menu

Oceano Mare - Alessandro Baricco (1993)

Alternatieve titel: Oceaan van een Zee

mijn stem
4,07 (35)
35 stemmen

Italiaans
Psychologisch / Ideeƫnliteratuur

226 pagina's
Eerste druk: Rizzoli, Milaan (Italië)

Een eenzame schilder, die met zeewater elke dag opnieuw probeert de zee te schilderen. Een bizarre wetenschapper, die voor een encyclopedie de grenzen van de zee wil vastleggen. Een jong meisje, dat te delicaat is om te leven, en te levendig om te sterven. Een mooie vrouw, die in de afzondering van het strand wil genezen van de liefde. Allen behoren ze tot de illustere schaar aan gasten die zich in pension Almayer verzameld heeft, ergens aan de zee, buiten de tijd.

zoeken in:
avatar van eRCee
3,5
Mooie beschrijving van dutch2. Ik ben nooit zo'n groot fan van fratsen in de pagina lay-out en zo (misschien een beetje conservatief), maar Baricco doet het wel stijlvol. Oceano Mare is sprookjesachtig mysterieus, kent een handvol buitennissige personages en brengt telkens wat nieuws in stijl en opbouw. Maar, en dat is de grote verdienste van Baricco, het boek blijft in balans. Een intrigerende roman.

avatar van Freud
4,0
Na drie boeken van hem te hebben gelezen, is Baricco uitgegroeid tot een van mijn favoriete auteurs, en ben ik vooral verbaasd dat ik nooit vroeger van hem gehoord heb. Een echt meesterwerk (lees: vijf sterren boek ) heb ik van hem nog niet ontdekt, maar hij slaagt er wel steeds in om me helemaal te betoveren met zijn prachtige mengeling van buitensporige fantasie, milde humor en poëtische, diepmenselijke personages. Waar het nog een beetje aan ontbreekt is een verhaal waarin dat ook allemaal perfect samenkomt zonder te geconstrueerd over te komen - maar voorlopig til ik daar helemaal niet zwaar aan.

Oceano Mare is een wat vreemde leeservaring, en een van die boeken waar ik maar niet in wou vorderen. Tot ik het deze namiddag nog eens vastnam, en in één keer verslond. Het beeldend en als gedachten vloeiend en hortend taalgebruik, en de veelheid aan personages waren eerst de redenen waarom het maar niet wou lukken met dit boek, maar vandaag bleken het juist de elementen te zijn die dit boek zo onweerstaanbaar maken... Ik volg Pythia dat het geen echt levende personages zijn, steeds wordt er een zekere soms zelfs ironische afstand bewaard - maar toch heb ik ze haast allemaal in mijn hart gesloten. Het tweede deel, op zich een vreemde eend in het boek, is tegelijk het hoogtepunt: hier toont Baricco dat hij ook zonder zonderlinge personages een meeslepend verhaal kan schrijven, en staat de experimentele schrijfstijl helemaal ten dienste van de emotie van het gebeuren. Maar laat hij vooral blijven ook prachtige personages verzinnen - mensen zoals Plasson en Bartleboom kom je in de hedendaagse literatuur veel te weinig tegen, en het zou zwaar zonde zijn om ze te moeten missen!

Voor de korte tijd dat ik nog in Duitsland woon blijf ik mijn boeken ook in het Duits lezen - en dat werkt hier wonderwel. Italiaans zal ik nooit beheersen vrees ik, maar het Duits is een mooi alternatief voor poëtische kunststukjes als dit.

avatar van mjk87
1,0
Hier kon ik helemaal niks mee. Ik was al een beetje hierdoor bevreesd gezien de reacties en plotomschrijving dat dit een vaag boek zou zijn, anderzijds heb ik ook twee geweldige werkjes van Baricco gelezen waarin ik zijn taal heel mooi vind en dat ook geen rechttoe rechtaan romans zijn.

Maar deze Oceano Mare is toch vooral meer stijl dan inhoud. En de inhoud die er is trok me simpelweg niet. Het wordt magisch-realistisch genoemd maar de plattere term 'vaag gek' dekt de lading beter voor mij. Eigenlijk was Baricco me na 5 bladzijden al kwijt toen het over een schilder ging die steeds in de zee staat te schilderen tot de vloed hem bijna verzwelgt. Is het symboliek? Is hij simpelweg een raar persoon? Geen idee, maar in ieder geval interesseert me zo'n iemand niet en staat een boek al met 3-0 achter.

Ik houd wel van spelen met stijl, zolang de inhoud maar boeiend blijft en de inhoud de basis blijft (denk aan Ulysses, maar ook aan Dit Verhaal van Baricco). In dit geval stoorde ik me zelfs er een beetje aan. Jammer. En zelfs stukken die wel aardig zijn (dat hoofdstuk met alle schilderijen) is ook niet meer dan dat: aardig. Maar te weinig ook om het boek echt omhoog te tillen, al was het maar een beetje.

Maar goed, verder geen boeiende personen die allen ook vreemden bleven en me koud lieten, geen sfeer, geen leesplezier. Zelfs de mooie taal kon me niet bekoren. En dan van de diepzinnig bedoelde stukken tekst die gewoon nergens op slaan. Over bijvoorbeeld de zee, of die ogen heeft. 'De schepen zijn de ogen' zegt één van de personages. 'Dat ik daar niet aan dacht' dacht een ander. Tja. En steeds meer raakte ik verveeld. Het was dat ik een lange treinreis had en dit als enige boek bij me had. En dat ik dit boek eens wilde lezen.

Dit was wel een Baricco die ik al jaren wilde lezen (dit is zijn hoogst genoteerde) en voorlopig laat ik hem even links liggen, maar allicht pak ik er nog eens eentje van hem aangezien hij genoeg moois heeft geschreven ook. 1,0*.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:20 uur

geplaatst: vandaag om 13:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.