menu

Butcher's Crossing - John Williams (1960)

mijn stem
4,09 (99)
99 stemmen

Engels
Avontuur / Historisch

239 pagina's
Eerste druk: Macmillan US, New York (Verenigde Staten)

Amerika, 1870. De jonge Will Andrews stopt met zijn opleiding aan Harvard en trekt westwaarts op zoek naar avontuur, naar het echte Amerika. Als hij na een lange reis aankomt in het van god en iedereen verlaten dorp Butcher’s Crossing in Kansas neemt Andrews een ingrijpend besluit: hij gaat mee op wat een van de laatste grote jachten op de bizon zal zijn, een dier dat vrijwel uitgeroeid is door de handel in huiden. De ervaren jager Miller leidt de expeditie naar een kudde van duizenden bizons in een verstopte vallei. Terwijl Miller als een bezetene in de weer is om elke nog levende bizon te doden, worden de mannen in het nauw gedreven door de snel invallende winter en leert Andrews meer van zijn land dan hij ooit had kunnen voorzien.

zoeken in:
avatar van liv2
4,5
john Williams is een meester in het oproepen van indrukken, beschrijven van geuren en kleuren, kortom in het tot leven brengen van de omgeving. In een zeer sobere, misschien wel kale stijl, slaagt hij erin de lezer te laten 'deelnemen' aan een barre tocht. Je ziet , ruikt en voelt als lezer wat de personages zien, ruiken en voelen. Echt indrukwekkend vond ik dat. Dit boek was voor mij niet een 'western' zoals die meestal gebracht wordt, nl. avontuur, maar eerder een reis. Een reis vanuit je zetel. Mee op bizonjacht. Heel erg genoten van dit boek.

avatar van Bassievrucht
4,5
Nog beter dan Stoner, wat mij betreft. Maar eerlijk is eerlijk, de verschillen tussen de verhalen zijn immens. Eigenlijk is de enige overeenkomst de ingetogen en ragfijne stijl van John Williams. Deze roman spreekt mij echter nog meer aan. Er gebeurt ook iets meer. Ik heb geen kennis van het leven van Williams, maar als hij een door de wol geverfde bizonjager is geweest, dan geloof ik dat zonder meer. Het verhaal komt op ongekende manier tot leven door de minutieuze beschrijvingen van de tochten, de natuur, de bizons, de jacht en de spanningen tussen de mannen. Ik kom superlatieven tekort, dus ik houd het hierbij. Aanrader.

4,0
Butcher's Crossing is, zoals hierboven al meerdere malen aangegeven, een heel ander boek dan Stoner. Toch houdt de schrijver wel een zelfde soort sfeer er in. Het boek pakte mij in het begin niet maar naarmate de pagina's voorbij gingen, zorgde het er wel voor dat het boek meer ging leven. Logischerwijs door de uitgebreide uitzetting van geur en kleur. Vooral het gevoel van leegte welk beschreven wordt, komt goed binnen.

Ik heb het zojuist vijf geleden uitgelezen en de laatste pagina's zijn erg mooi en somber beschreven. Het is erg herkenbaar voor mij om "iets" te zoeken door middel van een reis en er achter te komen dat je niets vindt.

Het einde heeft een hoop goed gemaakt. *4

avatar van david bohm
4,5
Bijzonder sfeervol boek waarbij je tijdens het lezen een beeld van het cowboy gebeuren krijgt en van de jacht op bizons al helemaal. Ook de psyche van de hoofdpersoon is raak omschreven.

avatar van Bruno_6
4,5
Heart of Darkness meets Moby Dick.

avatar van Theunis
4,5
Na Stoner, mijn tweede John Williams. Een prachtboek. Ik las het boek in het Engels en ik moest er even inkomen, omdat Williams heel gedetailleerd schrijft. En dat is meteen waardoor je, anderzijds, ook vrij snel het boek bent ingezogen. De beelden die Williams weet op te roepen doen niet alleen qua decor, Kansas in 1870, denken aan de oude westerns, maar ook door de traagheid die Williams weet op te roepen door heel uitvoerig en in detail te beschrijven wat er zich rondom Will Andrews afspeelt. Geuren, geluiden, beelden. De personages, Will en de drie anderen, worden uitvoerig beschreven. Het onderlinge contact tussen de personages is prachtig beschreven en voegt een mooie spanning toe. Het verhaal is simpel en in een paar zinnen na te vertellen. De kracht ligt vooral in de beleving, want je kunt je bijna voorstellen dat je samen met de vier mannen, in Amerika in 1870, op bizonjacht bent geweest.

avatar van Raspoetin
4,0
Na het overdonderende boek Stoner heb ik direct het werk Butcher's Crossing ter hand genomen. John Williams heeft een zeer aangename stijl van schrijven waardoor de twee boeken zich zeer plezierig en makkelijk lieten lezen.

