menu

Nejimakidori Kuronikuru - Haruki Murakami (1994)

Alternatieve titels: De Opwindvogelkronieken | The Wind-Up Bird Chronicle

mijn stem
4,34 (308)
308 stemmen

Japans
Psychologisch

864 pagina's
Eerste druk: Shinchõsha Ltd., Tokyo (Japan)

De kat van Toru Okada, die zijn baan heeft opgezegd en zijn tijd vult met koken, lezen, luisteren naar jazz en opera en bier drinken, is spoorloos. Zijn vrouw, die zich steeds afstandelijker gedraagt, wil de kat per se weer terugvinden. Dan komt zij ook ineens niet meer thuis na haar werk. De tocht die daarop volgt, op zoek naar zijn vrouw en kat brengt hem in contact met een aantal bizarre mensen, zoals twee gestoorde zusters, een tamelijk vreemde tiener, een oude soldaat die de slachtingen in China net voor de Tweede Wereldoorlog heeft gadegeslagen en een zeer dubieuze politicus.

zoeken in:
avatar van Zelva
Let op! Discussies over de top 250-notering van dit boek horen in het forum, niet bij het boek.

avatar van Grovonion2
3,5
Heeft dit boek thematisch iets te maken met Alice in Wonderland? Ik heb vandaag een vintage editie gekocht van die laatste en daarin staat vermeld: "zie ook The Wind-up bird chronicle". Er is zelfs een bundeleditie te koop.

3,5
Grovonion2 schreef:
Heeft dit boek thematisch iets te maken met Alice in Wonderland? Ik heb vandaag een vintage editie gekocht van die laatste en daarin staat vermeld: "zie ook The Wind-up bird chronicle". Er is zelfs een bundeleditie te koop.


Nee, een tijdje terug had penguin een hele serie van bundels uit allerlei genres en toen zat deze samen met Alice in Wonderland in een bundel.

avatar van Dn!S
4,5
Eehm, had ik hier niet een bericht geplaatst gisteren? Ik weet het wel zeker. Een reactie op Grovonion2 en die is nu foetsie? Vreemd. Ruik ik hier censuur?

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Dn!S schreef:
Ruik ik hier censuur?


Lijkt me niet ...

Ik ben er dus net achter gekomen dat de Engelse vertaling wat stukjes mist, daar baal ik van. Gelukkig is het wel een hele goede vertaling met goedlopende erg 'hedendaagse' zinnen; de eerste paar bladzijden lezen heel prettig. In vergelijking met de Nederlandse vertaling(waarvan de eerste paar bladzijden op Bol.com staan) lopen de zinnen voor mijn gevoel wat soepeler, iets simpeler. De Nederlandse vertaling is ook heel goed trouwens, maar voor mijn gevoel toch anders. Lastig uit te leggen.
Toch is het wel jammer dat mijn versie niet helemaal compleet is, ik zal dus (als ik het een goed boek vind) de Nederlandse vertaling ooit moeten kopen. Ik vind het vreemd dat Murakami niet gewoon een andere uitgever heeft gezocht, ik vind het inkorten van boeken inacceptabel, als ik Murakami zou zijn. Maar er zullen wel andere redenen hebben meegespeeld.

avatar van Grovonion2
3,5
Ik had niet gedacht dat dit moment ooit zou komen, maar het is toch gebeurd. Ik ben een mindere Murakami tegengekomen. En dat nog wel van een werk dat algemeen als zijn magnum opus wordt aanzien. Het is ook de eerste keer dat ik niet vlot op een, twee drie door zijn boek ben geraasd. Er zijn de laatste weken vaak momenten geweest waarbij ik het heb weggelegd. Ik vind het zeker geen slecht werk, er zijn passages die vanouds prachtig zijn. Hieronder tel ik ook de verhalen over de oorlog in Manstjoerije, die deels melancholisch (zoo, op dierenslachting na die dan weer waanzinnig is) deels waanzinnig (manskinner!) zijn. In het algemeen vind ik echter de samenhang wat ontbreken, hij zet een mooie kroniek op en voert hier en daar prachtige personages op, maar laat ze even snel weer vallen. Sommige personages brengen naar mijn gevoel weinig (Kasahara). Hoewel het natuurlijk kan zijn dat ik de onderhuidse symboliek of het verhaal zelf nog niet helemaal snap.

