menu

The Unconsoled - Kazuo Ishiguro (1995)

Alternatieve titel: De Troostelozen

mijn stem
4,04 (14)
14 stemmen

Engels
Psychologisch

580 pagina's
Eerste druk: Faber & Faber, Londen (Verenigd Koninkrijk)

De wereldberoemde musicus Ryder arriveert in een hotel in een stad ergens in Midden-Europa. Vrijwel direct beseft hij dat hij niet echt weet waarom hij in die stad is en wat hij moet doen. Hij raakt verzeild in een lange, benauwende droom, waarin mensen verdwalen, reizen de mist in gaan en gangen, bossen en verkeerde afslagen de boventoon voeren.

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
4,5
Leest als een droom, maar het voelt juist weer pijnlijk ''uit het leven gegrepen'' aan. Eenzelfde kwaliteit die ik schrijvers als Marquez, Murakami en Salman Rushdie ook toedicht.

4,5
Leest als een droom? Ik zou eerder zeggen als een soort nachtmerrie, waarin voortdurend alles uit de hand loopt en waarin je voortdurend blundert en faalt.
Je zou het misschien kunnen lezen als een verhaal over geheugenverlies, waarin nu en dan stukjes van zijn leven terugkomen.
Het heeft ook iets van een verhaal van Kafka, waarin iemand een opdracht heeft, die alleen voor hem bestemd is, maar die hij niet kan uitvoeren. (“Vor dem Gesetz”) Er is dan wel een het einde een vrolijk uitvoerig ontbijtbuffet, waarbij de hoofdpersoon eindelijk woordeloos gelukkig is. Een mens heeft soms niet veel nodig.
Het blijft hoe dan ook een geheimzinnig boek. Ik vond het ontzettend goed geschreven.

avatar van Pythia
Die gaat maar eens op de lijst.
De omslag lijkt me heel passend.

avatar van chiel
Zijn andere boeken zijn ook zéér de moeite waard, de mooiste is Never let me go!

chiel schreef:
Zijn andere boeken zijn ook zéér de moeite waard, de mooiste is Never let me go!

Ik heb vorig jaar de verfilming van Never Let Me Go gezien, en die vond ik al prachtig. Ik neem dan maar aan dat het boek nog een stuk mooier is. Kortom, Ishiguro gaat op de leeslijst!

avatar van Bruno_6
3,5
Zeer Kafkaesk boek. (Al leest het wel vlotter dan Kafka.)

avatar van Theunis
4,0
Na De Rest van de Dag was ik erg benieuwd naar meer werk van Ishiguro. Waar ik bij het eerste boek meteen enthousiast was, duurde het nu even voordat ik het op waarde kon schatten. Halverwege heb ik het boek zelfs weg gelegd. Want oh, wat was het beklemmend. En wat was het een worsteling om me door de eerste tweehonderd benauwende bladzijden te wurmen.

Na een week of twee pakte ik het boek weer op, nu met voldoende afstand om het beklemmende schrijven juist te waarderen. Nu kon ik de genialiteit van de schrijver zien, want hoe knap is het dat je een dikke vijfhonderd pagina's lang de lezer aan je weet te binden door hem continu op het verkeerde been te zetten, door hem van scène naar scène te slepen zonder logische overgang, als in een akelige droom, een wrange nachtmerrie.

Want niets is wat het lijkt. Ishiguro verandert soms in een paar zinnen van richting. Wat eerder in het verhaal een zaal was blijkt later een gang te zijn. Het hoofdpersonage, Ryder, wordt zonder verklaring weg geleid. Het geheugen laat hem veelal in de steek. Iedereen om hem heen wil iets van hem. Elke passage ademt verstikking. Maar, en dat is heel knap, ondertussen blijf je lezen omdat alle kronkelige wegen die bewandeld worden boeiend zijn. Alle scènes zijn, hoe onrealistisch soms ook, met gevoel zijn geschreven, levensecht zijn.

Om af te sluiten. Je moet ergens doorheen. Als dat lukt, als je de ruimte vindt, dan is het een enerverende leeservaring.

avatar van -JB-
4,0
De Troostelozen is een surrealistisch boek. De hoofdpersoon, de vermaarde musicus Ryder, komt naar een ingeslapen stadje met een opdracht. Maar omdat hij zich weinig kan herinneren, blijkt pas in de loop van het boek wat deze opdracht is. Een onuitputtende reeks van toevalligheden en ontmoetingen zorgt ervoor dat je langzaam een beeld krijgt van wat er in de stad speelt. Het boek leest ontwrichtend doordat tijd en plaats fluïde zijn. Gebouwen lijken als in tekeningen van Escher en de tijd gaat als in de hangende klokken van Dali. Kortom, er klopt niets van, waardoor het boek een Kafkaësk tintje krijgt.

Toch zijn het niet alleen de omstandigheden die vervreemdend zijn. Vooral de beleving van onze hoofdpersoon is erg onbetrouwbaar. Hij heeft geheugenverlies, maakt gekke gedachtensprongen en lijkt het gedrag van andere personages uit het boek te kopiëren. Ryder laat alles over zich heen komen, zonder echt regie te nemen en hierdoor loopt alles mis en komt ook verbazingwekkend veel toevallig wel weer in orde. Het leven overkomt hem. Zijn onverwachte emotionele uitbarstingen zijn soms ook moeilijk te rijmen met zijn vlakke persoonlijkheid.

Kortom de Troostelozen is een complex boek, waarbij je bijna 600 pagina’s hoopt dat er iets meer duiding komt, maar dit blijft achterwege. Hierdoor blijf je als lezer net zo vertwijfeld achter als hoofdpersoon Ryder. Toch is het leesplezier groot. Ishiguro’s vloeiende stijl zorgt voor een boek dat -ondanks de gekke gebeurtenissen- vraagt om verder te lezen. Bovendien groeit de bewondering voor de schrijver met de pagina, want wat moet het een werk zijn geweest deze complexe roman op te bouwen. Het is het meest intrigerende boek dat ik dit jaar heb gelezen, maar misschien niet de eerste roman die je moet pakken als je niet eerder iets van Ishiguro gelezen hebt!

Gast
geplaatst: vandaag om 18:45 uur

geplaatst: vandaag om 18:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.