menu

Anna Karenina - Lev Tolstoj (1877)

Alternatieve titel: Анна Каренина

mijn stem
4,34 (204)
204 stemmen

Russisch
Streek/Familie / Psychologisch

1084 pagina's
Eerste druk: T. Ris, Moskou (Rusland)

Anna Karenina is getrouwd met een twintig jaar oudere hoge ambtenaar: een streng en gevoelloos man die alleen maar denkt aan zijn carrière. Anna wordt verliefd op de jonge, rijke officier Vronski en de liefde is wederzijds. Ze trekken zich weinig aan van hun omgeving. Anna komt geleidelijk tot het besef dat ze in een hopeloze situatie terecht is gekomen. Na allerlei pijnlijke ervaringen en een gelukkige periode met haar geliefde in ltalië, wordt ze meer en meer geobsedeerd door het idee dat zelfmoord de enige uitweg is.

zoeken in:
avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
Karl schreef:
Erg mooie recensie, ruben



ruben
Bedankt allemaal! En Misdaad en Straf ligt al klaar, net zoals Anna Karenina in het Engels. Dit is niet alleen goed voor de portemonnee - op bol of amazon.co.uk kun je het belachelijk goedkoop krijgen! - de taal lijkt veel rijker dan als ik een zinnetje van een Nederlandse vertaling lees. Je bent toch best afhankelijk van de vertaling... Wat voor mij ook een flinke opluchting was is dat Misdaad en Straf twee keer zo dun is.

@mjk87; Voor mij blijft het echt teveel; je kunt niet meevoelen met tien personages tegelijkertijd.

avatar van Muuske
5,0
Het is dat het stopt bij 5 sterren want anders had ik het boek een hogere waardering kunnen geven. My all time favourite!!! De maaiscene is een van mijn favoriete passages uit het boek. Levins zoektocht naar zijn ware zelf ontroerd me hierin vooral. Tolstoj's uitwerking van karakters is niet te evenaren.

lolosss
dit boek is zondermeer geweldig. maar al het het gejammer maakt me moe. willen jullie de hedenaagde russische ziel blootleggen? zoek 'ns op zemfira op youtube. and be surprised.

4,0
Een waar meesterwerk. Tolstoj slaagt erin om menselijke gevoelens op papier te zetten die je zelf nog niet eens hebt kunnen verwoorden. De uitwerking van karakters is realisme ten top, alsof hij met zijn personages je eigen ziel kan blootleggen. Positief verassend vond ik dan ook dat het niet enkel gaat om de titel van het boek, Anna K., maar dat er een heel groot aantal personages aan bod komt, stuk voor stuk met zorg en genialiteit uitgewerkt en voorgeschoteld.

Het boek schrikt wat af door zijn overvloed aan pagina's en mss wat stugge begin; zeggen dat dat het allemaal waard is zou een understatement zijn, het is beter te zeggen dat dit boek gewoonweg een Must is.

avatar van Thomas83
4,5
Wilde me al lang eens wagen aan de befaamde Russische schrijvers, en Anna Karenina leek me dan een goede om mee te beginnen. Ik hoorde namelijk dat deze nog erg vlot wegleest, en dat blijkt ook echt zo te zijn. Wonderlijk voor een boek van 125 jaar oud. Toen ik er eenmaal aan was begonnen werd ik ook vrij snel, vrijwel direct al eigenlijk, in het boek gezogen, en wat me opviel is dat mijn aandacht nooit verslapte. De setting van de Russische adel waarin het verhaal zich afspeelt spreekt me op zich nog niet eens zo aan, maar Tolstoj weet zich zo goed vast te bijten in zijn personages.

Dat zijn er meerderen en hoewel het er aanvankelijk best veel lijken, vooral doordat ze ze allemaal bij meer dan een (moeilijke Russische) naam worden aangesproken (en hun namen worden ook continu genoemd en voluit ook, wat ietwat stijfjes overkomt en aanvankelijk een beetje wennen is), voelen ze eigenlijk allemaal wel als echt belangrijke karakters in het boek. Het zijn ook echt mooie figuren zoals de gevoelige en sociale piekeraar Levin en de gladde maar toch ook aimabele playboy Stiva.

