menu

Anna Karenina - Lev Tolstoj (1877)

Alternatieve titel: Анна Каренина

mijn stem
4,35 (206)
206 stemmen

Russisch
Streek/Familie / Psychologisch

1084 pagina's
Eerste druk: T. Ris, Moskou (Rusland)

Anna Karenina is getrouwd met een twintig jaar oudere hoge ambtenaar: een streng en gevoelloos man die alleen maar denkt aan zijn carrière. Anna wordt verliefd op de jonge, rijke officier Vronski en de liefde is wederzijds. Ze trekken zich weinig aan van hun omgeving. Anna komt geleidelijk tot het besef dat ze in een hopeloze situatie terecht is gekomen. Na allerlei pijnlijke ervaringen en een gelukkige periode met haar geliefde in ltalië, wordt ze meer en meer geobsedeerd door het idee dat zelfmoord de enige uitweg is.

zoeken in:
avatar van eRCee
5,0
‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze’, de onsterfelijke openingswoorden van het al even onsterfelijke epos van Tolstoj. Ja, wat moet je hier nog over zeggen?

Anna Karenina is een monumentale roman die eigenlijk twee verhalen beschrijft, twee verhalen die elkaar kruisen. Het ene is dat van Anna Karenina, een beeldschone vrouw die toegeeft aan haar liefde en steeds verder afglijdt. De andere gaat over Levin, de liefde- en Godzoeker die veel trekken van Tolstoj zelf draagt. Zijn leven laat juist een stijgende lijn zien.
Dit Russische meesterwerk is natuurlijk wereldliteratuur van de bovenste plank maar het boek leest vrij gemakkelijk. Het is even wennen aan de vloed van personages, die ook nog eens de vervelende gewoonte hebben een onuitsprekelijke naam te dragen. Hierdoor krijgt de blik die wordt geworpen op allerlei morele vraagstukken echter wel een enorme reikwijdte. Op ongeëvenaarde wijze kijkt Tolstoj door alle oppervlakkige schijn van zijn personages heen. Hij licht de maskers op en beschrijft wat er op de diepste bodem van de ziel te vinden is. Niet slechts van één persoon maar van een veelheid van karakters.
Het boek bevat prachtige passage’s, bijvoorbeeld de acht pagina’s over het maaien van hooi, de sterfscene van de broer van Levin en natuurlijk de zelfmoord van Anna Karenina.
Subtiel is het motief van Vronski’s gebit, dat altijd zo sterk was totdat de graaf aan het eind met kiespijn wordt achtergelaten.

In de epiloog passeren alle universele vragen naar God en religie nog even de revue. Maar wat is nu een beter antwoord dan het leven van de romanpersonages zelf?

5* en een top10 notering

(Een ieder die wat van Tolsoj wil proberen maar niet meteen grijpt naar Anna Karenina of Oorlog en Vrede kan ik nog De Kreutzersonate aanbevelen. Prachtig.)

avatar van thomzi50
4,5
Het beste boek dat ik ooit heb gelezen. Anna Karenina heeft alles als roman. Het is natuurlijk wereldliteratuur, dat staat buiten kijf, het is ongeveer het beste geschrevene dat ik ken - zo niet het beste. En toch leest het best simpel. Zoals eRCee al aangaf, de namen zijn wat lastig, en het zijn er best veel, maar als je er eenmaal inzit, kost het geen enkel probleem om in het boek te komen.

Het verhaal is ook nergens echt moeilijk te volgen, maar bevat wel ongelofelijk veel. Op een subtiele wijze leer je de karakters compleet kennen, en worden prachtige thema's herkenbaar en vooral realistisch behandeld. De manier waarop de liefde tussen Anna en Wronski ombuigt in wederzijdse haatgevoelens, is werkelijk adembenemend.

Mijns inziens komt vrijwel elk moeilijk te beschrijven gevoel van de mens wel langs in dit boek, en toch is het telkens begrijpelijk, realistisch en tegelijkertijd subtiel opgeschreven. Dat op het laatst dan ook nog even onderwerpen als religie, moraliteit etc. worden behandeld, is een heerlijk toetje.

