menu

Vojna i Mir - Lev Tolstoj (1869)

Alternatieve titels: Oorlog en Vrede | Война и Мир

mijn stem
4,41 (142)
142 stemmen

Russisch
Historisch / Oorlog

968 pagina's
Eerste druk: Russkii Vestnik (periodiek), Sint Petersburg (Rusland)

Het verhaal draait om de adellijke families Bezoechov, Bolkonski en Rostov en beschrijft het leven van deze families tegen de achtergrond van de oorlogen tegen Frankrijk, eerst onder aanvoering van tsaar Alexander I, later onder aanvoering van de briljante maarschalk Michail Koetoezov en zijn generaals Michail Barclay de Tolly en Pjotr Bagration. Het verhaal wisselt de feesten bij de adellijke families af met accurate beschrijvingen van de veldslagen.

zoeken in:
avatar van eRCee
4,0
Drie keer maar liefst, hoed af! Ik heb de nieuwe vertaling (wat jij de canonieke uitgave noemt denk ik) een paar jaar geleden optimistisch gekocht met het idee om dit boek ooit te herlezen, maar het blijft voorlopig bij 'ooit'.

Hoe weeg jij trouwens Oorlog en Vrede ten opzichte van Anna Karenina?

avatar van mjk87
5,0
J.Ch. schreef:
Het opvallendste gemis in de canonieke versie is echter wel de scène waarin Denisov Nikolaj meeneemt naar de hoeren - de reden waarom ik specifiek deze scène onthouden heb van de oerversie zal wel dezelfde zijn als de reden waarom de scène de versie niet overleefd heeft.


Nu raakt een mens nieuwsgierig. Leuk stuk trouwens.

avatar van J.Ch.
5,0
mjk87 schreef:
Nu raakt een mens nieuwsgierig.


Oké, zo schokkend is het misschien ook weer niet. Maar ik vond het vrij opzienbarend voor een negentiende-eeuwse Russische klassieker dat zo'n scène überhaupt beschreven wordt. Blijkbaar dusdanig opzienbarend dat hij in de uiteindelijke versie niet meer voorkomt. Ik vraag me af of dat Tolstojs vrijwillige keus was.

avatar van J.Ch.
5,0
eRCee schreef:
Hoe weeg jij trouwens Oorlog en Vrede ten opzichte van Anna Karenina?


Dat is een heel goede vraag. Daarvoor zou ik Anna Karenina moeten herlezen, want ik zie dat het in 2012 was dat ik dat gelezen heb. Ik denk dat Oorlog en Vrede meer veelomvattend is - ik ken geen boek dat qua veelzijdigheid dichter in de buurt van de Bijbel komt - en Anna Karenina meer persoonlijk. Een vrij vaag antwoord, maar beter heb ik op het moment niet. Genoeg reden om Anna Karenina weer eens van de plank te halen op termijn.

avatar van Vinejo
Na de zeer bevredigende leeservaring met de Gebroeders Karamazov wou ik verder de Russische literatuur exploreren. Oorlog en Vrede dan maar, nog dikker, maar naar verluidt even goed.
Ik zat aan pagina 65 en ben gestopt.
Binnen een aantal maanden probeer ik wel opnieuw, maar momenteel ben ik al die Russische namen eventjes moe, vooral ook omdat het in Oorlog en Vrede allemaal nog onoverzichtelijker is/lijkt dan bij Dostojewski.
Dan maar begonnen in De Nix van Nathan Hill, leest alvast een stuk vlotter

avatar van eRCee
4,0
Als je Tolstoj gaat lezen moet je niet beginnen met Oorlog en Vrede. Je kan desgewenst eerst één van z'n dunnetjes pakken, zoals De dood van Iwan Iljitsj of De kreutzersonate, maar als je liever in het diepe plonst dan zou ik Anna Karenina adviseren.

(Shit, dit heb ik vorig jaar ook al geschreven. Nou ja, ik blijf erbij!)