Ieder heeft ook zijn goede en slechte kanten, waardoor ze levensecht overkomen. Bovendien duikt Tolstoj vrij diep in hun gedachtegang en via de uiteenlopende handelingen (en gevolgen hiervan) van de personages en hun dialogen en overpeinzingen geeft de schrijver eigenlijk zijn visie over allerlei belangrijke aspecten van het leven en de maatschappij. Zaken als het huwelijk, de sociale normen binnen de verschillende klassen enzovoort belicht hij van verschillende kanten, en het voelt echt als een vrij volledige en belangrijke studie van de belangrijke zaken van het leven. Al heb ik met religie dan weer niet zoveel op.

Het boek probeert dus inhoudelijk echt wat te vertellen, is veel meer dan een verhaal vol liefdesintriges binnen de Russsische adel van de late 19e eeuw, maar toch wordt het nooit echt taaie kost, hoewel Tolstoj af en toe wel wat te lang over bepaalde dingen uit kan spinnen. Ik denk dat dit voornamelijk komt doordat hij een prettige en vrij directe schrijfstijl heeft, je van het ene boeiende personage naar het ander springt en de focus ook vaak licht op wat zich in het hoofd van eenieder afspeelt. Vooral daardoor wist het verhaal me steeds weer te verrassen. De richting waar de gedachte van een personage opgaat kan ineens een totaal andere kant opslaan en zo kon ik eigenlijk nooit precies voorspellen wat er ging gebeuren. Pas helemaal op het einde van het boek lukte me dat, en toen werd het juist een sterk punt doordat alles zo krachtig samenkwam.

Er wordt heel wat afgereisd en gegeten in Anna Karenina, en ook zijn er nog allerlei andere sociale bijeenkomsten. Die voelen vaak zo hol en gekunsteld aan. Gezien om gezien te worden, laten zien hoe goed opgeleid en belezen je wel niet bent, etc. In die kringen gaat het toch vooral ook om status, en de kwaliteit van het leven komt dat niet ten goede. Levin is het personage dat zich aan al die hypocrisie onttrekt en gewoon zichzelf probeert te zijn. Hij kiest ervoor niet in de stad tussen de adel te leven maar in de provincie op zijn land te wonen en werken tussen de horigen. De afwisselingen tussen de adellijke kringen in de grote steden in Moskou en Petersburg en het platteland zijn wel aangenaam, al was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar met het lijden van Levin en Anna en Vronsky.

Gelukkig ging dat daarna niet al te lang meer door en werd het boek net als in de beginfase juist weer op zijn best. Het breekpunt is misschien wel, na het moment dat Levin Kitty toevallig 's ochtends vroeg voorbij ziet rijden, het etentje bij Stepan thuis, waarbij Levin en Kitty elkaar voor het eerst sinds lange tijd weer zien en direct een klik hebben. Hoe die klik is beschreven is geweldig, en op een of andere manier is heel dat etentje op een prettige manier beschreven. Toen Levin via letters op een kaarttafeltje met Kitty begon te communiceren kreeg ik wel even kippenvel. Hierna is Levin in een staat van opperste extase, zo extreem dat het gewoon erg grappig is, maar tegelijk is het toch nog best aanstekelijk ook.

Vanaf het huwelijk, in de eerste periode dan in elk geval, komen Levin en Kitty ineens een stuk minder sympathiek over. Vooral haar vond ik vaak maar een beetje een zeikerd. Later wint vooral zij weer erg aan sympathie tijdens de verzorging van Levins broer in zijn laatste dagen, prachtig beschreven en een van de hoogtepunten uit het boek. Levin wordt dan weer wat minder sympathiek met steeds zijn overgevoelige reacties op van alles, iets wat me in zijn depressieve periode voor de hereniging met Kitty totaal niet stoorde.
Maar zo schetst de schrijver wel realistische personages met ook zo hun onvolmaaktheden, en belicht hij thema's als het huwelijk en jaloezie op een realistische manier.

Een ander hoogtepunt vond ik Anna's “inbraak” om haar zoon op zijn verjaardag nog eens te zien. Of wat te denken van veel eerder in het boek al het etentje bij Kitty thuis, de zeer levendig beschreven verwikkelingen op het platteland (vooral als de lente aanbreekt en als Levin zelf met de boeren de handen uit het werk steekt in het veld), de geboorte van de zoon van Levin en Kitty (er is een duidelijke parallel met de dood van Levins broer) en Anna die doordraait. Het stuk na de zelfmoord van Anna vond ik wel echt het minste van het boek, maar het geeft wel een gevoel van afsluiting. Al voelt Levins omarming van religie niet onweerlegbaar definitief aan doordat hij altijd zo'n twijfelaar is geweest, en daardoor vond ik het toch wat gekunsteld.