Werkelijk fenomenaal. Een nummer 1 notering.

avatar van mjk87
5,0
De openingszin is briljant, tijdloos en als het ware een duidelijke stelling. In de overige 1000 pagina’s toont Tolstoj het gelijk van die ene zin. En breder nog. Elke variatie op het geluk, het ongeluk en welk soort dan ook van het familiaire leven wordt getoond. En stuk voor stuk evengoed en even mooi beschreven.

Ik heb ook Dostojevski gelezen. Beide schrijvers hebben raakpunten, maar ook elk heeft zo zijn eigen stijl en goede punten. Misschien is Dostojevski filosofisch gezien interessanter (al heeft Tolstoj enkele geweldige passages over arbeid, moraal, etc), maar Tolstoj is de betere schrijver en veel genuanceerder.
In prachtige, goed geconstrueerde zinnen beschrijft hij het wel en wee van de bovenkant van de samenleving. De schijnheiligheid en achterbaksheid van die wereld wordt genadeloos bloot gelegd, en veroordeeld. Anna is na haar affaire nergens welkom en er wordt naar haar gewezen, terwijl elk ander daar geen haar beter is. Maar je moet blijkbaar in je rol blijven, om geaccepteerd te worden. Zo ook de discussies onderling in de salonkamers. Een goed gesprek ontstaat vanzelf, met een goed glas wijn en mooie sigaar, laat in de avond. Hier wordt men bij elkaar gedropt, en georkestreerd wordt een gesprek in elkaar gezet. Zoals het hele leven. En zoals later terecht wordt gezegd door Dolly, het gaat helemaal nergens over en leidt nergens toe.

Ook weet Tolstoj de emoties van personen prachtig te verwoorden, zonder veel overdrijving, maar precies zoals het is, met alle nuances daarbij. Hij weet werkelijk tot het diepste van de zielen van een veelheid van personages te kruipen. En dat aantal is zeer groot. En hoe Tolstoj het heeft gedaan, -want ondanks de veelheid aan personen, met elk vijf verschillende namen- éénieder is te onderscheiden en constant weet je als lezer wie wie ook alweer was, zonder eerst even terug te bladeren. Zeer knap.
Ook inhoudelijk zijn er sterke punten. Een veelheid aan ideeën komt langs, waarvan sommige pas 40 jaar later werkelijkheid werden. Te denken valt aan de arbeid op het platteland, de verschillen met Europa in de industrie en haar arbeiders, de communes op het platteland, en ga zo maar door.

Dit alles in een prachtig decor van een 19e eeuws Rusland, alles even beeldend verwoord en even groots neergezet. Je ziet de paarden langslopen, je voelt ofwel de kou, ofwel de hitte en leeft werkelijk mee met een Darja Aleksandrovna, een Levin of Anna zelf.
Ook toont Tolstoj prachtig de verschillen tussen Stad en Land, ofwel onrust en rust, en de verschillen tussen Moskou en St. Petersburg, en hun adel. de trein tussen beide steden speelt ook een prominente rol. Niet enkel voor het verhaal zelf, maar ook als motief voor vooruitgang en verschillen tussen genoemde zaken.

En dat dus 1000 pagina’s lang. Nergens verveelt het boek, het verschilt enkel tussen goed, zeer goed en ronduit subliem. Enkele prachtige passages zoals het hooien, de dood van Anna, de bekering van Levin, de tijd in Zwitserland, de eerste volle 100 bladzijden, en ga zo door. Kortom, één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, en waarschijnlijk ook één der beste ooit geschreven.

4,0
Een waar meesterwerk. Tolstoj slaagt erin om menselijke gevoelens op papier te zetten die je zelf nog niet eens hebt kunnen verwoorden. De uitwerking van karakters is realisme ten top, alsof hij met zijn personages je eigen ziel kan blootleggen. Positief verassend vond ik dan ook dat het niet enkel gaat om de titel van het boek, Anna K., maar dat er een heel groot aantal personages aan bod komt, stuk voor stuk met zorg en genialiteit uitgewerkt en voorgeschoteld.

