menu

Příliš Hlučná Samota - Bohumil Hrabal (1977)

Alternatieve titels: Al Te Luide Eenzaamheid | Too Loud a Solitude

mijn stem
4,00 (17)
17 stemmen

Tsjechisch
Sociaal

133 pagina's
Eerste druk: Ceska Expedice, Praag (Tsjechoslowakije)

Haňt'a plet al vijfendertig jaar in een Praagse kelder oud papier. Uit al dat papier dat dagelijks over hem wordt uitgestort, redt hij mooie boeken, gedachten en reproducties. Een aantal boeken, hij bewaart boeken boven zijn bed, geeft hij soms weg en af en toe stopt hij een opengeslagen boek in een nieuwe baal die hij moet persen, als een parel in een oester. Als hij op een dag te horen krijgt dat zijn werk zal worden overgenomen door jonge werkers met een hydraulische pers, maakt hij zijn laatste kunstwerk: een baal met zichzelf in het midden, zijn eigen hart als ultieme parel.

zoeken in:
avatar van Pythia
4,5
De Praagse Lente is de kop ingedrukt. Alleen ondergronds valt nog wat oude cultuur te redden.
Hant’a weet op die manier een eenzaam leven met zwaar en vies werk enigszins draaglijk te maken. Tot hij vervangen wordt door jonge mensen die wel netjes in het gareel lopen.
Hrabal heeft kans gezien hier geen somber verhaal van te maken.
Hij verdient veel meer lezers.

Daar heb je volledig gelijk in, het toeval wil dat ik op dit moment twee boeken van hem aan het lezen ben, waarvan één door het te vertalen. Dit boek klinkt ook interessant, vind je het een beetje representatief voor zijn verdere werk?

avatar van Pythia
4,5
Ik heb pas twee boeken van Hrabal gelezen. Er zijn op deze site Hrabal lezers met meer ervaring . Misschien kan een van hen er iets over zeggen.

avatar van Leviwosc
Een heel aardig boek, zeker interessant voor hen die een zelfde voorliefde voor boeken hebben als Haňt'a. Mijn enige minpunt is dat Hrabal nogal wat repetitie toepast in z'n werk, na een tijd werkt dat enigszins vermoeiend.

avatar van eRCee
3,5
De beelden die Hrabal in Al te luide eenzaamheid weer weet op te roepen vormen het hart van dit boek. De oude man met papierplet, het schichtige zigeunermeisje, de oom met de privelocomotief, een jongetje in de sportkantine, allemaal erg levend en fantastisch bedacht. Ook de gehele sfeer van melancholie en verval (maar altijd eveneens schoonheid) is indringend. Toch komt voor mijn gevoel het boek pas in de laatste tien pagina's los en dan is het net te kort om echte indruk te maken. Maar een rasschrijver is Hrabal zonder twijfel. Elke Oost-Europeaan is een rasschrijver, begin ik zo langzamerhand te geloven.

Muggsy
Het verhaal constueren door te vertrekken vanuit de gedachtenwereld van het hoofdpersonage werkt hier wonderwel. Op het eerste gezicht leek deze roman me niet bijzonder te interesseren maar door de uitwerking van de personages werd het een aangename leeservaring. Denk ik maar aan de tragisch-komische gebeurtenissen rond die arme Mancinka, evenals aan haar wederoptreden tegen het einde van het verhaal, dat het hoofdpersonage tot een nieuw inzicht brengt.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:04 uur

geplaatst: vandaag om 19:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.