Eerder gaf ik al aan hoe Tolstoj alles op het einde samen laat komen op een indrukwekkende manier. Het meest duidelijk is dat misschien nog te zien in de totaal tegengestelde manieren waarop Levin en Anna's levens verlopen door hun ervaringen met de liefde. Waar het bij Anna bergafwaarts gaat daar gaat het bij Levin juist bergopwaarts. Maar je ziet het bijvoorbeeld ook aan Anna's zoon. Doordat zijn moeder hem verlaat en hij alleen opgroeit met zijn vader en het huishoudelijk personeel zal hij uiteindelijk waarschijnlijk net zo'n koude kikker worden als zijn vader Karenin, die zelf zo kil is geworden (wat Anna van hem en hun zoon wegdreef) doordat hij als wees opgroeide.

Vronsky, de man waarvoor Anna haar gezin in de steek liet, is zelf dan ook weer een emotioneel en moreel onderontwikkeld persoon doordat hij niet opgroeide in een stabiele gezinssituatie. Zijn vader heeft hij amper gekend, zijn moeder hield er losse relaties op na. Met Anna en Vronsky loopt het uiteindelijk dan ook dramatisch af, waar de beiden zeer gelukkig in een normaal gezinsleven opgegroeide en sociaal ingestelde Levin en Kitty uiteindelijk waarschijnlijk gelukkig zullen worden. De visie van Tolstoj is dus wel duidelijk.

Ter relativering van alle lof kan ik ook wel wat kleine minpuntjes noemen. Zo worden bijna alle mannen en vrouwen als knap beschreven, de mannen vaak breedgeschouderd, de vrouwen tenger en verfijnd gebouwd. Zoiets geeft wel een lichtelijk bouqetromangevoel. Met Anna Karenina kon ik gek genoeg nog niet eens zo heel erg meeleven.

Vermoedelijk was dat ook de bedoeling van de schrijver, dus zo gek is het nou ook weer niet. Levin was echt al heel snel mijn grote favoriet, en het is grappig om als je Tolstojs levensloop leest te merken dat er zeer duidelijke overeenkomsten tussen die twee zijn. Hij heeft een fantastisch boek geschreven dat op meerdere niveaus werkt en ook zowel persoonlijk als groots en allesomvattend aanvoelt. Er zijn nog tal van andere parallellen, symbolische vergelijkingen en thema's die ik ook had kunnen benoemen. Anna Karenina is echt een klassieker en een boek dat een hoop stof tot discussiëren oplevert, zonder dat het ten koste van de toegankelijkheid gaat. 4.5*.

avatar van lebowski
4,5
Zoals het een goed boek betaamt, roept het ook het beste in de recensenten naar boven. Mooie bijdragen in deze thread. Een herlezing staat op de rol.

avatar van J.Ch.
5,0
Over dit boek durf ik nauwelijks iets te beweren omdat ik het gevoel heb dat ik er teveel van onder de indruk ben, en dat er nog zoveel meer in zit dan ik er deze eerste keer heb uitgehaald. Desondanks zou ik over Anna Karenina wel pagina's vol kunnen schrijven, maar ik zal me proberen in te houden....

Het is ongelooflijk hoeveel er in dit boek zit, zoveel thema's, lagen, personages en dramatische ontwikkelingen; ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand die van lezen houdt dit boek niet schitterend vindt. Tolstoj heeft zo'n enorm inzicht in de menselijke ziel dat je heel dicht bij de personages komt, of je nou wel of niet sympathie voor ze voelt. Neem Stepan Arkadjitsj Oblonski, Stiva, van wie al op de eerste pagina duidelijk wordt gemaakt dat hij overspelig is en meer aan zijn eigen gerief denkt dan aan zijn gezin. Neem Anna, die overspel pleegt - in principe toch een verkeerde daad - of Levin, die onredelijk, nurks, ongezellig en vreselijk inconsequent is. Wie zijn wij om over hen te oordelen? De verschillende personages zijn zo menselijk en je kan zo ver in hun diepste ziel doordringen, dat ik althans het niet aandurfde ze te veroordelen, ondanks hun vele fouten. Deze bewonderenswaardige eigenschap van Tolstoj - het beschrijven van personages die ondanks hun gebrekkige karakter, of juist daardoor, heel menselijk zijn en heel dichtbij komen - viel mij ook al op in Oorlog en Vrede. Levin is mijn favoriet, overigens, maar ook de minder sympathieke personages zijn bijzonder treffend beschreven, Karenin bijvoorbeeld.