Het boek schrikt wat af door zijn overvloed aan pagina's en mss wat stugge begin; zeggen dat dat het allemaal waard is zou een understatement zijn, het is beter te zeggen dat dit boek gewoonweg een Must is.

avatar van J.Ch.
5,0
Over dit boek durf ik nauwelijks iets te beweren omdat ik het gevoel heb dat ik er teveel van onder de indruk ben, en dat er nog zoveel meer in zit dan ik er deze eerste keer heb uitgehaald. Desondanks zou ik over Anna Karenina wel pagina's vol kunnen schrijven, maar ik zal me proberen in te houden....

Het is ongelooflijk hoeveel er in dit boek zit, zoveel thema's, lagen, personages en dramatische ontwikkelingen; ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand die van lezen houdt dit boek niet schitterend vindt. Tolstoj heeft zo'n enorm inzicht in de menselijke ziel dat je heel dicht bij de personages komt, of je nou wel of niet sympathie voor ze voelt. Neem Stepan Arkadjitsj Oblonski, Stiva, van wie al op de eerste pagina duidelijk wordt gemaakt dat hij overspelig is en meer aan zijn eigen gerief denkt dan aan zijn gezin. Neem Anna, die overspel pleegt - in principe toch een verkeerde daad - of Levin, die onredelijk, nurks, ongezellig en vreselijk inconsequent is. Wie zijn wij om over hen te oordelen? De verschillende personages zijn zo menselijk en je kan zo ver in hun diepste ziel doordringen, dat ik althans het niet aandurfde ze te veroordelen, ondanks hun vele fouten. Deze bewonderenswaardige eigenschap van Tolstoj - het beschrijven van personages die ondanks hun gebrekkige karakter, of juist daardoor, heel menselijk zijn en heel dichtbij komen - viel mij ook al op in Oorlog en Vrede. Levin is mijn favoriet, overigens, maar ook de minder sympathieke personages zijn bijzonder treffend beschreven, Karenin bijvoorbeeld.

Het verhaal, of de verhalen aangezien het twee verweven plots zijn, zijn groots en meeslepend en de vele pagina's die dit boek telt zijn zeker niet voor niets. Soms is het moeilijk om lange stukken te lezen over filosofie of politiek of een verkiezingssysteem waar ik weinig van snap, maar dit doet geenszins afbreuk aan de grootsheid van dit boek. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Tolstoj bijzonder aangenaam, waardoor de inhoudelijk minder interessante delen door het mooie taalgebruik toch goed te lezen zijn. De openingszin is hierboven al enkele keren bejubeld; ik vind zelf de laatste zin mooier. Wat een prachtig eind! Niet alleen omdat Levin eindelijk het geloof vindt en daarmee de verlossing van de kwelling die hem bijna het hele boek achtervolgt maar ook omdat het verhaal daarmee heel bevredigend eindigt: Levins problemen, worstelingen en fouten zijn niet ineens zomaar verdwenen, maar hij vindt eindelijk de zin van zijn leven waardoor hij hier mee om kan gaan.

Het einde van het andere verhaal, dat van Anna, is daarentegen heel anders, maar daarom niet minder mooi. Al in het begin, wanneer Anna en Vronski elkaar ontmoeten op het station, krijg je al de eerste hints hoe het verhaal gaat eindigen, en dat het onmogelijk goed kan aflopen voor Anna - zelfs als ik niet bij voorbaat al had geweten dat ze zich onder de trein zou werpen. In het hele boek zie je deze langzame aftakeling zich langzaam voltrekken, gespiegeld aan de ontwikkeling van Levin in precies de andere richting. Het einde voor Anna lijkt onontkomelijk, en komt op mij over als een verlossing.

Eén van de redenen waarom je over dit boek zoveel zou kunnen zeggen en waarom je het mijns inziens gemakkelijk meerdere keren kunt lezen, is dat er zoveel personages zijn die allemaal zo goed zijn uitgewerkt, met elk een heel eigen karakter. Nadelen heeft dat echter ook, vooral omdat de personages met wisselende combinaties van voornaam, bijnaam, vadersnaam, en achternaam worden aangeduid, vaak nog onuitspreekbaar ook - een euvel dat ik vaker tegenkom in Russische boeken. Daarnaast worden er zoveel thema's aangesneden, waaronder liefde, vergeving, schuldgevoel, de natuur, politiek, karakter, het huwelijk, religie en nog veel meer, dat het bijna teveel is. Dit doet op zich geen afbreuk aan het boek, maar zorgt bij mij wel voor een gevoel dat ik nog lang niet alles gelezen heb, ook al heb ik het boek wel uit. Dat is aan de ene kant vervelend, maar aan de andere kant juist fijn omdat dit betekent dat ik Anna Karenina nog vele keren kan lezen en er elke keer iets nieuws in kan ontdekken.