avatar van Grovonion2
3,5
Wie heeft zin me te vertellen wat volgens hem/haar de rol is van May Kasahara in dit boek? (gebruik spoiler tags als je iets dreigt te verraden)

avatar van Dn!S
4,5
May Kasahara. Ik vond haar heel vermakelijk. May Kasahara is een puber. Ze is ongecontroleerd en doet sterk waar ze zelf zin in heeft. Ze lijkt veel ondernemender te zijn dan Toru. Een heel simpele rol zou zijn dat ze Toru aanspoort tot het ondernemen van dingen. Niet bang te zijn en te doen wat je hart je zegt. Een diepzinnigere rol zou ik zo snel ook niet kunnen bedenken. Ik weet wel dat ik erg genoten heb van de karakter May Kasahara. Haar magnetron metafoor vond ik echt geweldig en zeker richting het einde van het verhaal ging ik haar meer waarderen als een persoon die, waar ze ook was, een luisterend oor was voor Toru. Misschien is zij wel gewoon de persoon waar de introverte protagonist zijn hart bij kan uitstorten? Ik zeg maar wat...

avatar van Bassievrucht
5,0
Dn!S schreef:


P.S. Het mooiste verhaal uit het boek vind ik die van De soldaat die in die put terecht komt. Die iedere dag leeft voor dat hele korte moment dat er een straaltje zon om zijn bol valt. Echt geniaal. Ook hier zie je weer een typisch Murakami personage terug. Namelijk iemand die nog wel leeft, maar zelf toegeeft eigenlijk geen vreugd meer uit het leven te kunnen halen. Hoewel Murakami dit misschien iets te vaak doet, blijft het me wel raken. Ik weet niet of iemand hier de film Tony Takitani kent? De hoofdpersoon daar is eigenlijk precies hetzelfde. Zijn hele leven betekent helemaal niets voor hem. Dat komen de jaren die hij doorbrengt met zijn vrouw. Waarin hij oprecht gelukkig is. Vervolgens sterft zijn vrouw in een auto ongeluk en is hij voor zijn gevoel eigenlijk al dood. Deze persnages hebben in hun gehele leven slechts een moment van puur geluk, omringd door volledige betekenisloosheid. Iets waarvan ik me kan voorstellen dat ook in het echte leven voor kan komen.


Grappig, ik vind het stuk die even daarvoor plaatsvindt het best. Niet per se het mooist maar het angstzweet liep me bijna over de rug. De scene waarin iemand levend gevilt wordt.... brrrr. Meesterlijk geschreven.

avatar van Grovonion2
3,5
Aah, herinner me er niet aan, mensenvel.. euh, kippevel krijg ik er van als ik eraan terugdenk.

Wat betreft Kasahara, mijn probleem met haar is niet zo zeer de inbreng die ze heeft aan leuke anecdotes en verhalen die Murakami haar laat brengen in het verhaal, ook qua persoon lijkt ze me erg leuk om te kennen. Maar ik snap niet wat ze in dit verhaal doet. Wordt ze opgevoerd om een soort onschuldige, jonge schim van zijn vrouw te zijn of is ze echt gewoon een vroegrijpe 17-jarige die hij toevalig tegenkomt? Even dacht ik, omdat haar ouders nooit aanwezig zijn in het huis, dat ze een van de dochters van de tragische buur was die zelfmoord heeft gepleegd, maar dat bleek ze zeker niet te zijn.

