70 - Daan Heerma van Voss (2013)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Erotisch
156 pagina's
Eerste druk: Querido,
Amsterdam (Nederland)
Op haar zeventigste leeft Hanna in hotels en leidt ze een leven zonder vingerafdrukken. Intimiteit vindt ze in vluchtige contacten, en vlekken op het plafond. Zich verbergend voor ouderdom, en de mogelijke afrekeningen die haar leven nog in petto heeft, besluit ze een laatste confrontatie aan te gaan met mannen die haar leven kunnen veranderen.
0
geplaatst: 11 september 2013, 16:00 uur
Drie jonge schrijvers brengen literaire erotische trilogie
http://www.querido.nl/web/Nieuws/Nieuwsartikel/Drie-jonge-schrijvers-brengen-literaire-erotische-trilogie.htm
http://www.querido.nl/web/Nieuws/Nieuwsartikel/Drie-jonge-schrijvers-brengen-literaire-erotische-trilogie.htm
0
geplaatst: 15 juli 2015, 11:20 uur
Dit is het eerste boek van de trilogie dat ik heb gelezen, simpelweg omdat ik het als eerste voor een kleine prijs tegenkwam. En misschien ook wel omdat de andere boeken die ik van Daan Heerma van Voss heb gelezen me bevielen. Gelukkig had ik bij 70 nergens het gevoel dat ik iets miste aan voorkennis, de roman is prima op zichzelf te lezen.
Wat me boeit in de boeken van Daan Heerma van Voss is de levendigheid en de spontaniteit, het opperen van ideeën en theorieën, en een soort gebrek aan terughoudendheid; het kan soms niet gek genoeg. In 70 uit zich dat in de gesprekken tussen Hanna en haar psychiater ('Maar waarom?' 'Waarom bestaat niet. Waarom is een truc.') die vaak abstract en theoretisch zijn, maar uitmonden in emotionele doorbraken bij Hanna die zich behalve door Kooijman ook door haarzelf laat analyseren.
Hanna is dan ook een vrouw in twijfel, wat zich bijvoorbeeld goed uit in deze conversatie; 'Als de hitte je een gevoel van veiligheid bood, waarom de hitte dan niet verder opvoeren? [...] Je hebt het beste met jezelf voor, en laat je niet gaan in destructieverlangens.' [...] 'Is dat wat ik wil, mijzelf verliezen? Ja, misschien eigenlijk wel. Mijzelf verliezen. Ja. Nee. "Verliezen" klinkt als iets wat je per ongeluk doet. Ik wil mijzelf afschudden. Mijn huid. Als een serpent.' Dat tekent voor mij ook het schrijven van Heerma van Voss. Het zichtbaar zoeken naar precieze woorden, het afwegen, en dan kiezen voor 'serpent', dat het negatieve zelfbeeld van Hanna illustreert.
En dan zijn er nog de kleine observaties en vergelijkingen die me bevallen, zoals iemand die 'in het dagelijks leven is ingebed als een steen in de straat', gevolgd door 'Iemand die honderd keer over dezelfde steen valt, heeft ook ervaring.' [tegen de psychiater die stelt dat hij zijn diagnose baseert op dertig jaar ervaring] en de opmerking 'Ik flirt, ja, maar niet met hem. Ik flirt met het idee. Ik flirt in het niets.' als Hanna in een bar zit en haar verslaving weer lijkt op te spelen.
Er valt genoeg plezier te beleven aan 70, ik ben nu wel benieuwd wat Ouariachi en Pefko van Hanna hebben gemaakt, maar de kans is groter dat ik eerder een volgend project van Heerma van Voss zal lezen, al blijft toeval een grote rol spelen in mijn leesgedrag.
Wat me boeit in de boeken van Daan Heerma van Voss is de levendigheid en de spontaniteit, het opperen van ideeën en theorieën, en een soort gebrek aan terughoudendheid; het kan soms niet gek genoeg. In 70 uit zich dat in de gesprekken tussen Hanna en haar psychiater ('Maar waarom?' 'Waarom bestaat niet. Waarom is een truc.') die vaak abstract en theoretisch zijn, maar uitmonden in emotionele doorbraken bij Hanna die zich behalve door Kooijman ook door haarzelf laat analyseren.
Hanna is dan ook een vrouw in twijfel, wat zich bijvoorbeeld goed uit in deze conversatie; 'Als de hitte je een gevoel van veiligheid bood, waarom de hitte dan niet verder opvoeren? [...] Je hebt het beste met jezelf voor, en laat je niet gaan in destructieverlangens.' [...] 'Is dat wat ik wil, mijzelf verliezen? Ja, misschien eigenlijk wel. Mijzelf verliezen. Ja. Nee. "Verliezen" klinkt als iets wat je per ongeluk doet. Ik wil mijzelf afschudden. Mijn huid. Als een serpent.' Dat tekent voor mij ook het schrijven van Heerma van Voss. Het zichtbaar zoeken naar precieze woorden, het afwegen, en dan kiezen voor 'serpent', dat het negatieve zelfbeeld van Hanna illustreert.
En dan zijn er nog de kleine observaties en vergelijkingen die me bevallen, zoals iemand die 'in het dagelijks leven is ingebed als een steen in de straat', gevolgd door 'Iemand die honderd keer over dezelfde steen valt, heeft ook ervaring.' [tegen de psychiater die stelt dat hij zijn diagnose baseert op dertig jaar ervaring] en de opmerking 'Ik flirt, ja, maar niet met hem. Ik flirt met het idee. Ik flirt in het niets.' als Hanna in een bar zit en haar verslaving weer lijkt op te spelen.
Er valt genoeg plezier te beleven aan 70, ik ben nu wel benieuwd wat Ouariachi en Pefko van Hanna hebben gemaakt, maar de kans is groter dat ik eerder een volgend project van Heerma van Voss zal lezen, al blijft toeval een grote rol spelen in mijn leesgedrag.
* denotes required fields.
* denotes required fields.