Al met al heb ik het toch nog aardig kort weten te houden, zeker voor een boek met zoveel inhoud en met zo'n lengte. Maar goed, er kan nog veel meer over gezegd worden en veel daarvan is hier ook al gezegd. Ik geef Anna Karenina de volle vijf sterren, en voel me nu gedwongen om nog eens goed na te denken over mijn met moeite samengestelde top tien. Met recht één van de beste boeken ooit.

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
Hele fijne leeservaring ! Een wondermooi boek.

Dit is een erg gelaagd boek en dat is in vorige recensies al uitgebreid aan bod gekomen, daarom wil ik het hier vooral hebben over de schrijfstijl van Tolstoj:

Om de verhaallijnen moet je dit boek niet lezen, die doen me wat aan de voorloper van een soap denken, romantiek ten top. Zinderende liefdesperikelen eigenlijk.

Maar oh, oh, oh wat is dit boek mooi en diepgaand geschreven. Net of Tolstoj in plaats van een camera om iets vast te leggen, gewoon pen en papier gebruikt. Je 'ziet' echt de taferelen voor je, zoals een film vind ik. Vermits er in die tijd nog geen film bestond begrijp ik die manier van schrijven wel.

Alles wordt in detail beschreven. De damesjaponnen bijvoorbeeld worden zo minutieus geschreven dat je ze voor je ziet. De stoffen, de afwerking, waar er een kanten strookje voorkomt, nopjes, strikjes, enfin alles. Zelfs tot de juwelen toe. Een medaillon rond de nek bijvoorbeeld, daarvan beschrijft hij dat die gedragen wordt aan een zwarte fluwelen band, zelfs wordt beschreven hoe die in de nek gestrikt is, een halve bladzijde wordt hieraan besteed... Je ziet die vrouwen voor je tot in het kleinste detail. Ook de houding, de blik in de ogen, een blos op het gezicht, een haarlokje dat uit een opgestoken kapsel in de nek valt ..... Gewoonweg alles. Prachtig om te lezen.

Eén van de mooiste stukken vond ik de paardenrace die beschreven wordt vanuit het oogpunt van de ruiter. Zowel het visuele als het auditieve aspect komen aan bod. Het zweten van het paard, de spierspanning ervan, maar ook het hoefgekletter, het snuiven van de achtervolgende paarden, de onder de ruiter voorbij zoevende grond. Gewoonweg alles wordt met zoveel geduld uit de doeken gedaan dat je jezelf zelf ruiter waant. Ik heb dit nog nooit, in geen enkel ander boek, op deze manier gelezen.

Ander voorbeeld zijn de jachttaferelen, beschreven vanuit het oogpunt van de jager. Het terrein, de geluiden van opstijgende houtsnippen, bewegingen in het landschap, geuren, de geluiden die laarzen in de modder maken, ongelooflijk beschreven allemaal. Dit is gewoonweg uniek.

Naast de beschrijvingen komt in dit boek heel veel aan bod via gevoerde gesprekken. Heel het sociale leven van de gegoede klasse, hoe men dacht over arbeid, religie, de positie van de vrouw en nog heel veel meer wordt uit de doeken gedaan. En het is dit dat het boek niet allen mooi maar ook zeer boeiend maakt.


Dit was echt een unieke leeservaring voor me.

avatar van Jason82
4,5
Vorig jaar besloot ik om eindelijk eens kennis te gaan maken met de Russische literatuur. Nooit eerder was ik daarmee in aanraking gekomen eerlijk gezegd, maar als zoveel lezers op deze site het zo waarderen... dan moet het toch wel erg goed zijn! Dit najaar ging ik voor Anna Karenina, volgend voorjaar staat "Misdaad en straf" op het programma.

