menu

Le Mur - Jean-Paul Sartre (1939)

Alternatieve titel: De Muur

mijn stem
4,00 (49)
49 stemmen

Frans
Ideeƫnliteratuur / Psychologisch

222 pagina's
Eerste druk: Editions Gallimard, Parijs (Frankrijk)

'De muur' bevat vijf novellen waarin Jean-Paul Sartre een onconventioneel beeld van de werkelijkheid geeft, en tevens een onuitgesproken maatschappelijke, maar vooral psychologische kritiek op het schijnleven van de mens. Sartre plaatst de mens in uitzonderlijke situaties, zoals in het titelverhaal, waarin een terdoodveroordeelde in de Spaanse burgeroorlog een nacht doorbrengt in een cel, voordat hij geëxecuteerd wordt. Alle normen en vooroordelen hebben geen waarde meer. In ´De kamer` en ´Intimiteit` is het onderwerp een tot in het absurde doorgevoerde huwelijkstrouw, waardoor een gevestigde instelling als het huwelijk bijna iets verbodens krijgt. ´Herostratos` is het verhaal van een man die zijn medemens haat, maar een onbegrensde eerzucht heeft. ´De jeugd van een leider` is de fictieve jeugdbiografie van een toekomstige ´chef`.

zoeken in:
avatar van Freud
5,0
Geweldige bundel! Le Mur is prachtig geschreven en werkt enorm beklemmend en daarnaast komt het haast realistisch over (enkel zonde van het einde, dat is de eerste keer wel leuk, maar te vrijblijvend voor een verhaal als dit), maar het allerbeste verhaal hieruit is toch L'Enfance d'un Chef. Verbluffend hoe in dat verhaal met je verwachtingen wordt gespeeld, en hoe trefzeker de psychologie van het hoofdpersonage wordt getekend. Daarnaast bevat de bundel nog Erostrate (een verhaal waarin wordt vertrokken van het feit dat Herostrates, de man die de bibliotheek van Alexandrië in brand heeft gezet, nog algemeen bekendheid geniet, terwijl niemand nog kan achterhalen wie de architect is van diezelfde bibliotheek, met andere woorden, de vernieler krijgt eeuwige roem, de schepper is al lang vergeten), La Chambre (een nogal vaag verhaal waar ik niet goed weg mee wist, maar tegelijk erg fascinerend, over liefde en waanzinnigheid) en Intimité.

avatar van eRCee
3,5
Onlangs las ik nog het titelverhaal (dat was overigens best aardig) maar eigenlijk houd ik helemaal niet zo van kortverhalen. Daarom maar gestopt. Ik denk dat veel van de kracht van literatuur verloren gaat wanneer in de lengte wordt gesnoeid. Thematiek, ontwikkeling en personages bijvoorbeeld. Het verhaal De Muur weet niets anders aan te roeren dan het reeds bekende van Sartre. Een medium als film is daarentegen mijns inziens veel beter in staat in een korte speelduur het beste naar boven te brengen, misschien wel omdat ik vorm daar belangrijker vind. Of praat ik nu wartaal?

avatar van katie morosky
De kracht van literatuur heeft volgens mij niets met lengte, breedte of dikte te maken. De kracht zit hem in de bewoording, een beeldtaal, een visie,... Een schrijver kan in een paar zinnen een hele nieuwe wereld met geloofwaardige personages en een uitgewerkte thematiek oproepen.
Hoewel niet helemaal uitgelezen (hopelijk gebeurt dit nog eens) heerste er hier een groot gevoel van herkenbaarheid. Dat verhaal over dat jonge kind is een literaire uitwerking van de existentiefilosofie (ja, toch?) en het kan misschien naar pseudo Parijse Gauloise ruiken maar ik heb me altijd in zekere zin wel verwant gevoeld met het existentialisme, tenminste toen ik er voor het eerst over las. Het is zowat de enige menselijke filosofie waarin ik me (en nogal wat mensen zich) volwaardig kan (kunnen) vinden en ik meen dat het beklijvende wereldbeeld van allerhande grootse schrijvers (Hermans om maar een te noemen, alhoewel zijn wereldbeeld voor een groot stuk ook op Wittgenstein is geënt) gelieerd is aan het existentialisme. En net dat diep-menselijke werkt het realistische, herkenbare element in de hand zodat het bijna niet anders kan dan dat het verhaal onder je huid gaat kruipen.

