zijn vooral korte, kernachtige zinnetjes te lezen. En die zinnetjes zijn vaak oer- en oersimpel, maar hebben desondanks enorme zeggingskracht.

En Wolkers schrijft nietsontziend. Deze keer dus niet over seks, maar wel over andere fysieke aangelegenheden die je door de rechtstreekse beschrijving bijblijven. Hoogtepunten wat dit betreft zijn de beschrijvingen van de ingevroren pens die Ben meezeult voor zijn hondje. Langzamerhand ontdooit de pens waarbij geuren en vloeistoffen vrijkomen. Ondertussen heeft dit ijskoude pak dat Ben op zijn lijf draagt ernstige gevolgen voor zijn fysiek. En nog mooier - en tegelijk teer en kwetsbaar - schrijft Wolkers over de stoelgang van Snoetje. Het doodzieke beestje poept alleen nog maar harde, kalkachtige substanties uit en zijn baasje moet hem helpen om deze kalkgedrochtjes uit de endeldarm te krijgen. Smerig en lief tegelijk.

5,0
Dit is denk ik het meest grappige boek wat ik tot nu toe gelezen heb,
ik heb zelfs Ben nagedaan door met mijn kunstgebit voor de camera te klapperen.
Echt weer zo'n boek dat je om de 2 jaar kan lezen en toch weer met de tranen van het lachen uitkijkt naar de volgende bladzijde.
God wat hou ik van mijnheer Wolkers.

avatar van jimmydl
4,0
Typisch zo´n boek dat ergens onderaan de boekenkast blijft staan door zijn sobere verschijning en voor sommigen misschien wat mysterieuse en nietszeggende titel.

Het ware karakter van het boek is inderdaad moeilijk te definiëren maar dat maakt het des te meer aantrekkelijk voor de fijnproevers, want zo mag je dit boek wel noemen: een delicaat meesterwerk.
Het boek dwingt op deze manier geen richting op maar laat een ieder vrij in zijn/haar emotionele interpretatie.

De combinatie van melancholisch gedweep, ironische en zwarte humor, omgaan met de vergankelijkheid van het leven en de dood wordt perfect neergezet in het boek. De lezer volgt de protagonist op een dag uit zijn leven. Juist deze praktische 'formule' laat alle voornoemde facetten prachtig uitkomen.

Het is een boek dat je leest met een lach en een traan.
Het geeft je een wrange, relativerende en bagatelliserende kijk op het leven.

4,5 *

4,0
Geweldig boek. Het heeft niet alleen een melancholische sfeer, waar ik spontaan verliefd op werd, maar het is ook heel grappig. En laat ik de prachtige titel niet vergeten. Ik ben heel blij dat ik het boek gelezen heb.

avatar van Abubakari
5,0
Ik had (raar maar waar) nog nooit een boek van Jan Wolkers gelezen. Door de lovende woorden op deze pagina heb ik met dit boek mijn Wolkers debuut gemaakt.

Wat een ontzettend mooi boek is dit! Tragikomisch, diepdroevig, schitterend geschreven, bij tijden vies als het leven zelf. Je ruikt de geur van smeltende pens, de geur van de sigaretten en goedkope drank dankzij de sobere maar poëtische manier van schrijven van Jan Wolkers. Ontroerend boek ook, ik had een heel grappig boek verwacht, is het op een bepaalde manier ook wel, maar het is ook en vooral een treurig verhaal over een lieve oude versleten man.

Ook heel mooi vond ik het stuk dat Ben op zijn tuintje bezig was, de Jan Wolkers die ik van tv ken in zijn tuintje (wat ben jij een lief diertje) klonk daar heel luid in door. Sowieso zag ik Jan Wolkers de hele tijd voor me bij de persoon Ben Ruwiel. Ongenadig tegen het meelopende klootjesvolk, lief voor het individu.

Maar wat een juweel zeg, dit boek. En wat een witte kalkdrol ben ik dat ik pas op mijn 45ste een boek van Jan Wolkers ben gaan lezen...

avatar van Jason82
3,5
En wat een witte kalkdrol ben ik dat ik pas op mijn 45ste een boek van Jan Wolkers ben gaan lezen...


Same here, maar dan op m'n 35e ?

Vanavond even reserveren bij de bieb ?

avatar van Donkerwoud
Ha! Ik ben nog maar 31.