5,0
Tharoy schreef:
Ik ben er dus net achter gekomen dat de Engelse vertaling wat stukjes mist, daar baal ik van. Gelukkig is het wel een hele goede vertaling met goedlopende erg 'hedendaagse' zinnen; de eerste paar bladzijden lezen heel prettig. In vergelijking met de Nederlandse vertaling(waarvan de eerste paar bladzijden op Bol.com staan) lopen de zinnen voor mijn gevoel wat soepeler, iets simpeler. De Nederlandse vertaling is ook heel goed trouwens, maar voor mijn gevoel toch anders. Lastig uit te leggen.
Toch is het wel jammer dat mijn versie niet helemaal compleet is, ik zal dus (als ik het een goed boek vind) de Nederlandse vertaling ooit moeten kopen. Ik vind het vreemd dat Murakami niet gewoon een andere uitgever heeft gezocht, ik vind het inkorten van boeken inacceptabel, als ik Murakami zou zijn. Maar er zullen wel andere redenen hebben meegespeeld.


De hoofdstukken die de Engelse versie mist, wat in de Nederlandse vertaling ook staat aangegeven, zijn niet heel erg cruciaal voor het verhaal, en de vertaler van de Nederlandse versie zegt zelfs ( staat voor in een blokje bladzijde over de verschillen tussen engels en Nederlands) dat hij ze zelf ook had uitgehaald, omdat het verhaal met die hoofdstukken heel stroef overloopt, maar hij mocht ze er niet uit halen, vandaar.

avatar van Dn!S
4,5
Zou wat zijn zeg! Dat dit uberhaupt besproken wordt! Als Murakami deze hoofdstukken er in heeft gelaten moet dat gerespecteerd worden.

5,0
Grovonion2 schreef:
Aah, herinner me er niet aan, mensenvel.. euh, kippevel krijg ik er van als ik eraan terugdenk.

Wat betreft Kasahara, mijn probleem met haar is niet zo zeer de inbreng die ze heeft aan leuke anecdotes en verhalen die Murakami haar laat brengen in het verhaal, ook qua persoon lijkt ze me erg leuk om te kennen. Maar ik snap niet wat ze in dit verhaal doet. Wordt ze opgevoerd om een soort onschuldige, jonge schim van zijn vrouw te zijn of is ze echt gewoon een vroegrijpe 17-jarige die hij toevalig tegenkomt? Even dacht ik, omdat haar ouders nooit aanwezig zijn in het huis, dat ze een van de dochters van de tragische buur was die zelfmoord heeft gepleegd, maar dat bleek ze zeker niet te zijn.


May Kasahara is in mijn opinie het geweten van Toru Okada. ZIj houdt hem continu een spiegel voor.

avatar van Grovonion2
3,5
Dat is een mooie verklaring die wel ergens steek houdt, ze lijkt nooit echt door mensen erkend te worden behalve door Toru. Wat dan weer deze mogelijkheid tegenstaat is dat ze hem brieven stuurt, en op een gegeven ogenblik een werk uitoefent ver weg van Toru...ik bedoel, dat vind ik niet erg rijmen met het ijle van een geweten.

5,0
Grovonion2 schreef:
Dat is een mooie verklaring die wel ergens steek houdt, ze lijkt nooit echt door mensen erkend te worden behalve door Toru. Wat dan weer deze mogelijkheid tegenstaat is dat ze hem brieven stuurt, en op een gegeven ogenblik een werk uitoefent ver weg van Toru...ik bedoel, dat vind ik niet erg rijmen met het ijle van een geweten.


Ik zou zeggen dat dat juist nog eens die rol van haar bevestigt. May Kasahara - net zoals Nobura Wattaya overigens - komt helemaal niet meer fysiek voor in het derde boek.

3,0
Tja, wat moet ik hiervan vinden. Aan de ene kant fascinerend boek, waarin het dagelijks leven van de hoofdpersoon beinvloed wordt door bizarre en onverklaarbare gebeurtenissen, maar aan de andere kant ook erg langdradig en doorspekt van -naar mijn mening- een overdaad aan symboliek. Het boek liet me onbevredigd achter. Het verhaal van de oude soldaat echter vond ik prachtig van begin tot eind en haalt het de voldoening die ik uit het boek heb gehaald omhoog. 3*

avatar van Bassievrucht
5,0
Dit zegt Tim Krabbé op zijn website over De Opwindvogelkronieken.

