menu

Min Kamp. Fjerde Bok - Karl Ove Knausgård (2010)

Alternatieve titel: Nacht

mijn stem
4,25 (16)
16 stemmen

Noors (Bokmål)
Psychologisch

482 pagina's
Eerste druk: Oktober, Oslo (Noorwegen)

Karl Ove verhuist op 18-jarige leeftijd naar het hoge Noorden, waar hij aan de slag gaat als leraar. Niet dat hij geïnteresseerd is in een carrière in het onderwijs; hij wil vooral geld verdienen om zijn schrijversambities te bekostigen. Aanvankelijk heeft hij het naar zijn zin, hij vindt aansluiting in de lokale gemeenschap en schrijft wat korte verhalen. Maar de lange, donkere winter begint hem parten te spelen, evenals zijn jeugd met een dominante vader, die een schaduw werpt over zijn leven. Zijn gemoed wordt steeds donkerder en hij begint te drinken. Tot overmaat van ramp voelt hij zich tegen beter weten in aangetrokken tot een 13-jarige leerlinge.

zoeken in:
4,5
De eerste drie boeken net uit en ben heel benieuwd naar dit vierde deel. Vooral de pijnlijke eerlijkheid waarmee hij zijn leven en de mensen om zich heen beschrijft vind ik indrukwekkend. Vanavond gelijk maar kopen.

avatar van Rudi S
5,0
Hier kijk ik ook naar uit

4,0
Valt niet tegen, ook Nacht is een waardig onderdeel van Knausgårds autobiografische project. Niet het beste deel, want de grootste indruk maakte toch Vader, maar ook deze roman staat weer vol aangrijpende momenten. Ik vind literatuur 'eerlijk' noemen altijd een beetje gevaarlijk, in het schrijfproces en het latere bijschaven (met redacteuren) heeft de auteur natuurlijk gelegenheid genoeg om dingen te verfraaien of juist slechter te doen uitkomen; dat Knausgård zichzelf soms de grond in boort wordt vaak vertaald als eerlijkheid, wat het misschien ook wel is, maar ik zie Mijn Strijd vooral als een fascinerend onderzoek naar de menselijke psyche en niet zozeer als 'het eerlijke verhaal van Karl Ove Knausgård'.

Een belangrijk facet van het onderzoek is de identiteit van mensen, hoe ongrijpbaar die is, ook voor de desbetreffende persoon. Zo merkt Karl Ove bijvoorbeeld dat hij na flinke zuippartijen een groot deel van de tijd en gebeurtenissen niet kan herinneren, wat hem lichtelijk doet vrezen voor zijn gedrag in die tijd: 'Als ik in wezen een aardig mens was, zou ik dat onder die omstandigheden ook wel zijn, maar wás ik in wezen aardig? Eígenlijk?' Op die twijfel geeft hij geen eenduidig antwoord, hij wil er (als zestienjarige) zelfs niet te veel aandacht aan schenken: 'Anderzijds was ik er ook trots op, het was toch zeker hartstikke stoer: ik werd af en toe zo dronken dat ik me niets meer kon herinneren.' Zo is Karl Ove enerzijds aandoenlijk en interessant in zijn overpeinzingen, anderzijds is hij op het irritante af onverschillig of probeert hij zichzelf op weinig sympathie opwekkende wijze te rechtvaardigen.

Zo ook in deze passage, waar het belangrijke vaderthema en de daaruit voortkomende leugenachtigheid in uitgedrukt worden. Knausgård heeft net een paar voorbeelden gegeven van dingen die hij als waar aanzag, maar die niet bleken te kloppen, waarna hij dit denkt: 'Maar leuk was anders, want het betekende dat ik een onbetrouwbare indruk maakte, met andere woorden dat ik iemand was die loog en fantaseerde, net als papa. Dat was ironisch, want als er iets was waar ik voor oppaste, dan was het wel dat ik niet loog, juist vanwege hem. Nou ja, ik vertelde wel leugentjes om bestwil als ik wilde dat anderen, meestal mama, maar ook papa, iets niet te weten kwamen. Maar wat ik verborg, verborg ik voor hen, niet voor mezelf. Dus immoreel was het niet in elk geval.'