Ik kwam er net achter dat ik de eerste druk hiervan nog in huis heb. Betekent dat ik hem rond mijn 16e heb gelezen (en het was zeker niet mijn eerste Wolkers). Vond het toen wel een mooi boek, maar het is veel te lang geleden om hier een verantwoorde stem voor uit te brengen.

avatar van eRCee
3,0
Misschien het verschil tussen opgroeien in die tijd en een latere generatie, die Wolkers op eigen initiatief moet ontdekken?
Bij mij wordt het 33, maar ik moet er wel bij zeggen dat ik op m'n 16e thuis absoluut niet geacht werd Jan Wolkers te lezen (boeken waarin een student met een bijl een oude vrouw vermoord of iets dergelijks was dan weer geen probleem).

avatar van ...stilte...
Neem een flinke hap van die perzik beste mensen, voor het te laat is...(een wijze raad van een bijna 60 jarige)

eRCee schreef:
Misschien het verschil tussen opgroeien in die tijd en een latere generatie, die Wolkers op eigen initiatief moet ontdekken?
Bij mij wordt het 33, maar ik moet er wel bij zeggen dat ik op m'n 16e thuis absoluut niet geacht werd Jan Wolkers te lezen (boeken waarin een student met een bijl een oude vrouw vermoord of iets dergelijks was dan weer geen probleem).
In de jaren 70 was Wolkers misschien wel de populairste Nederlandse schrijver onder middelbare scholieren. Las makkelijk weg en voor pubers kwamen er heel wat interessante zaken voorbij. Turks Fruit en Kort Amerikaans waren volgens mij toen de populairste titels. Als je (zoals ik) uit Leiden kwam, was Terug naar Oegstgeest ook een verplicht nummer. Een boek als Schuld en Boete (of welke Russische literatuur dan ook) was heel wat minder populair onder scholieren, waarschijnlijk omdat je ze niet op je boekenlijst mocht zetten.

Als het om de inhoud van boeken gaat, waren de jaren 70 redelijk vrijgevochten. Er was toen weinig dat niet door scholieren kon worden gelezen. Mein Kampf misschien, maar verder...

avatar van Donkerwoud
Ik denk dan altijd: het was ook de tijd waarin kinderpornoblaadjes gewoon vrij toegankelijk naast andere seksblaadjes lagen. En als ik mijn moeder hoor wat er allemaal in haar middelbare schooltijd gebeurde tussen docenten en leerlingen. Samen blowen. Samen vozen. Samen dronken. Samen de bosjes in. Die seksuele vrijgevochtenheid kwam ook tegen een prijs.

avatar van Jason82
3,5
Toen deden ze het, in de jaren 90 kon ik er alleen maar van dromen (lerares Frans...?)

avatar van Donkerwoud
Wat is dat toch altijd met de lerares Frans? Bij mij tweemaal zelfs...

avatar van ...stilte...
Heette zij toevallig mademoiselle Bonnema ?

avatar van Jason82
3,5
...stilte... schreef:
Heette zij toevallig mademoiselle Bonnema ?

Mevrouw Prins, een oer Hollandse naam voor een vrouw met internationale uitstraling. Oude fantasieën komen weer terug in mijn hoofd, Jan Wolkers bedankt!

avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
dutch2.0 schreef:
In de jaren 70 was Wolkers misschien wel de populairste Nederlandse schrijver onder middelbare scholieren. Las makkelijk weg en voor pubers kwamen er heel wat interessante zaken voorbij. Turks Fruit en Kort Amerikaans waren volgens mij toen de populairste titels


Ja! Maar ook omdat het voor mij begrijpelijker was dan de haaruitval in De Avonden.
Dat boek kon ik pas veeeeel later waarderen.

Oma vertelt ... bij Wolkers gebeurde er wat ... dan denk ik vóor Turks Fruit aan Kort Amerikaans - Jan Wolkers (1962)
En dan zo nonchalant het woord mas-tu-be-ren uitspreken als antwoord bij een vraag van een docent.
De heks ?

avatar van Pythia
5,0
Strijdbare aftakeling.
Het komt wel dichtbij als je zelf ook niet meer in de spiegel kijkt.
De taal is rauw als het leven zelf.

avatar van mjk87
3,5
Zo, vijf sterren!? Ik heb ook maar eens een boek van het kwartaal opgepakt. Bevalt me prima nog na 100 bladzijden, al is het geen De Walgvogel.

avatar van Jason82
3,5
Ik ben gisteravond begonnen en moet er nog even inkomen.

avatar van mjk87
3,5
Wel bijzonder om eerst met ruim 30 pagina's stream of consciousness te beginnen, iets dat in het begin nog wel even verwarrend kan zijn maar al snel prima leest, mede door het rauwe taalgebruik van Wolkers waardoor je helemaal meegaat in de wereld van de hoofdpersoon. Ik vind overigens wel dat hij te vaak 'ineens' en 'toen'gebruikt, iets dat in een volgend boek dat ik nu lees nog vaker voorkomt en daar echt stoort.