Het verhaal, of de verhalen aangezien het twee verweven plots zijn, zijn groots en meeslepend en de vele pagina's die dit boek telt zijn zeker niet voor niets. Soms is het moeilijk om lange stukken te lezen over filosofie of politiek of een verkiezingssysteem waar ik weinig van snap, maar dit doet geenszins afbreuk aan de grootsheid van dit boek. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Tolstoj bijzonder aangenaam, waardoor de inhoudelijk minder interessante delen door het mooie taalgebruik toch goed te lezen zijn. De openingszin is hierboven al enkele keren bejubeld; ik vind zelf de laatste zin mooier. Wat een prachtig eind! Niet alleen omdat Levin eindelijk het geloof vindt en daarmee de verlossing van de kwelling die hem bijna het hele boek achtervolgt maar ook omdat het verhaal daarmee heel bevredigend eindigt: Levins problemen, worstelingen en fouten zijn niet ineens zomaar verdwenen, maar hij vindt eindelijk de zin van zijn leven waardoor hij hier mee om kan gaan.

Het einde van het andere verhaal, dat van Anna, is daarentegen heel anders, maar daarom niet minder mooi. Al in het begin, wanneer Anna en Vronski elkaar ontmoeten op het station, krijg je al de eerste hints hoe het verhaal gaat eindigen, en dat het onmogelijk goed kan aflopen voor Anna - zelfs als ik niet bij voorbaat al had geweten dat ze zich onder de trein zou werpen. In het hele boek zie je deze langzame aftakeling zich langzaam voltrekken, gespiegeld aan de ontwikkeling van Levin in precies de andere richting. Het einde voor Anna lijkt onontkomelijk, en komt op mij over als een verlossing.

Eén van de redenen waarom je over dit boek zoveel zou kunnen zeggen en waarom je het mijns inziens gemakkelijk meerdere keren kunt lezen, is dat er zoveel personages zijn die allemaal zo goed zijn uitgewerkt, met elk een heel eigen karakter. Nadelen heeft dat echter ook, vooral omdat de personages met wisselende combinaties van voornaam, bijnaam, vadersnaam, en achternaam worden aangeduid, vaak nog onuitspreekbaar ook - een euvel dat ik vaker tegenkom in Russische boeken. Daarnaast worden er zoveel thema's aangesneden, waaronder liefde, vergeving, schuldgevoel, de natuur, politiek, karakter, het huwelijk, religie en nog veel meer, dat het bijna teveel is. Dit doet op zich geen afbreuk aan het boek, maar zorgt bij mij wel voor een gevoel dat ik nog lang niet alles gelezen heb, ook al heb ik het boek wel uit. Dat is aan de ene kant vervelend, maar aan de andere kant juist fijn omdat dit betekent dat ik Anna Karenina nog vele keren kan lezen en er elke keer iets nieuws in kan ontdekken.

Al met al heb ik het toch nog aardig kort weten te houden, zeker voor een boek met zoveel inhoud en met zo'n lengte. Maar goed, er kan nog veel meer over gezegd worden en veel daarvan is hier ook al gezegd. Ik geef Anna Karenina de volle vijf sterren, en voel me nu gedwongen om nog eens goed na te denken over mijn met moeite samengestelde top tien. Met recht één van de beste boeken ooit.

Prachtig boek!

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
Heruitgebracht in vertaling door Van Oorschot

avatar van mjk87
5,0
liv2 schreef:
Heruitgebracht in vertaling door Van Oorschot


Is dat een compleet nieuwe vertaling, want dat lijkt me nogal onnodig. Kan er niets over vinden overigens.


avatar van mjk87
5,0
Ah verrek, dank, en dat is dus gewoon in de vertaling van Lourens Reedijk dunk me.

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
ja dat is zo.

Ik heb nog nooit een boek van een rus gelezen en ben van plan met deze te beginnen. Is dit een goed idee? Een beetje toegankelijk?

avatar van mjk87
5,0
appelsenperen schreef:
Ik heb nog nooit een boek van een rus gelezen en ben van plan met deze te beginnen. Is dit een goed idee? Een beetje toegankelijk?


Heel toegankelijk. Zeker Tolstoj. Weinig filosofie en prettig geschreven. Al is het wel 1000 pagina's, dat kan veel zijn. Ik zou dan eerder met een werkje als de Kreutzersonate beginnen als je met Tolstoj wil beginnen. Ook om wat te wennen aan de stijl, de sfeer en het gebruik van namen in Rusland; allen hebben een voornaam, vadersnaam, achternaam en een stuk of wat roepnaam die steeds door elkaar worden gebruikt. Maar deze Anna Karenina is wel prima te doen.