4,5
Na 5 maanden ben ik eindelijk tot het einde van deze roman der romans gekomen. De verwachtingen waren heel hoog, ook al omdat Anna Karenina mijn favoriete boek aller tijden is. Als roman is Oorlog en vrede even sterk, met onvergetelijke personages zoals Natasja, Pierre, Nikolaj... Meeslepende scenes zijn er in overvloed: de jacht, de opera, de veldslagen, de talrijke geboortes en sterftes. Tolstojs beschrijvingen zijn zo beeldend dat ik in mijn herinnering een film heb gezien, meesterlijk. Het opzet van de roman is zo groots, met voortdurende verschuivingen in focus op verschillende personages en een verhaaltempo dat nooit bruusk overkomt. Je bent werkelijk begaan met het lot van elk personage over de honderden en honderden bladzijden, Natasja en Pierre lijken even levensecht als Napoleon en Alexander.

Oorlog en vrede is echter ook een filosofisch werk, dat merk je in het begin niet maar naar het einde toe wordt dit aspect belangrijker. Dit culmineert in een tweede epiloog die het werk loodzwaar laat eindigen.
Deze filosofische tractaten zijn voor mij totaal overbodig en hadden beter weggelaten kunnen worden. Tolstoi verliest in deze ook zijn kernachtigheid en helderheid. Als romanschrijver blijft hij ongeëvenaard, zodat mijn voorkeur uiteindelijk bij Anna Karenina blijft maar ik had deze ook niet willen missen.

avatar van Dr Channard
5,0
geplaatst:
Dit ging normaal een jaarproject worden. Op 1 januari 2020 ben ik beginnen lezen in deze dikke klassieker van Tolstoy. Mede door de omstandigheden had ik wat meer tijd en is deze dus ook vroeger uitgelezen dan verwacht. Ik heb er enorm van genoten. In het begin vond ik het stroef lezen en er komen tal van personages opdraven maar na een honderdtal pagina’s heb je als lezer wel een beeld van de personages die de revue het meest passeren. Tolstoy schrijft fantastisch, mede dankzij de mooie vertaling was het een zeer prettige leeservaring. De personages zijn bijster interessant en Tolstoy omschrijft alles zo beeldend en interessant dat het allemaal snel in je geheugen wordt opgeslaan. Mede door een verhuis eind februari heb ik dit boek ook eventjes aan de kant laten liggen en had aanvankelijk schrik om hem terug op te nemen... maar het was meer dan de moeite waard om hem terug open te slaan. Ik zat er meteen weer in. Ongelooflijke klassieker en dikke aanrader naar mijn mening! 5 sterren!

avatar van dreambrotherjb
geplaatst:
Graag advies van jullie

Ik zit met twee uitgaves op m'n boekenplank: Eentje van Uitgeverij Bigot & Van Rossum van 1980 in een vertaling van René de Vries, en de Dwarsligger-uitgave van 2010 in een vertaling van Dieuwke Papma.

Deze laatste zou de 'oerversie' betreffen, en half zo lang zijn als de gecanoniseerde (en leiden naar een geheel ander einde, zoals het voorwoord zelf toelicht). Wat al meteen opvalt is dat de vier delen geen aparte titels krijgen (in die eerste uitgave is dat met 'De muziek zwijgt; Het keizerlijk schaakspel; De ijzeren klem en Zon over de puinen' wel het geval), en vanaf hoofdstuk vier van het eerste deel komt de indeling al niet meer overeen tussen de twee boeken.

Mijn vraag is nu: Welke is de versie die alom bekend is en hier (en overal) zo wordt geprezen? Als ik er dan toch aan begin doe ik het ook graag in de 'juiste' versie
De dwarsligger bevat helaas geen dramatis personae maar is uiteraard wel veel praktischer om overal mee naartoe te nemen (en er dus een beetje aanvaardbare vooruitgang in te maken).

Alvast bedankt!

avatar van eRCee
4,0
geplaatst:
Ik heb de 2006-uitgave van Van Oorschot (vertaling door Bloemen en Wiebes). In het nawoord schrijft men iets over de ontstaansgeschiedenis. Eerst werd in vijf delen een verhaal van 250 pagina's gepubliceerd in een tijdschrift, dit is eigenlijk het begin van de roman. In 1866 is eerste versie van het totale werk klaar, maar Tolstoj is niet tevreden met deze versie en herschrijft hoofdstukken en voegt nieuwe hoofdstukken toe. In 1869 is het boek dan in zijn definitieve vorm voltooid, het telt dan 1500 pagina's. (En of de delen dan losse titels krijgen is denk ik een keuze van de uitgever, in mijn versie is dat in elk geval niet zo.)

