A Raisin in the Sun - Lorraine Hansberry (1959)
Engels
Toneelstuk
Sociaal
146 pagina's
Eerste druk: Random House,
New York (Verenigde Staten)
Met zijn gezin woont de Afro-Amerikaanse limousinechauffeur Walter Younger in een slechte, zwarte wijk van Chicago. Ze krijgen op een gegeven moment de beschikking over een grote som geld via Walters moeder. Walter investeert het grootste deel in een slijterij, een kleiner deel wordt gereserveerd voor de studie van de dochter en van het laatste deel van het geld wordt een huis in een blanke wijk gekocht. Walter wordt echter opgelicht door zijn zakenpartner waardoor hij in geldnood raakt. Dan doen hun toekomstige buurtgenoten, die de Youngers liever zien gaan dan komen, een aanbod om de familie uit te kopen. Dit klinkt Walter aantrekkelijk in de oren, maar de andere leden van het gezin zijn minder positief over deze in hun ogen racistische actie.
Lorraine Hansberry schenkt ons dan ook onvergetelijke personages met de leden van dit disfunctionele-functionele gezin. Mama is de oersterke mater familias verantwoordelijk voor tijdloze levenswijsheden, met "Son, I come from five generations of people who was slaves and sharecroppers, but ain't nobody in my family never let nobody pay 'em no money that was a way of telling us we wasn't fit to walk the earth" als hoogtepunt. Walter is haar zoon die aan zijn dagelijkse baan wil ontsnappen door een drankenhandel uit de grond te stampen, Ruth zijn onfortuinlijke echtgenote, Beneatha zijn jongere zus die net vooruit wil door te studeren en die zelfontplooiing niet als een privilege voor de witte bevolking ziet. Zij wordt het hof gemaakt door twee mannen: George is ervan overtuigd dat Afro-Amerikanen zich zo moeten gedragen als de witte midden- en bovenklasse, Asagai vindt dat ze net respect moeten tonen voor hun Afrikaanse herkomst. Al deze personages gaan leven, door hun uitspraken, hun denkbeelden, hun kwaliteiten en hun onhebbelijkheden.
Hansberry was 27 toen ze dit schreef, geïnspireerd door gebeurtenissen uit haar eigen leven (haar vader kocht ook echt een huis in een uitsluitend witte buurt). Bewonderenswaardig, maar toch zie je dat ze nog wat te leren had. Twee plotwendingen in de tweede helft komen nogal als deus ex machina's (dei ex machinae?) over, niet door hun inhoud, wel door de manier waarop ze in het verhaal belanden. Wie daar voorbij kijkt, ziet een zinderend toneelstuk dat meer dan zestig jaar na het einde van de segregatie nog niets aan relevantie heeft ingeboet.