menu

La Vérité sur l’Affaire Harry Quebert - Joël Dicker (2012)

Alternatieve titel: De Waarheid over de Zaak Harry Quebert

mijn stem
3,76 (64)
64 stemmen

Frans
Thriller

670 pagina's
Eerste druk: Editions de Fallois, Parijs (Frankrijk)

New York, voorjaar 2008. De jonge auteur Marcus Goldman lijdt aan een writer’s block, en dat terwijl de deadline van zijn uitgever nadert. Dan wordt in de tuin van zijn mentor, sterauteur Harry Quebert, het lichaam gevonden van Nola Kellergan, die ruim dertig jaar eerder op vijftienjarige leeftijd spoorloos is verdwenen. Op Nola’s lichaam ligt het manuscript van de roman die Quebert zijn doorbraak naar het grote publiek heeft bezorgd. Harry Quebert is onmiddellijk hoofdverdachte en zijn beroemde roman komt in opspraak. Overtuigd van de onschuld van zijn grote voorbeeld vertrekt Marcus naar Harry’s huis in New Hampshire om op zoek te gaan naar de werkelijke toedracht rond de dood van Nola. Maar de waarheid blijkt veel gecompliceerder dan hij dacht.

zoeken in:


3,0
Dicker weet met dit boek een fantastische thriller te schrijven die je steeds weer op het verkeerde spoor zet. Er is heel erg veel goeds aan dit boek. Waarom dan slechts drie sterren?

Het is onmogelijk zelf achter de antwoorden in het boek te komen. Marcus ontdekt dingen aan de hand van clues die wij niet hebben en pas krijgen als hij ze ziet. Je gaat mee met zijn gedachten, maar kan zelf geen conclusies trekken. Dit houdt het boek spannend, want je hebt het plot niet te vroeg door, maar het is ook jammer dat je zelf geen ideeën kunt vormen.

Verder is Nola een moeilijk meisje waar je jezelf lastig mee kunt identificeren. Gaandeweg verloor ik mijn sympathie voor Nola een beetje, wat wel essentieel is om bij het boek te blijven. Het duurde te lang voor je erachter kwam wat er in Alabama was gebeurd.

Hoewel goed geschreven, hoewel spannend en hoewel gevuld met goed uitgedachte personages, toch doet dit af aan het boek. Ook is het eigenlijk te dik: iets korter was het beter geweest, want nu was de wil om hem uit te lezen er wel, maar duurde dat zo lang dat die weer een beetje af begon te nemen.

En tot slot: ik begrijp niet waarom Jenny bij Travis bleef toen ze ontdekte wat hij had gedaan, als ze niet eens echt van hem hield. Zwak punt in een roman die een ode aan de liefde probeert te zijn.

avatar van Fathead
4,5
En een ode aan de liefde is het!

Prachtig boek. Ik ken maar weinig boeken die zowel prettig geschreven zijn als een boeiend plot hebben. Fascinerende personages, plotwendingen die ik niet zag aankomen én een goed slot - en dat is iets wat bij thrillers nog wel eens ontbreekt.

avatar van Jasper
2,0
Vond het een vermoeiend boek. Spannend uitgangspunt, dat wel. Ik vond echter de schrijfstijl van Dicker zo irritant dat ik er weinig echt plezier aan heb beleefd. Wat is er dan zo ergerlijk? Alles is 'een meesterwerk'. Personages dwepen met liefde alsof ze op een operapodium staan. Elke zin die Nola uitspreekt eindigt met een uitroepteken. De personages zijn nogal karikaturaal.
Teleurstellende ervaring, vooral na de lovende kritieken.

avatar van Abubakari
3,5
Ik had er ook meer van verwacht. Minimaal 200 paginas te lang, vooral door veel gebeurtenissen die tot in den treure terug komen en enkele clichématige personages.

Maar ook een mooi muder mysterie, goede plot, een aantal zijlijnen die uiteindelijk samen komen en deel uitmaken van het mysterie, een goed geschreven einde (plusminus de laatste 150 paginas is één lange ontrafeling). Dicker neemt mij echter wat te veel tijd voor zijn inleiding, het liefdesverhaal en de inwoners van Aurora, NH in 1975 en 2008.

Een zeven, kortom 3,5*

Uitgebreider:
Boekrecensie Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert | Abubakari de Vries' Blog - abubakaridevries.wordpress.com

avatar van Bassievrucht
4,5
Een ouderwets spannend leesavontuur.

Een tegengeluid dan maar. Ik had er minder verwacht. De hele dit-is-geen-literatuur-discussie maakte mij nieuwsgierig. Of het literatuur is laat ik in het midden, zulke onnozele discussies zijn niet aan mij besteed. Een goed verhaal is een goed verhaal. En dat heeft Dicker geschreven. Het is een echte pageturner. Ik ga mee in het argument dat het verhaal iets te lang duurt, maar afgezien daarvan is er niets op af te dingen. Het is goed geschreven, de plot is prima, het decor is fantastisch, de sfeer is heerlijk mysterieus, er zitten prima zijlijnen in, en de karakters zijn stuk voor stuk geslaagd. Misschien is niet alles even origineel, maar het is in ieder geval zeer goed uitgevoerd.