Dus concluderend: de lange, door Tolstoj zelf goedgekeurde versie is volgens mij de enige goede keus. Daarentegen klinkt 'oerversie' wel goed maar feitelijk ben je dat een boek aan het lezen dat onaf is.

(Voor een inhoudelijke vergelijking van de versies kan je het bericht van J.Ch. raadplegen op pagina 2 van deze thread.)

avatar van dreambrotherjb
geplaatst:
Bedankt eRCee, voor je snelle bericht en duidelijke toelichting.

Ik ben over het algemeen enkel een 'voor het slapengaan in bed'-lezer, dus ik was al blij om het in Dwarsligger-formaat in bezit te hebben, dat vlot toch net iets meer omdat je er doorheen de dag en onderweg al eens makkelijker hier en daar wat pagina's in vordert. Maar helaas dan

avatar van dreambrotherjb
eRCee schreef:
Dus concluderend: de lange, door Tolstoj zelf goedgekeurde versie is volgens mij de enige goede keus. Daarentegen klinkt 'oerversie' wel goed maar feitelijk ben je dat een boek aan het lezen dat onaf is.

(Voor een inhoudelijke vergelijking van de versies kan je het bericht van J.Ch. raadplegen op pagina 2 van deze thread.)


De mening van J.Ch. heeft me overtuigd. Gezien haar volmondige 5 sterren voor ook de oerversie, ga ik die toch een kans geven. Ik zie wel hoever ik geraak

avatar van J.Ch.
5,0
dreambrotherjb schreef:


De mening van J.Ch. heeft me overtuigd. Gezien haar volmondige 5 sterren voor ook de oerversie, ga ik die toch een kans geven. Ik zie wel hoever ik geraak


Nou, wat een verantwoordelijkheid... Overigens zou ik allebei de versies met liefde meer dan vijf sterren geven als dat kon. Benieuwd wat je ervan vindt!

avatar van dreambrotherjb
J.Ch. schreef:

Nou, wat een verantwoordelijkheid... Overigens zou ik allebei de versies met liefde meer dan vijf sterren geven als dat kon. Benieuwd wat je ervan vindt!


Ik ga nu richting einde deel 1, en het bevalt me al erg de setting van een society-gebeuren is nu niet iets waar ik speciaal voor sta te springen, maar in tegenstelling tot bij Dostojevski (en nu ga ik misschien heel wat mensen tegen de schenen trappen) waar die scènes me vaak wat overdramatisch aandoen, word ik hier met veel plezier in het verhaal getrokken.

Een andere reden dat ik toch met de oerversie ben begonnen, is dat het eventueel herlezen later in de canonieke versie me dan leuker lijkt om de verschillen te ontdekken, dan wanneer je de omgekeerde beweging zou maken. En als ik afga op je recensies J. Ch., zal die herlezing er zeker ooit wel aankomen.

Kijk, de verantwoordelijkheid wordt alleen maar groter

avatar van mjk87
5,0
dreambrotherjb schreef:
maar in tegenstelling tot bij Dostojevski (en nu ga ik misschien heel wat mensen tegen de schenen trappen) waar die scènes me vaak wat overdramatisch aandoen


Gij vuige...!

Nee hoor, helemaal met je eens. Zeker in De Idioot vond ik het te melodramatisch. En als de nadruk op de soap ligt (zoals in dat boek), dan vind ik Dostojevski ook minder genietbaar. Het is wel een stijl die bij hem past, maar het doet ook afbreuk aan mijn beleving. Alleen zijn zijn goede punten dan weer zo sterk dat het vaak meer dan voldoende gecompenseerd wordt, of ligt de nadruk meer op de ideeën en psychologie en maakt dat melodramatische me minder uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:31 uur

geplaatst: vandaag om 02:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.