menu

How to Get Filthy Rich in Rising Asia - Mohsin Hamid (2013)

Alternatieve titel: Hoe Word Je Stinkend Rijk in het Nieuwe Aziƫ?

mijn stem
3,06 (9)
9 stemmen

Engels
Psychologisch

240 pagina's
Eerste druk: Riverhead, New York (Verenigde Staten)

De naamloze held van ''Hoe word je stinkend rijk in het nieuwe Azië?'' weet langzaam rijkdom te vergaren in een reusachtige metropool door zich te richten op de verkoop van een steeds schaarser wordend goed: water. Maar zijn hart ligt elders, namelijk bij een mooi meisje wier opmars in het leven vergelijkbaar is met het zijne. Hun wegen kruisen zich en splitsen zich, om vervolgens toch weer samen te komen.

zoeken in:
avatar van eRCee
3,0
Lovend besproken in het NRC, vijf sterren van Toef Jaeger:

Het gevaar van een roman over een alledaags type is dat je terecht komt in een wereld van saaie burgerlijkheid, of – als die gewone man in Pakistan woont – in een decor van curryclichés. Maar niet bij Hamid: hij schreef een fascinerend verhaal dankzij de vermenging van satire met alledaagsheid en tragiek.

Bron

En ook The Guardian is enthousiast:

This is a tremendous novel: tender, sharp and formally daring, a portal into a fast-moving, vividly realised world.

Bron

avatar van thomzi50
4,0
Bizar: de Engelse titel heeft geen vraagteken, de Nederlandse wel. Verandert natuurlijk de hele betekenis (en, getuige de indrukwekkende inhoud, moet het duidelijk zonder vraagteken zijn - het is een handleiding).

avatar van Pythia
2,5
Hoe word ik stinkend rijk als schrijver.

1.Neem een actuele, schrijnende, situatie en zorg dat je er iets van weet.
2.Kies een opvallende vorm. (Je hoeft je daar niet al teveel aan gelegen te laten liggen tijdens het schrijven)
3.Voeg een vleugje romantiek toe zodat je lezers het einde willen weten en met een goed gevoel achterblijven.
4.Houd het boek makkelijk leesbaar en houd het aan de oppervlakte.
5.Laat Dave Eggers iets op de achterflap schrijven want die kent bovenstaande aanbevelingen als geen ander.

avatar van eRCee
3,0
Oei, daar gaat ons kwartaalboek. Aangezien ik meer waarde hecht aan het oordeel van Pythia dan aan dat van NRC of The Guardian, vrees ik nu het ergste. Maar ik zal toch een poging doen.

avatar van Pythia
2,5
eRCee schreef:
Oei, daar gaat ons kwartaalboek. Aangezien ik meer waarde hecht aan het oordeel van Pythia dan aan dat van NRC of The Guardian, vrees ik nu het ergste. Maar ik zal toch een poging doen.
Ha,ha, dank je voor het vertrouwen. Het zegt iets over NRC en The Guardian .
Ik ben benieuwd wat je ervan vindt, we verschillen wel eens meer van mening over een boek.

avatar van PeterW
thomzi50 schreef:
Bizar: de Engelse titel heeft geen vraagteken, de Nederlandse wel. Verandert natuurlijk de hele betekenis (en, getuige de indrukwekkende inhoud, moet het duidelijk zonder vraagteken zijn - het is een handleiding).

Zoals de Nederlandse titel hier staat moet het een vraagteken hebben. "Hoe in het nieuwe Azië stinkend rijk te worden" zou een betere titel zijn.

avatar van eRCee
3,0
Dat is echt geen verbetering, daar wordt de titel veel te serieus van. Dan nog eerder "Hoe je stinkend rijk wordt in het Nieuwe Azie". Maar ik vind niet dat het vraagteken perse afbreuk doet aan de sfeer van een handleiding.

@ Pythia: je kritiekpunten overziend, denk ik dat ik het met je eens ga zijn.

avatar van Arkan
2,5
Ik ben het al wel eens meer oneens geweest met de beoordelingen van het NRC. Ook dit keer begrijp ik hun lovende kritieken niet.

Qua sterren twijfelde ik zelfs tussen 2 en 2,5, maar bepaalde ,
kleine dingen deden me dan toch naar de 2,5 neigen.

Een verhaal met veel herkenbare punten, dagelijkse dingen, uit het leven gegrepen, maar het kon me niet bekoren.
Ook de manier / de persoon waarin het boek is geschreven vind ik eerder storend.

De schrijfstijl is vlot en levendig wat maakt dat ik het boek toch heb uitgelezen.

2,0
Ik heb moeite gehad om vol te houden tot het einde. Voor mij was het gewoonweg saai.

avatar van Halley23
3,5
Halley23 (moderator)
Beetje gemengde gevoelens bij dit boek. De vlotte stijl beviel me, ook het zelf-help-boek kader en de nogal luchtige toon konden me bekoren - soms worden dit soort onderwerpen nogal zwaar aangezet en dat kan nog wel eens te ver doorschieten. Aan de andere kant had er best wel wat meer verdieping in gemogen en door de opzet bleven de hoofdpersonen op afstand. Voor en tegens dus, maar al met al vond ik het zeker geen straf om dit boek te (moeten) lezen.