4,0
Goed verhaal, inderdaad af en toe langdradig, maar wel met een schitterend einde

avatar van Casartelli
3,0
Inderdaad een pageturner. Knap geconstrueerd, maar ook mij zaten de soms wel wat erg karikaturale personages (sowieso Goldmans moeder, maar toch ook Jenny) wel wat in de weg. Had ook wel mijn (correcte) vermoeden over de dader , maar dat was misschien meer lezerswijsheid: het enige enigszins plausibele personage dat eigenlijk nergens vernoemd werd; een motief had ik er verder niet voor, zeker dit niet.

avatar van Vos1980
4,5
Prachtig verhaal met een erg goeie sfeer. Alles klopte. De personages zijn goed beschreven en verhaal leest erg vlot weg. Ondanks dat het boek bijna 700 pagina's is vlieg je er doorheen. Alle verhaallijnen zijn boeiend. Nola blijft een erg interessant personage ondanks dat haar karakter bijna overdreven wordt. Het plot was mbt de auto in mijn ogen niet te voorspellen. Al met al een topboek!

avatar van Donkerwoud
4,0
Zeer onderhoudende kruising van de twists en turns van de betere thriller met de eigenzinnigheid en de gelaagdheid van literair werk. Wat zo ontzettend goed werkt is dat het een geraffineerd spel met zijn eigen vorm speelt door de subjectief ingekleurde getuigenverslagen steeds in te bedden in de zoektocht van een schrijver die zelf over zijn eigen writer's block heen probeert te komen. Het zoeken naar antwoorden op gebeurtenissen uit het verleden wordt letterlijk de worsteling gemaakt van een schrijver die inspiratie probeert te vinden om verder te kunnen. Daarmee is het een vermakelijk zelfbewuste roman over het proces van schrijven en de magie die er rondom het schrijverschap bestaat.

1,0
Ik vond dit een redelijk slecht boek, met ongerijmdheden en slordigheden (naar de ondergaande zon kijken aan de oostkust?) en met een plot die zo gekunsteld is, dat er geen lol meer aan is. Bovendien ook slecht geschreven.

avatar van Donkerwoud
4,0
Heerlijke binnenkomer, Stef Gijssels. Zo zien we ze graag!

3,5
Jasper schreef:
De personages zijn nogal karikaturaal.


Voor mij dé reden dat ik het geen 4* geef. De moeder van Marcus bijvoorbeeld.. Gaat het.

3,0
“Voor mij is het geen detective, hoor. Ik snap dat je het zo noemt en ik schaam me er ook niet voor, maar ik voel me eigenlijk geen thrillerschrijver. De reden is dat je volgens mij het misdaadverhaal uit de roman zou kunnen halen zonder dat de kern ervan verandert. Het wordt minder spannend, oké. [..] Naar mijn idee is de misdaad een laag in het verhaal, niet de kern. En als je me vraagt wie mijn favoriete misdaadschrijvers zijn, sta ik met m’n mond vol tanden.”
- Joël Dicker

Jammer van deze uitspraak. Want als roman komt het geheel er bijzonder karig vanaf. Waar zou het romangedeelte dan over moeten gaan? Dicker windt er geen doekjes om; over de liefde. En juist dat gedeelte laat de knokkels van mijn tenen danig opbollen en de beenderen vlijtig tegen het vel drukken. Want veel verder komt dan 'Ik hou van jou, Harry! Jij bent een geweldig schrijver!!! Ik hou ook van jou, Nola! Jij bent mijn inspiratie!!' komt de liefdesschets niet. Juist in een roman moet je de liefde niet benoemen, maar aan de hand van anekdotes laten zien waarom deze twee personen voor elkaar gemaakt zijn. Alleen tijdens hun ontmoeting ontwaarde er een schim van dat streven. Daarna werd het kaal, afgezaagd en nietszeggend.

Dat neemt niet weg dat het boek een verdienstelijke pageturner is, al had het een flink pak bondiger gekund. Om voor alles dat losjes gelieerd is aan 'De zaak Harry Quebert' een flashback in te lassen, tot aan 1953 aan toe, is overdadig. Maar goed, het is duidelijk dat de schrijver een meesterwerk in gedachten had, en dat daar volgens hem ook een zekere kwantiteit van Russische proporties bij past. 200 pagina's eraf was het best geweest. Verder is de schrijfstijl over het algemeen verzorgd, maar verre van sprankelend. De 31 raadgevingen van Harry aan Marcus aan het begin van ieder hoofdstuk zijn wel aardig bedacht, en daar komen dan ook de frases in voor die het dichtst tegen literatuur aan schurken.

avatar van robbrouwer58
3,0
Met no-nonsens-zinnen schrijft Joel Dicker situaties, ontknopingen en conclusies kort en aannemelijk aan elkaar. Aan het eind is dat het te lange recept om alles laag voor laag ontrafeld te krijgen. Met alle uitleggerige wendingen van dien.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:12 uur

geplaatst: vandaag om 06:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.