Hij wil geen onbetrouwbare indruk maken, maar hij liegt wel. Maar niet tegen zichzelf. Dus het is niet immoreel. Interessant, hier is duidelijk iemand zijn daden goed aan het praten voor zichzelf. Het heeft iets kruiperigs, maar aan de andere kant betrap ik mezelf er ook wel eens op dat pure eerlijkheid nog niet zo eenvoudig is, en het zou me niet verbazen als meer mensen daar last van hebben. Dat maakt Karl Ove zowel irritant als innemend. En Knausgård behalve als intrigerend misschien ook wel exemplarisch. Mij heeft hij in ieder geval te pakken met zijn verhaal. Schrijver staat al klaar op m'n plank met boeken die 'leesprioriteit' hebben.

avatar van Theunis
4,0
Deel 4 van dit omvangrijke project. Alles schrijft hij van zich af, alles. Op zoek naar zichzelf op een plek waar je met alles weg kan komen, zelfs met gevoelens voor een 13-jarige terwijl Knausgård op dat moment 18 is.

Het is op een of andere manier verslavend om Knausgård te lezen. Ik heb deel 5 al klaar staan en ga daar ook meteen mee beginnen en dat nadat ik ook deel 3 nog niet lang geleden heb uitgelezen. Dan moet je toch als schrijver iets goeds hebben neergezet zou je zeggen. En wat is dat dan? Wat maakt Knausgård zo verslavend? Ik denk dat het een combinatie is van de prachtige schrijfstijl, waarbij hij kleine details die hij tegenkomt afwisselt met een beschrijving van het weer, de manier waarop hij kan uitweiden over zijn gevoelens, waarbij hij zonder zelfmedelijden en zonder sentimenteel te worden, niet vreest voor wat hij in de dieptes tegenkomt en de grootsheid van het project.

Je merkt in dit deel een bepaald underdog gevoel. Hij wil graag naar bed met een meisje of een vrouw, maar het lukt hem maar niet. Als lezer leef je daarom ook met hem mee, zeker wanneer het zo intens wordt beschreven.

avatar van Vinejo
Momenteel aan het vijfde deel bezig, Schrijver, maar wou toch nog eens mijn enthousiasme over dit deel delen. Na het eerste deel is het enkel in stijgende lijn gegaan, de hele saga bewijst dat, hoe betekenisloos onze levens ook zijn, we ons toch laten meeslepen in dat van iemand anders, een leven dat even betekenisloos is als het onze nochtans.
Je blijft geboeid verder lezen, ook al gebeurt er op zich niet veel.
Maar af en toe is er een passage die je werkelijk pakt:

"Ach, dat gedempte licht in bussen s' avonds, en die gedempte geluiden. Die paar passagiers die allemaal in hun eigen wereld verdiept zitten. Het landschap dat buiten in het donker langs glijdt. Het geronk van de motor. Als je zit te denken aan het fijnste wat je kent, het liefste wat je bezit, en nergens anders wilt zijn dan daar, als het ware buiten de wereld, op weg van één plek naar een andere, ben je er niet pas dan werkelijk in aanwezig? Pas dan werkelijk van vervuld?
Ach, dit is het lied van de jonge man die van de jonge vrouw houdt. Heeft hij het recht een woord als "houden van" te gebruiken? Hij weet niets van het leven, hij weet niets van haar, hij weet niets van zichzelf. Het enige wat hij weet is dat hij nog nooit eerder iets met zo' n kracht en zo' n helderheid heeft gevoeld. Alles doet pijn, maar niets is zo fijn.
Ach, dit is het lied dat erover gaat zestien te zijn en in een bus aan haar zitten denken, aan die ene, zonder te weten dat die gevoelens langzaam, langzaam hun glans zullen verliezen en zullen verbleken, dat het leven, dat nu zo groots en geweldig is, onverbiddelijk kleiner en kleiner zal worden tot het een hanteerbaar formaat heeft, iets wat niet zo pijn doet, maar ook niet zo fijn is."


Daar ben ik dan toch een paar dagen niet goed van. Of neen, daar ben ik net heel goed van.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:28 uur

geplaatst: vandaag om 15:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.