Zijn magnum opus, de zeldzaam rijke roman De Opwindvogelkronieken, was in eerste instantie een boek van 400 bladzijden. Er stak een storm van protest op onder zijn lezers, die het einde te duister vonden. Verzoeknummers voor lezers, is dat niet het zwaarste taboe voor een schrijver? Murakami schreef er 400 bladzijden bij, nog meeslepender dan die eerste 400, en met een niet minder duistere afloop.

Mee eens, prachtig boek.

3,0
Het komt mij allemaal iets te willekeurig over om echt indruk te maken. Alsof de schrijver achter het verhaal aanloopt en wanneer het verhaal de weg kwijt is ook hij even niet meer weet waar het heen moet.

avatar van HankMoody
4,0
Toen ik het boek uit had had ik nogal wat twijfels over het gebeuren wat ik nou net heb gelezen.
Ik kan niet precies zeggen waar het nou eigenlijk over gaat terwijl ik in gedachten had dat als je het boek uit had gelezen je dat wél kan zeggen.
Ik voelde me een beetje bedrogen hoewel ik wel oprecht van het boek heb genoten.
Maar op deze manier moet je het boek dus niet lezen maar meer op een persoonlijke manier.
Voor elk persoon is het boek en de verbanden die je legt anders en ligt het ook aan je gemoedstoestand wat je eruit haalt.
Een erg ambitieus en zweverig invalshoek natuurlijk want als het boek niet duidelijk iets wil zeggen over Japan, de mens of de wereld kan het boek ook net zo makkelijk niks zeggen maar wel een sfeervolle, mysterieuze roman zijn met intrigerende personages dat een surrealistisch gevoel teweeg brengt op een manier waar Murakami om bekend staat.
Het is nogal moeilijk om na een leesbeurt de symbolische waarden te zien in de gebeurtenissen en dialogen en daarin weer verbanden te leggen om zó betekenis achter het boek te vinden.
Het is een prachtig boek die meerdere leesbeurten vereist om meer een duidelijk beeld te krijgen wat Murakami nou eigenlijk wil zeggen als hij wel iets concreets wil zeggen.
Maar het boek barst van de stilistische passages en interessante gedachtegangen die je wel het hele boek vermaken.
Geslaagd is het zeker.

4

4,0
De literaire kwaliteiten van dit boek, zowel stilistisch als inhoudelijk, zijn op vele plaatsen zonder meer overweldigend. Maar het geheel liet mij achteraf toch een beetje met gemengde gevoelens achter. Ik voelde namelijk een zekere sfeerbreuk na het tweede deel, waardoor het geheel een wat inconsistente, ietwat geforceerde indruk nalaat. Dit gevoel werd mij eigenlijk helemaal begrijpelijk gemaakt door het nawoord van de vertaler. Het derde deel is door een andere Murakami geschreven, en vanuit een andere invalshoek. De problemen, raadsels en mysteries die zo vrij, open en suggestief gesteld werden in delen één en twee, zo tijdloos en bevrijdend, moesten plots allemaal worden "opgelost" of tenminste verklaard in deel drie. Het is net als iemand die zich op een schitterend en eindeloos feest plots realiseert dat hij de bus moet halen. Om te illustreren wat ik bedoel, verwijs ik bijvoorbeeld naar de ontmoeting met Ushikawa in hoofdstuk 31: voor mij een flauwe en vooral overbodige ontknoping.
Voor mij had het boek eigenlijk bij deel twee mogen eindigen, ook al bevat deel drie nog vele knappe passages...

avatar van mjk87
3,0
Erg interessant is de ontstaansgeschiedenis te lezen van dit boek, aan het begin in de Nederlandse uitgave. Zo zou Murakami eigenlijk eerst deel 3 niet hebben geschreven, maar later na de nodige kritiek alsnog. Na dit boek te hebben gelezen had ik liever enkel deel 1 en 2 gezien. Dit was een mooi afgesloten gedeelte, bondig, mooi vervreemdend en nergens te ver uit de bocht. Dat alles was in het mindere derde deel alom aanwezig, wat het totale werk geen goed doet.