Verder ook wel een mooi boek en op punten emotioneel (vooral met de hond), maar ik mis allicht nog de leeftijd om dit helemaal te begrijpen. Ik zie deze mensen toch eerder als slachtoffer van zichzelf dan van de wereld, en daar kan ik minder in meeleven. Het speelt nog wel tijdens een dag waar Ruwiel voor gevochten heeft en nu niet meer bijhoort, maar wiens schuld is dat? Daarom is die link tussen Bevrijdingsdag en zijn leven er voor mij iets te veel op de achtergrond en is dit meer een boek of eender welke mislukkeling in de maatschappij. Niet slecht, maar niet het geweldige dat sommige anderen erin zien. 3,5*.

avatar van Abubakari
5,0
Ben Ruwiel is toch geen "mislukkeling in de maatschappij"? Sowieso een wat nare term om mensen mee te typeren wat mij betreft.
Voor mij was Ben Ruwiel een lieve oude versleten man, ongenadig tegen het meelopende klootjesvolk, lief voor het individu.

4,0
Het is even wennen aan de korte zinnetjes. Maar het verhaal laat je niet los. Tragisch.

avatar van Jason82
3,5
Een bijzonder boek, het lezen meer dan waard.

Ik kwam lastig in het verhaal, wellicht een combinatie van wennen aan de schrijfstijl van Wolkers en het feit dat ik vrij weinig tijd had waardoor ik dagelijks max 20 bladzijden las. Ik moest een dag later nogal eens terug bladeren om weer in het verhaal te komen.

Bij de start van het 2e hoofdstuk (Middag) ging ik voortvarender te werk. Televisie uit en in 1 avond het hele hoofdstuk gelezen. Wat een geweldige passages. Ik haal er 1 naar voren; het deel waarin Ben door Het Rijksmuseum scharrelt, op zoek naar de Canadese veteraan die hij eerder ontmoet had. Ondertussen nog steeds een half bevroren stuk pens onder zijn kleren (steeds meer lekkend en stinkend, ik werd zelf ongemakkelijk bij het idee om met die viezigheid te moeten rondlopen) zijn tube met rattengif bij de hand en een zak met worteltjes die hij die hele dag al op volstrekt willekeurige momenten aan passanten aanbood. Hilarisch als hij de suppoosten die hem uiteindelijk op resolute wijze verwijderen uit het museum uit het niets nog een worteltje aanbied.

Bens leven, en dat van zijn vrouw, lijkt met het beëindigen van de 2e wereldoorlog 35 jaar geleden eveneens tot een einde te zijn gekomen. Heel fraai beschreven door een schrijver waar ik in de toekomst meer van wil lezen.

avatar van Pythia
5,0
Ik zie toch wel een dubbele betekenis in "Bevrijdingsdag" met daarnaast de vraag: "Wat is vrijheid?".

avatar van Jason82
3,5
Pythia schreef:
Ik zie toch wel een dubbele betekenis in "Bevrijdingsdag" met daarnaast de vraag: "Wat is vrijheid?".

Zeker! Ben en Corrie zijn nooit meer "vrij" geweest. En je kan je inderdaad afvragen in hoeverre we zelf soms echt vrij zijn in deze hectische maatschappij waarin er veel van ons verwacht wordt (en ook veel van onszelf verwachten...)

avatar van Pythia
5,0
In het boek legt o.a. het meisje in het laatste café zichzelf onvrijheid op als ze wacht op iemand van wie ze niet weet of hij wel komt. Zo zitten er nog veel meer voorbeelden in.

avatar van Jason82
3,5
Sterk voorbeeld Pythia

avatar van Jason82
3,5
Pythia schreef:
In het boek legt o.a. het meisje in het laatste café zichzelf onvrijheid op als ze wacht op iemand van wie ze niet weet of hij wel komt. Zo zitten er nog veel meer voorbeelden in.

Aanvullend daarop bekroop me een plaatsvervangend gevoel van onvrijheid toen ik las hoe deze mooie dame door de aanwezige mannen bejegend werd bij het betreden van het café.

avatar van Pythia
5,0
Jason82 schreef:
Aanvullend daarop bekroop me een plaatsvervangend gevoel van onvrijheid toen ik las hoe deze mooie dame door de aanwezige mannen bejegend werd bij het betreden van het café.
Daar had ik nog niet aan gedacht, maar dat is een hele sterke!

Gast
geplaatst: vandaag om 02:53 uur

geplaatst: vandaag om 02:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.