Mag ik dan ook nog vragen in welke vertaling je deze het best kan lezen? En dan eigenlijk alleen Engels of Nederland, andere talen gaan niet lukken.

avatar van eRCee
5,0
Ik betwijfel of er iemand is die alle verschillende Nederlandse en Engelse vertalingen met elkaar en met het origineel heeft vergeleken (voorbeeldje), dus welke je "het best" kan lezen is denk ik een onmogelijke vraag. Het meest logisch lijkt het mij om de recentste Nederlandse vertaling te kiezen, namelijk die van Lourens Reedijk uit 1990. Voor zover ik weet staat die vertaling ook goed bekend.

avatar van mjk87
5,0
Herlezen. Zei ik een drietal jaar terug, dat ik Oorlog en Vrede beter vond (eRCee vond van niet), nu moet ik daarop terugkomen. Anna Karenina is beter. Fijner vooral, scherper, en rijker eigenlijk ook wel. Duizend bladzijden genieten. Inhoudelijk blijf ik bij wat ik hier al eerder heb geschreven, enkel wil ik nog zeggen dit boek te laten stijgen in mijn top 10, naar nummer 2 tot net onder Karamazov.

Voor de liefhebber heb ik nog een stukje geschreven over Russische romans:http://www.boekmeter.nl/forum/3/411/{page}#130847

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
Hele fijne leeservaring ! Een wondermooi boek.

Dit is een erg gelaagd boek en dat is in vorige recensies al uitgebreid aan bod gekomen, daarom wil ik het hier vooral hebben over de schrijfstijl van Tolstoj:

Om de verhaallijnen moet je dit boek niet lezen, die doen me wat aan de voorloper van een soap denken, romantiek ten top. Zinderende liefdesperikelen eigenlijk.

Maar oh, oh, oh wat is dit boek mooi en diepgaand geschreven. Net of Tolstoj in plaats van een camera om iets vast te leggen, gewoon pen en papier gebruikt. Je 'ziet' echt de taferelen voor je, zoals een film vind ik. Vermits er in die tijd nog geen film bestond begrijp ik die manier van schrijven wel.

Alles wordt in detail beschreven. De damesjaponnen bijvoorbeeld worden zo minutieus geschreven dat je ze voor je ziet. De stoffen, de afwerking, waar er een kanten strookje voorkomt, nopjes, strikjes, enfin alles. Zelfs tot de juwelen toe. Een medaillon rond de nek bijvoorbeeld, daarvan beschrijft hij dat die gedragen wordt aan een zwarte fluwelen band, zelfs wordt beschreven hoe die in de nek gestrikt is, een halve bladzijde wordt hieraan besteed... Je ziet die vrouwen voor je tot in het kleinste detail. Ook de houding, de blik in de ogen, een blos op het gezicht, een haarlokje dat uit een opgestoken kapsel in de nek valt ..... Gewoonweg alles. Prachtig om te lezen.

Eén van de mooiste stukken vond ik de paardenrace die beschreven wordt vanuit het oogpunt van de ruiter. Zowel het visuele als het auditieve aspect komen aan bod. Het zweten van het paard, de spierspanning ervan, maar ook het hoefgekletter, het snuiven van de achtervolgende paarden, de onder de ruiter voorbij zoevende grond. Gewoonweg alles wordt met zoveel geduld uit de doeken gedaan dat je jezelf zelf ruiter waant. Ik heb dit nog nooit, in geen enkel ander boek, op deze manier gelezen.

Ander voorbeeld zijn de jachttaferelen, beschreven vanuit het oogpunt van de jager. Het terrein, de geluiden van opstijgende houtsnippen, bewegingen in het landschap, geuren, de geluiden die laarzen in de modder maken, ongelooflijk beschreven allemaal. Dit is gewoonweg uniek.

Naast de beschrijvingen komt in dit boek heel veel aan bod via gevoerde gesprekken. Heel het sociale leven van de gegoede klasse, hoe men dacht over arbeid, religie, de positie van de vrouw en nog heel veel meer wordt uit de doeken gedaan. En het is dit dat het boek niet allen mooi maar ook zeer boeiend maakt.


Dit was echt een unieke leeservaring voor me.

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
Uitgebracht in nieuwe vertaling door Hans Boland bij Athenaeum-Polak & Van Gennep.


