Dochter van Juda, Vrouw van Rome - Annemarie Willems (2005)
Nederlands
Historisch
271 pagina's
Eerste druk: Wereldbibliotheek,
Amsterdam (Nederland)
In Rome aan het begin van onze jaartelling groeit Sabina op tussen de slaven, tot haar pleegvader, een rijke edelman, haar uitkiest om een goede opleiding te krijgen. Sabina groeit uit tot een talentvol dichteres en raakt gewend aan een veilig leven in weelde, afgeschermd van de vervolging waaronder joden en christenen lijden. Haar huwelijk blijkt echter niet wat Sabina ervan verwacht had en ze krijgt steeds meer moeite om zich staande te houden in een wereld gedomineerd door geld, jaloezie, overspel en wraak. Wanneer geruchten de ronde doen over Sabina's afkomst en haar verhouding met een joodse slaaf moet ze kiezen: het veilige leven aan de zijde van haar echtgenoot of een onzeker leven bij de mensen bij wie ze zich werkelijk thuis voelt.
De personages zijn, zoals ik al zei, vaak archetypen. De rijke, nobele edelman, de zorgzame pleegmoeder, het jaloerse pleegzusje, de wrede echtgenoot. De personages ontwikkelen zich geen van allen in een onverwachte richting en velen zijn heel duidelijk óf goed óf slecht. Hoewel dit aan de ene kant wat jammer is, wordt het boek er niet minder leesbaar van. Ik houd van verhalen die zich in de Romeinse tijd afspelen en de bijzonder levendige manier waarop Willems de setting beschrijft compenseert een boel. Ook heeft Willems een vrij sobere stijl die ik erg prettig vind (en die me ook wel wat aan Thea Beckman doet denken, eigenlijk). Dramatische ontwikkelingen hoeven wat mij betreft niet samen te gaan met dramatisch taalgebruik, en in dat opzicht alleen al is Dochter van Juda, vrouw van Rome geslaagd.
Wat ik dan wel weer vrij vreemd vond is dat het christelijke plotelement zo weinig wordt uitgewerkt. Er wordt gesproken van een nieuwe leer die behoorlijk revolutionair lijkt te zijn, maar we krijgen er nauwelijks iets over te horen en in het leven van de christenen die we leren kennen merken we er weinig van dat hun levensstijl radicaal anders is. Als je zelf niet veel weet over christenvervolgingen moet het je wel een compleet raadsel zijn waarom de eerste christenen vervolgd worden en waarom er zoveel onmin bestaat tussen christenen en joden. Dit hele element had ofwel beter uitgewerkt moeten worden, of er gewoon helemaal uitgelaten. Het Romeinse antisemitisme was opzichzelfstaand al boeiend genoeg geweest.
Er valt dus genoeg aan te merken aan dit boek, maar dat neemt niet weg dat ik het al twee keer met plezier gelezen heb. Ik krijg nu ineens heel veel zin om weer eens iets van Thea Beckman te lezen...