We volgen zomaar een normale man, niet groot noch klein, niet rijk, ook niet arm, totaal onopvallend, zelfs zijn naam. Deze man komt echter vanaf een moment in de meest vreemde situaties terecht, maar dit alles wordt zo serieus genomen, dat de sfeer heel beklemmend kan worden, vreemd, mysterieus, humoristisch, maar nergens ongeloofwaardig. Murakami goes Kafka, of Hitchcock Met altijd z’n normale man in een verkeerde situatie). Er zitten prachtige passages in, leuke personages, dit alles prettig geschreven en vol sfeer. Je voelt de man zijn gewoonheid, het niet bijzonder zijn. Je leeft mee met de hoofdpersoon en evengoed met het andere vreemde volk. Maar ook de beschrijvingen van Tokyo, van Mongoolse steppen en andere gebieden: alles even goed. Maar dan is deel 2 afgelopen, met een prima eind, en krijg je nog bijna 400 pagina’s, het halve boek dus. Het wordt vreemder, ongeloofwaardiger, minder krachtig en minder beeldend. Ook zaten er vele saaiere stukken in, of stukjes die werkelijk niets toevoegden )het kleine jongetje, wat deed die er überhaupt in? Het was dat ik 8 uur in de trein zat en niets anders had dan dit te lezen, anders was het weleens pittig geworden.

Overigens is het inhoudelijk een sterk verder, veelgelaagd met de grote thema’s. Vooral het nawoord was erg informatief wat dat betreft en verheldert het geheel daarmee. Over het gebruik van namen in karakters bijvoorbeeld. Zelfs het derde deel lijkt sterker dan op het eerste gezicht, maar dat doet niets af aan de ongeloofwaardigheid.

Uiteindelijk weet Murakami er nog een goed einde aan te breien, lijkt het een afgelopen verhaal, maar dat was het 400 pagina’s eerder ook.. Was het enkel bij deel 1 en 2 gebleven, dan was het 4,5* zeker, nu rest mij slechts 3,5.

4,0
Een boek dat leest als een trein en het was lang geleden dat een boek me zo heeft weten te raken; de gevoelens van het hoofdpersonage werden deel van me.
Toch zat ik aan het einde van het boek met gemengde gevoelens. Er worden tal van open raadsels achterlaten, en in eerste instantie kon ik me daaraan ergeren. Toen ik deel 2 uithad en het geheel tot dan toe eens onder loep nam (aangezien het oorspronkelijk enkel uit de eerste twee delen bestond), kon het inderdaad op zich functioneren als een afgerond, doch open en symbolisch, geheel. Maar het bestaan van dat derde deel deed me denken dat de overgebleven raadsels alsnog opgelost zouden worden.

Helaas was dat laatste maar al te onwaar. Eigenlijk blijft er evenveel onbeantwoord, en t.o.v. de eerste twee delen las dit deel veel stroever, ik had het gevoel nogal gedistantieerd te worden van het hoofdpersonage.
Maar begrijp me niet verkeerd, het is absoluut geen schande van Murakami om de raadsels onbeantwoord te laten en te kiezen voor een dieper symbolisme, want dat doet ie toch maar verdomd goed en dat is eigenlijk net zijn sterke punt. Hij toont in feite een veel eerlijker en realistischer beeld op deze manier, en hij weet op subtiele wijze zeer veel onder het oppervlak te verstoppen dat o zoveel meer betekent dat een opgelost raadsel. Maar ik denk gewoon dat ie dan beter dat laatste deel toch maar had weggelaten.