3,0
Ook ik heb gemengde gevoelens bij dit boek. Ben het helemaal eens met Pythia's 5 punten, maar ik zie er toch ook nog wat aardige dingen in.
Maar eerst de ergernissen. Waar ik me nog het meest aan ergerde, was het effectbejag. Om maar twee voorbeelden te noemen:

Aan het begin van het boek spelen het hoofdpersonage en zijn zusje met spulletjes die ze op straat hebben gevonden. Dat lijkt me alleszins geloofwaardig. Waar geen geld is voor speelgoed, zoeken kinderen hun speelgoed op straat (in dit geval een stuk karton en de spaak van een fiets). Maar waar spelen zij? Boven een open riool. Omdat zij een spelletje spelen dat rivier heet. Nou kun je dat spelletje wel op meer plekken spelen, dus waarom boven een open riool? Twee mogelijkheden: kinderen in Azië missen standaard een paar chromosomen. Of de schrijver vond het een mooi contrast, de onschuld van spelende kinderen en dat stinkende riool. Een beetje hetzelfde effect als het met vliegen overdekte gezicht van een Socuterakind in doodsnood.

Een andere merkwaardige scène was die waarin het hoofdpersonage en een meisje de liefde bedrijven. Wat je dan verwacht van twee arme drommels (want het boek gaat in het begin over arme drommels) is een duister en snikheet hok. Twee enigszins stinkende kinderen, met slechte gebitten, lichamen getekend door vitaminetekort en ga zo maar door. Maar niet onze helden. De jongen is knap en gespierd en het meisje is een model in de dop. Geen stinkend hok maar bovenop een dak, met de maan als lichtbron en de lichtjes van de stad beneden. Kortom, eerder Hollywood dan hedendaags India (waar het verhaal zich lijkt af te spelen, al is Hamid zelf een Pakistaan).

Wat hier misschien meespeelt is dat sommige Aziatische schrijvers (zoals ook Aravind Adiga van het vergelijkbare (maar veel betere) White Tiger) afkomstig zijn uit de hoogste kringen en hun intellectuele vorming genoten in het Westen (Harvard en Princeton in het geval van Hamid). Misschien weten ze gewoon te weinig over het leven van arme Aziaten. En dit boek is sowieso helemaal gericht op een westers publiek.

Maarrrr, schrijven kan Hamid als de beste. Ja, het is allemaal gladjes, maar tegelijk is het knap hoe je binnen zo'n malle structuur toch een heel levensverhaal kunt gieten en ook nog iets kunt vertellen over hedendaags Azië. Knap ook hoe hij steeds weer flinke sprongen in de tijd maakt, waar je als lezer moeiteloos in mee gaat.

Uiteindelijk was ik nog het meest content met de impliciete boodschap van het geheel: waarom zou je stinkend rijk willen worden als je in dezelfde tijd ook iets leuks kunt doen met een geliefde? Ik heb het vermoeden dat deze vraag nog weleens belangrijk kan gaan worden. Steeds vaker hoor je dat economische voorspoed en algeheel welzijn niet zo gek veel met elkaar te maken hebben (als je eenmaal je aan de meest basale levensbehoeften voldoet). Afijn, wie van plan is om alles op alles te zetten voor stinkende rijkdom, zou dit boek eens moeten lezen. Wordt het toch nog een echt zelfhulpboek!

avatar van eRCee
3,0
Grappig om hier te zien dat 'de lezers' een stuk kritischer zijn dan de critici. Ik geloof ook niet dat het boek een daverend verkoopsucces is geweest ondanks alle lofzangen her en der, dus wat dat betreft staat het 1-0 voor ons.

Goed, ik kan me grotendeels aansluiten bij mijn voorgangers. How to get filthy rich in rising Asia is van het type van de vlotte, moderne roman die weinig om het lijf heeft. Een boek dat van tevoren uitgedacht is door een schrijver die, zo lijkt het, het schrijverschap ziet als een ambacht en niet als noodzaak.
Desondanks is het best aardig om te lezen. Hoewel het natuurlijk duidelijk geen zelfhulpboek is maar een roman die voor een deel de structuur krijgt van een zelfhulpboek, pakt de vorm wat mij betreft goed uit. Het zorgt voor een wat onderkoelde, gededramatiseerde sfeer (in weerwil van wat dutch2.0 beschrijft over effectbejag, wat ook zeker waar is), terwijl Hamid er desondanks in slaagt je aan het einde compassie te laten voelen voor de hoofdpersoon.
Het boek is lekker kort en vlot, waarbij de grote tijdsstappen inderdaad soepel worden gezet. Minder te spreken ben ik over de schrijfstijl zelf, die afgekeken lijkt van een matig geslaagde sportcolumn. Thijs Zonneveld komt daar nog mee weg, maar voor een roman is het te studentikoos, te gezocht, ondanks af en toe een aardig beeld (zoals een ringweg die wordt vergeleken met een riem, waaroverheen de buik van de stad uitpuilt).

Alles bij elkaar een prima tussendoortje, waarvan weinig zal blijven hangen en waarvan ik er vooral ook niet teveel wil tegenkomen. Voordeel is wel dat we nu allemaal kunnen meepraten over de jonge Aziatische schrijvers.

avatar van liv2
liv2 (crew)
Ik denk echt dat ik ga afhaken bij dit boek. Ik heb er niet bepaald veel 'goesting' meer in eerlijk gezegd ......

Gast
geplaatst: vandaag om 01:09 uur

geplaatst: vandaag om 01:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.