3,5
eRCee schreef:
Onlangs las ik nog het titelverhaal (dat was overigens best aardig) maar eigenlijk houd ik helemaal niet zo van kortverhalen. Daarom maar gestopt. Ik denk dat veel van de kracht van literatuur verloren gaat wanneer in de lengte wordt gesnoeid. Thematiek, ontwikkeling en personages bijvoorbeeld. Het verhaal De Muur weet niets anders aan te roeren dan het reeds bekende van Sartre. Een medium als film is daarentegen mijns inziens veel beter in staat in een korte speelduur het beste naar boven te brengen, misschien wel omdat ik vorm daar belangrijker vind. Of praat ik nu wartaal?
Ik denk dat voor het uitdragen van een idee het geschreven woord wel het meest geschikte medium is. Hoewel dit een roman is draait het toch wel om de existentiele idee. Verder voel ik me evenals bovenstaande gebruiker zeker verwant met het existentialisme, in deze bundel vooral met de ter-dood-veroordeelde uit het titelverhaal.

avatar van JJ_D
Ik Doe Moeilijk schreef:
(quote)


Ik denk dat voor het uitdragen van een idee het geschreven woord wel het meest geschikte medium is.


Dat lijdt absoluut geen twijfel, maar de vraag is of (binnen de literatuur) de roman wel het meest aangewezen medium is om iets als 'een filosofisch patroon' uit te leggen. Een roman leest men, denk ik, vooral voor zijn personages. Komen daar interessante beschouwingen bij, dan graag, maar in se gaat het nog steeds om de karakters (zie bijvoorbeeld Mulisch' 'De ontdekking van de hemel'). Vandaar dat ik Sartre geen "eenvoudig" auteur vind: wat zit er toch verdorie allemaal tussen de regels verborgen dat zich niet simpelweg laat kristalliseren?

Terug ter zake nu. In het kader van de Franse lessen in het secundair onderwijs (als dat niet afschuwelijk klinkt ) heb ik gisteren achtereenvolgens 'Le Mur' (in het Frans) gelezen, en er vervolgens nog 'Herostratos' aan gekoppeld.
Eerstgenoemde eindigt mijns inziens nogal flauw, al bevat het verhaal hier en daar een interessant idee. 'Herostratos' is fascinerender, omdat we een Roquentin-achtige misantroop krijgen die tegelijk interesse als afschuw wekt. Helaas dwaalt ook dit verhaal af tot een bevreemdend, doch beklemmend slot dat mij aan 'L'Etranger' deed denken - zo verward, zo complex is de uiteindelijke ineenstorting van het hoofdpersonage, dat je er onmogelijk klaar in kunt zien.

Voorlopig gaat 'De Muur' terug op de boekenstapel ('La Nausée' zit misschien nog te fris in het geheugen?), maar wie weet komt het er nog eens van...

Oona
Ik ben er helemaal weg van ! Hoe meer je het leest, hoe beter het word. 5*

avatar van Wickerman
4,0
Minder filosofisch dan La Naussée. Het leest fijner weg, maar is ook minder diepgaand. Desalniettemin was het zeker geen straf om het boek te lezen.

avatar van eRCee
3,5
Nu dan alsnog de hele bundel gelezen. Over het titelverhaal is hier al terecht opgemerkt dat het een beklemmende beschrijving biedt van de laatste nacht van een terdoodveroordeelde, maar dat het min of meer verpest wordt door het einde. Het absurdisme is hier niet ver weg. De twee volgende verhalen onderhouden maar raken voor mij niet iets wezenlijks aan. Het venijn zit hem echter in de staart: eerst Intimiteit en daarna De jeugd van een leider, dat zijn twee sterke staaltje van psychologische verhalen. Bij Sartre is het niet zozeer de stijl die indruk maakt, noch werkelijk verteltalent, maar toch vooral het nadenken over menselijk gedrag. Hij slaagt in het slotverhaal in iets waar bijvoorbeeld Haneke met Das Weisse band tevergeefs naar heeft gezocht. Knap.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:47 uur

geplaatst: vandaag om 19:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.