The Time of Our Singing - Richard Powers (2003)

Dit is voor mij nog steeds het beste boek dat ik ooit heb gelezen. Al moet ik wel toegeven dat het wel een kwestie was van het juiste boek op het juiste tijdstip, anders had dit boek waarschijnlijk niet zoveel impact gehad.

Het duurde wel even voor ik helemaal 'mee' was met het boek en het verhaal. De eerste 300 pagina's zetten vooral de lijnen uit (karakteruitwerking, schetsing van de tijdsgeest). Vanaf halverwege wordt het boek beter en beter, en uiteindelijk leidt Powers ons met vaste hand naar een climax om u tegen te zeggen.

Prachtig hoe noties van racisme, familiebanden en hoop op zo'n wezenlijke manier in het verhaal kunnen verwerkt worden, en dit nota bene vlotjes gekoppeld aan kwantumfysische beschouwingen over de werking van de tijd! (Powers heeft een tijdje fysica gestudeerd) Ook de kracht van muziek en het grote belang ervan voor sommige mensen komt erg mooi naar voren in het boek, maar ook de beperkingen van (teveel opgaan in) muziek komen aan bod.

Een prachtige kijk op de grote thema's van het leven gedurende meerdere generaties, en de wisselwerkingen met de maatschappij hierbij.

Lezen die handel! Lezen!!!

Chungking's recensie was voor mij, samen met het verhaal bij het boek, de aanleiding dit boek aan te schaffen. Ik ben nog net niet op pagina 100 aangeland, maar als het boek, zoals Chungking belooft, straks nog beter wordt... dan komt het ongetwijfeld in mijn top tien.

Voorlopig alvast een voorzetje:
Tijdens Marian Anderson's optreden op de treden voor het Lincoln Memorial op Paaszondag 1939 zien de ouders van Jonah, Joseph en Ruth, de zwarte Delia en de witte, joodse David, elkaar voor het eerst. Het is een historisch optreden... Marian Anderson, zwart, mocht niet optreden in de Constitution Hall in Washington, D.C.. Zij werd geweigerd door eigenaar, de 'Daughters of the American Revolution'. De verontwaardiging daarover leidde tot het optreden voor Lincoln Memorial voor 75.000 mensen en maakte van Marian Anderson een internationaal symbool voor de strijd voor rassengelijkheid.

Dat optreden en de aanleiding daartoe is zo mooi en indringend beschreven door Powers, dat ik op zoek ben gegaan op internet naar beelden ... met dank aan Google en Youtube kan ik nu, bijna zeventig jaar later een beetje daarvan in beeld en geluid meemaken... en aangezien het Ave Maria (Schubert) ook al een paar keer voorbij is gekomen in het boek.. ook nog een deel daarvan door Marian Anderson .

Voorlopig sluit ik me aan bij Chungking... lezen dat boek ... gelukkig heb ik nog meer dan 500 pagina's te gaan !

Fijn om te horen dat het boek je kan bekoren!
Leuke links die je hebt opgezocht ook.

Nog veel leesplezier, en ik kijk uit naar je eindoordeel.

Twee dagen geleden had ik dit boek uit en nog weet ik niet hoe ik een reactie kan componeren dat het recht doet. Ik kan wel allerlei superlatieven gaan gebruiken, maar vergeleken met het onderwerp van het boek en de wijze waarop het levensverhaal van Delia, David en hun kinderen is beschreven door Richard Powers, is alles wat ik kan verzinnen zo armzalig dat ik heb besloten daar niet aan te beginnen. Lees dit boek... en begrijp.

The bird and the fish can fall in love.
But where they gonna build their nest?

The time of our singing is een boek dat ik vanwege bovenstaande meningen blind heb gekocht bij De Slegte. Ik dacht dat met name de thematiek me aan zou spreken, en dat blijkt te kloppen. Powers jongleert in deze monumentale roman met drie grote thema's; muziek, tijd en rassenproblematiek, en hij hangt dit op aan een familiegeschiedenis die drie generaties omvat. Maar, zoals wellicht te verwachten bij zo'n lijvig boek, het kost even wat tijd om op gang te komen. De eerste driehonderd pagina's vond ik slechts gewoontjes, mede vanwege de weinig opvallende stijl en het soms clichematige karakter van het verhaal. Daarna (vanaf de dood van moeder Delia) weet Powers echter de juiste, emotionele snaar te raken. The time of our singing is mijns inziens geen boek dat een proeve is van groot schrijverschap, het is geen meesterwerk of wereldliteratuur, maar het weet de lezer wel te beroeren omdat je simpelweg een band krijgt met de personages. Het laatste hoofdstuk zou misschien kunnen aanvoelen als een flauwiteit maar is dat mijns inziens zeker niet. Powers sluit, tegelijk met de familiehistorie, op deze manier juist perfect het thema (relativi)tijd af.
Dankzij het tweede gedeelte dus een prachtig boek. Vooral voor muziekliefhebbers (oude muziek, klassiek, jazz, pop, alles zit er een beetje in, maar wel met de nadruk op de eerste twee) een aanrader.

De eerste paar honderd bladzijden zijn weinig boeiend, over het midden komt er meer snit in het verhaal. Dan begint het te lopen.

Maar het verhaal als totaal waaiert toch te veel uit, met als gevolg dat de personages zich te weinig profileren. Voor een ambitieus en dik boek is dat fnuikend.

Indrukwekkend boek...dat al eens is geschreven door James Baldwin in zijn 'Just above my head'. Het kan haast niet dat powers dit boek niet kent. Ik heb het graag gelezen, maar een page turner is het niet, daarvoor verliest hij zich soms teveel in het metafysische en jammer genoeg teveel een belerend vingertje bij momenten. Wat jammer is want wat hij aanhaalt in het boek is historisch en maatschappelijk erg interessant.
De stukken over muziek zijn mooi beschreven, ook voor wie er weinig van kent, ik kon niet anders dan opzoeken en luisteren. Op vele vlakken een verrijkend boek. Het boek van James baldwin vind ik persoonlijk veel mooier geschreven.