In dat opzicht is het jammer dat zijn oeuvre beperkt is gebleven tot maar vier boeken en twee gedichtenbundels. Hoewel het natuurlijk een bijzonder gegeven blijft dat de boeken van de schrijver zoveel jaren later zijn (her)ontdekt. Je gaat jezelf afvragen hoe het kan dat men zo heeft kunnen slapen toen zijn werk voor het eerst werd uitgebracht en waarom de waardering toentertijd uitbleef?

Hoe dan ook, Butcher's Crossing is een rechttoe rechtaan verhaal over een student uit Boston die nog nat achter de oren is en het avontuur naar het Wilde Westen tegemoet gaat door zich bij een groep bizonjagers aan te sluiten. Wanneer je dit leest ga je er net als sommige critici ook van uit dat dit verhaal spannender is dan dat van Stoner, dat over het leven en sores gaan van een uitgebluste stoffige docent Engels. Echter is dit niet het geval.

De beschrijvingen van de reis en de landschappen van Kansas en Colorado mogen dan bijzonder mooi op papier zijn gezet, toch is het verhaal ietwat voorspelbaar en komt het niet bij mij binnen als uniek. Dit is niet erg, want het blijft toch een boeiend relaas. Toch is dit echt anders bij Stoner, waarin ik als lezer me wel kon inleven met de protagonist en de diepgang van het verhaal mij dagen erna nog bezig hield.

Namelijk de herkenbaarheid van het overheersend gevoel een onbeduidend leven erop na te houden, maar toch desalniettemin de moreel juiste keuzes proberen te nemen en de momenten van klein geluk te blijven koesteren. Een inzicht dat - hoe clichématig ook - met de leeftijd komt, een gegeven dat nog maar eens in het verhaal van Stoner wordt bevestigd.

avatar van misterfool
3,0
Nadat ik overdonderd werd door Blood Meridian van Cormac McCarthy wilde ik langer vertoeven in de ongerepte natuur van Noord-Amerika. Dit boek bood uitkomst. Aanvankelijk was ik zelfs positief gestemd; met name vanwege de schrijfstijl van John Williams. Hij beschrijft veel, maar dit gaf het verhaal ook een realistische, ingetogen sfeer. Daarnaast vond ik het interessant dat reizen hier een echte bezigheid is; vol met kleine ongemakken . Zo beschrijft deze schrijver treffend hoe zadelpijn overvloeit in gevoelloosheid

De realistische sfeer werd mijns inziens echter bruut verstoord door het zwakke einde dat geconstrueerd aanvoelt. Of nou ja, eigenlijk werd het boek al eerder ongeloofwaardig. Zo wordt wel erg opzichtig onheil (sneeuwstorm, ongeluk in de rivier) geïntroduceerd. Het obsessieve van Miller wordt bovendien steeds meer uitvergroot. Dat, eenmaal terug in Butcher's Crossing, de markt voor buffelhuiden blijkt te zijn ingestort, vond ik nog wel een mooie conclusie, maar dat dit gelijk tot geestelijk verval moet leiden, vind ik wat al te makkelijk. Ronduit ergerlijk echter is het gepreek over de leegheid achter het wilde westen en per extensie het gehele bestaan; dit volgt mijns inziens niet direct op een exces als de buffeljacht, waardoor het overkwam als oppervlakkig cynisme.

Al heb ik sowieso een allergie voor schrijvers die (te) duidelijk een punt willen maken. Geef mij maar een dubbelzinnige, diffuse wijze van beschrijven die mij aan het denken zet. Hier wordt de conclusie te veel opgedrongen. Een teleurstelling derhalve. Jammer! Ik had een stuk meer verwacht van dit verhaal.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:35 uur

geplaatst: vandaag om 07:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.