Ook stond ik versteld van de manier waarop Murakami zulke luchtige taal kan hanteren om toch ontzettende rijke boodschappen over te brengen. De man kan als het ware schilderen met woorden; geen verheven dure termen die je moet gaan opzoeken in je woordenboek, maar gewoon, doodgewone woorden. Lachwekkende en haarscherpe vergelijkingen en beschrijvingen, ludieke situaties en absurde personages met gekke namen, ze sleuren je mee naar een symbolische en surrealistische wereld waar je je uren in kunt verdiepen; maar evenzeer kunnen ze je koud achterlaten met het gedacht "waar sloeg dit nou eigenlijk op", maar op die momenten heb je toch maar een lekkere grijns op je smoel. Beslist een boek dat open staat voor herlezing, herinterpretatie, en hergenieting.

avatar van Asaharo
3,0
Momenteel ben ik dit boek ook aan het lezen en ik ben er niet zo enthousiast over. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog gespannen na het verloren schaap maar Murakami weet me niet mee te nemen in zijn wereld. Vooral Malta en Kreta Kano vind ik maar irritante personages die niet veel toevoegen. De passage in de Mongoolse steppe is dan weer afschuwelijk mooi als kortverhaal. En dat is mijn indruk tot nu toe, een echte roman kun je het niet noemen, meer een verzameling van allerlei kortverhalen, de ene wat beter dan de andere. Benieuwd wat die andere 400 pagina's gaan toevoegen hoewel ik hier aan de reacties kan afleiden dat ik er maar beter niet teveel van verwacht.

avatar van Asaharo
3,0
Ik heb het al eerder neergeschreven bij After Dark maar als ik Murakami in een woord zou moeten samenvatten; dan is dat woord wisselvalligheid. Het ene moment zit je helemaal in het verhaal en het raakt je, waarop hij in een volgend hoofdstuk over iets helemaal anders begint te schrijven en eens je daarin helemaal zit, kom je terug in het andere verhaal en begint het opnieuw. Als het dan ook nog eens nergens naartoe lijkt te gaan De jongen in zijn kamer bv. Wat had dat er nu mee te maken, hij ziet iemand iets begraven, waarschijnlijk een kat, waarop Toru te weten komt dat zijn kat niet zijn kat is en daarna wordt er geen aandacht meer aan besteed. wordt het toch moeilijk om je te verplaatsen in de setting, en in het hoofd van Okada. Ik ben wel blij dat hij het laatste deel, hoe gebrekkig het ook is, er toch heeft bijgeschreven. Het verhaal van luitenant Mamiya werd verder uitgediept, en de strijd tussen Okada en Noburu Wataya, die er op het eind van deel 2 zat toch zat aan te komen, ontwikkelde zich op een indrukwekkende manier met de climax in het hotel als gevolg. De willekeurige uitweidingen zijn net zo aanwezig als in de eerste delen, maar het lijkt wel ergens naartoe te gaan en gelukkig gebeurt dat ook. Alleen spijtig dus dat hij zijn eigen ritme steeds onderbreekt en dat van de lezer ook.

avatar van Asaharo
3,0
Ik moet wel toegeven dat Murakami mij aanzet om meer klassieke muziek te beluisteren, zit nu al een tijdje te luisteren( net zoals Kaneel) naar Concerti Grossi van Händel, een stemmig muziekje. Is Murakami toch nog ergens goed voor.

avatar van mjk87
3,0
Asaharo schreef:
Is Murakami toch nog ergens goed voor.


Ook voor het recept met biefstuk, groenten gewokt met bier erbij. Erg lekker

Melchert
Help, ik ben de enige in nederland die niet van Murakami houdt. Wat mankeert mij. Zelfs waarover ik praat als ik oover hardlopen praat kon mij niet bekoren. Ik denk dat ik maar ga emigreren.

avatar van HankMoody
4,0
Waarom vind je het niet goed dan?
Vind je de stijl, verhaal, personages of de zweverige zaken niks?

En waarover ik praat als ik aan het hardlopen is een autobiografisch boek waar de passie voor hardlopen vanuit Murakumi wordt belicht en dat lijkt me ook niet heel boeiend.

Probeer iets wat conventioneler is van Haraki zou ik zeggen; Norwegian wood of Spoetnik liefde.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:32 uur

geplaatst: vandaag om 00:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.