Anna Karenina; mijn versie hiervan betreft een dikke pil van 940 bladzijden, waarvan het lettertype ook nog eens als erg klein te kwalificeren valt. In het lezen ervan is veel tijd gaan zitten, ook omdat ik elke zin echt wilde lezen in plaats van te scannen zoals ik dat soms bij andere boeken doe.

Het werd echt een leesavontuur zoals ik dat nog niet vaak heb meegemaakt. Ja natuurlijk, de Stephen King boeken die ik gelezen heb waren ook vaak van immense omvang, maar waar Stephen King een meester is in het vertellen van verhalen, is Tolstoj naar mijn bescheiden mening een meester in het uitwerken van karakters en details. Gisteravond las ik het uit en toen moest ik denken aan deze recensie. Wat ga ik hierover melden? Een boek van 940 bladzijden bevat immers zoveel fragmenten!

Wat me allereerst zal bijblijven zijn de vele memorabele karakters. De vrouwen kwamen vaak erg sterk op me over, de mannen waren wispelturiger. Net als in het echte leven hoor ik mijn vrouw al zeggen. Maar ook de vrouwen hadden momenten van menselijke zwakte. Anna is daar zeker een voorbeeld van. Eerst zo sterk en soeverein (zoals Tolstoj haar beschreef een vrouw om verliefd op te worden), maar door omstandigheden ging het bij haar snel bergafwaarts. Wat mij betreft komt dit niet doordat zij zelf niet sterk genoeg is, maar vooral ook door gebrek aan steun en menselijke warmte. Bij Kitty, een leuke (huwbare) jongedame, ging de ontwikkeling gelukkig andersom. Eerst jong en onzeker, later een sterke vrouw (en moeder) naast mijn favoriet; de landbouwer Levin. Dan is er nog Oblonski. Ook hij werd erg sterk neergezet. Eerst had ik de neiging hem te veroordelen, maar later herkende ik me wel in hem. Een man die het ergens graag goed wil doen, maar alle verleidingen waren hem vaak te machtig. Echte mensen, met hun mooie en minder mooie kanten. Soms euforisch en vol levensvreugde, dan weer twijfelend en somber. Wie herkent zich hier anno 2018 niet in? Door bepaalde wendingen of persoonlijke aandacht op beslissende momenten, kan je leven sterk worden beïnvloed.

Tolstoj zet de mensen dus mooi neer en doet dat ook nog eens in een goed uitgewerkte omgeving. Of het nou in de stad is, of op het platteland. Als lezer wordt je volledig meegenomen vanwege de wijze van beschrijven. De details, geuren en kleuren worden zo fraai neergezet, echt bijzonder.

Is het dan allemaal perfect. Zeer zeker niet. In het 2e deel moest ik soms echt doorbijten en was het hier en daar taaie kost. Of er kwam ineens een fragment aan de orde waarvan ik dacht; waar komt dit nou ineens vandaan? Voorbeeld is het deel over de politiek. Vronski, Oblonski en Levin zijn uit het niets ineens dagenlang bezig met politieke beslommeringen, stemmingen en borrels waarvan ik even niet kon plaatsen waar dit nou ineens vandaan kwam. Maar als Tolstoj dan beschrijft hoe Levin en Vronski in beschonken toestand elkaar de vrede verklaren kan ik weer genieten (Ik ben heel blij, zegt Levin dan. Schitterend ). Zo herkenbaar voor mij. Met een borreltje op kun je nou eenmaal beschamende uitspraken doen waarvan je 's morgens bij het wakker worden kan zweten van ellende .

Mijn favoriete fragmenten: de fenomenaal beschreven paardenrace, het moment waarop Kitty en Levin elkaar de liefde verklaren, het maaien van het land door Levin en zijn arbeiders en de jachtpartij waarbij Levin laat zien uit welk hout hij gesneden is (het juiste wat mij betreft).

Tot slot; ik kan nu eindelijk echt meepraten als het over de Russische literatuur gaat, hoe gaaf is dat ( )

avatar van Lalage
4,0
Wat een bijzondere leeservaring geeft deze Russische klassieker vol liefde, ruzie en filosofie, in de sprankelende vertaling van Hans Boland. Mijn blogserie kan je terugvinden via wij lezen Anna | Lalagè leest - lalageleest.nl

Gast
geplaatst: vandaag om 23:59 uur

geplaatst: vandaag om 23:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.