Hier wat meer info over beide vertalingen: ( Wils Huisman: 1965/ Hans Boland: 2017)

Koolsoep en griesmeelpap – De Groene Amsterdammer

avatar van mjk87
5,0
Boland is niet m'n favoriete vertaler, maar buiten dat, de vertaling van Reedijk is nog enorm fris.

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
mjk87 schreef:
Ah verrek, dank, en dat is dus gewoon in de vertaling van Lourens Reedijk dunk me.


Ik zie nu pas dat de vertaling bij Van Oorschot van 2014 die van Wils Huisman (1965) is.... en niet die van Laurens Reedijk (2010)

avatar van mjk87
5,0
Reedijk is zelfs eind jaren 80 als ik me goed herinner. En van uitgever L.J. Veen is die.

avatar van liv2
5,0
liv2 (crew)
mjk87 schreef:
Reedijk is zelfs eind jaren 80 als ik me goed herinner. En van uitgever L.J. Veen is die.


Je hebt gelijk. 1990 dus:

Boekwinkeltjes.nl - Anna Karenina. Roman in acht delen. Vertaling en nawoord Lou

Goed om weten dat er dus nu 3 vertalingen in omloop zijn (1965-1990-2017)

avatar van mjk87
5,0
Hier een stuk over de nieuwe vertaling: Anna Karenina met een Nederlandse ziel - NRC

Een vrij matige recensie trouwens. De superlatieven vliegen rond zonder dat nu precies duidelijk wordt waarom die vertaling zo briljant of geniaal is, of hoe de vertaling haast de inhoud op zichzelf beter maakt. Dan trekt de recensent een vergelijking met de oude vertaling, maar toont alleen de nieuwe waardoor het voor mij nergens duidelijk wordt waar de genialiteit zit.

Enfin, grootste struikelpunt is, net als in Boze Geesten van Dostojevski, ook van vertaler Boland - dat de vadersnamen zijn verdwenen. Terwijl juist in het Russisch en helemaal in die tijd en in dat adellijke milieu dat van enorm belang was. Je spreekt vreemden immers aan met die voor- en vadersnaam. Dat is alsof je in de vertaling alle u-vormen verwijdert en iedereen laat tutoyeren.

Dat boekje van Boland zelf dat hij erbij schreef over vertalen lijkt me dan wel interessant.

En Tolstoj is ineens Tolstoj.

Hier nog wel een interessant interview met Boland: Hans Boland over zijn vertaling van Tolstoi’s klassieker Anna Karenina - Nieuwsshow - NPO Radio 1 - nporadio1.nl

avatar van Donkerwoud
Hans Boland over dit boek, het nodigt wel uit: Vertaler Hans Boland - dewerelddraaitdoor.vara.nl

avatar van mjk87
5,0
Donkerwoud schreef:
Hans Boland over dit boek, het nodigt wel uit: Vertaler Hans Boland - dewerelddraaitdoor.vara.nl


Wel zijn boekje over vertalen (staat bij de toevoegingen inmiddels) niet zijn vertaling. Om hetgeen ik hierboven reeds zei maar ook wat Van Nieuwkerk zei, die oude vertaling loopt lekkerder.

Buiten dat volgde ik Boland niet altijd. Grappig stuk was over 'ik heb slaap' wat geen Nederlands is en je dus 'ik ga naar bed' moet gebruiken. Wat is er mis met het veel gebruikelijkere 'ik ben moe' wat juist Nederlands is.

avatar van eRCee
5,0
Vond het ook niet bepaald uitnodigend, met name vanwege de geringschatting waarmee hij over andere vertalers sprak. Overigens vind ik het wat archaischer Nederlands van oude vertalingen goed passen bij de tijd en de sociale lagen waarin zowel de boeken van Dostojewski als Tolstoj zich afspelen. Ik vind het niet gek dat een Russische gravin uit 1870 zegt "ik heb slaap" als ze naar bed wil, terwijl ik het zelf niet zou zeggen. Tenslotte denk ik dat dit boek altijd tot lezers zal spreken, welke vertaling je ook leest.

avatar van Pythia
Hans Boland lijkt een Russische tekst uit 1870 te hebben omgezet naar Nederlandse spreektaal (babbeltaal zoals hij het zelf noemt) uit 2016. Theoretisch zou het een prima boek op kunnen leveren maar het wordt nooit Anna Karenina van Tolstoj, waar een vertaler volgens mij nu juist wel naar zou moeten streven.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:36 uur

geplaatst: vandaag om 04:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.