Een Blik Jodenkoeken - Jessica Meijer (2013)

Interview gelezen in:

http://www.opzij.nl/Nieuws-Opinie/Nieuws-Opinie-Artikel/Nu-in-Opzij-Iedereen-ging-met-Ischa-aan-de-haal.htm

(In dit nummer van Opzij staan in het kader van de Opzij literatuurprijs trouwens veel literatuur items en interviews met schrijfsters, w.o. winnares Manon Uphoff, Mensje van Keulen en Nelleke Noordervliet)

Leuk. Ischa Meijer ken ik verder niet, op een enkel fragment na van tv - ik ben van een te late generatie daarvoor om hem meegemaakt te hebben. Wel ben ik van dezelfde generatie als Jessica trouwens (zij is net twee jaar ouder dan ik), dus bij mij veel herkenning over zaken die zij schrijft. Ook het vele gebruik van merknamen, waar ik normaal niet echt fan van ben, helpt in dit geval wel om juist een tijd aan te duiden (en dat lukt wonderbaarlijk goed met die namen van snoepjes, chocola en vruchtendranken.

Verder brengt ze weinig nieuwe onder de zon over haar leven, reizen (daar werd flink geneukt, zoiets vermoedde ik al maar dan ben ik zelf klaarblijkelijk de verkeerde mensen tegen gekomen) of zelfs de boulimia. Wel is dit werk anders doordat haar vader bekend was, en ook nog eens wiens privéleven op schrift kwam te staan door La Palmen. Zij, Jessica, had hier overduidelijk problemen mee. Niet enkel doordat velen iets wisten over haar vader, of over haar (en haar constant daarnaar vroegen) maar vooral door een gebrek aan aandacht voor haar verdriet.

Wel is Meijer af en toe te uitleggerig. Ze voelt zich slecht en legt heel precies uit waarom dat zo is. Dat hoeft van mij niet, dat het zo met de paplepel wordt ingegoten. Dat werkt in de derde persoon wel, maar in het ik-perspectief waarin ze schrijft werkt dat niet. Gelukkig schrijft ze wel lekker met een heerlijk ritme en goedlopende zinnen. Doordat je in een cadans komt merk je daar niet al te veel van. Verder schrijft ze over het Jodendom. Niet veel, maar het voegt werkelijk niets toe aan de rest van het verhaal. Een uitgever had hier best even een streep door kunnen halen. En waarom toch altijd moeten ze daarover schrijven? Joden hebben het altijd over Joden en de Holocaust. Ikzelf heb dat werkelijk nooit begrepen. En dan wekt het vooral irritatie op.

Maar verder was het zeer aangenaam leesvoer en al met al wel een ruime voldoende: 3,5*.

Lastig.

Hoe is het op jonge leeftijd je beroemde vader te verliezen? Hoe is het als iedereen vervolgens wel iets over hem en zijn geschiedenis te melden heeft en je je vader anders leert kennen door die verhalen?
Heel begrijpelijk wilde Jessica Meijer háar verhaal vertellen. Maar wat mij betreft is ze daarmee
(nog) geen 'verhalenvertelster' of romanschrijfster ook al zijn de zinnen foutloos en goed lopend geschreven.
Kledingstukken, Joodse lessen, schooltentamens, verstopt snoep, al dan niet opgerookte sigaretten, experimenteersessies met wiet of xtc en vele zoenen worden herhaaldelijk gedetailleerd beschreven als opmaat naar een rij vreet- en kotsbuien. Dit alles naast een even minitieus beschreven Azië reis inclusief talloze one night stands. Als kers op de taart therapiesessies en therapeutische duidingen, die laatste soms door Jessica zelf.
Is Een Blik Jodenkoeken wel of niet de moeite van het lezen waard?

'En de geschiedenis kan vaak een aanleiding zijn tot het schrijven van een autobiografie' hoort Jessica tijdens een college 'Je kunt jezelf opnieuw uitvinden in een tekst ... Sublimatie ...Je kunt iets anders halen uit je trauma ...'
Jessica wil niets liever dan dat zelf ervaren. Door de vorm en stijl waarin Een Blik Jodenkoeken is geschreven, is Jessica Meijer daarin geslaagd.
Ik denk dat het boek ook zeker jongvolwassen nabestaanden of mensen met Boulimia steun en hoop kan geven. Als zodanig zou ik het zonder aarzelen aanraden.

Terugkomend op 'verhalen vertellen' of 'romans schrijven'. In die zin had er meer gedoseerd mogen worden. Ook al gaat het boek over mateloosheid, ik hoef het niet bijna letterlijk mee te ondervinden en voelen. Er had meer aan mijn verbeelding over gelaten mogen worden.
Als roman is deze autobiografie wat mij betreft matig.

Een en ander afwegend een krappe 3*