Joe Speedboot - Tommy Wieringa (2005)

Heb de neiging mijn stem spontaan te verlagen.

Vanwaar dat Thomzi?

Daar ben ik ook wel benieuwd naar ...

Een echt ouderwets Nederlands boek dat af en toe iets weg heeft van het vroegere werk van Wolkers.

Waarom altijd vergelijken met andere boeken of films?:S Ik snap dat nooit zo goed. Het gaat toch om het verhaal zelf, om wat de schrijver te vertellen heeft. Laat je fantasie gaan en probeer op te gaan in het boek of film of wat dan ook inplaats van het constant te vergelijken met je favorite film of favo boek.

Trouwens niet gericht op de reactie van DvonGeem.

Moeilijk uit te leggen, vandaar dat ik ook niet ogenblikkelijk heb geantwoord. Mede wegens een PM-verzoek van Psyche, waag ik me er toch aan. Het citaat roept bij mij herinneringen op aan het boek, dat, verbeter me als ik me vergis, telkens zo'n toontje bevat als dit citaat.

Sowieso bij de eerste zinnetjes (Ze weten zeker dat Speedboot die bommen maakt. Niet dat ze hem ooit hebben betrapt bij het maken van zo'n ding, maar voordat hij er was waren er nooit ontploffingen in Lomark en nu opeens wel.) probeert Wieringa al op een krampachtige manier een soort luchtigheid in zijn in mijn ogen fletse omschrijvingen te brengen. Ik vind het compleet non-komisch verteld, terwijl ik wel het gevoel krijg dat de man het zelf heel leuk vindt. En dan wordt het ergerlijk.

Dat is niet zo erg, maar de conclusie dan wel: het simpele regeltje 'Dus.' Waarom staat het hier? Hij heeft zijn punt toch al gemaakt? Een soort droge afterthought, die in mijn ogen compleet overbodig, in geen enkel opzicht grappig, en vooral ergerlijk is. Dat laatste, wederom, omdat ik het gevoel krijgt dat de schrijver er zelf nogal over te spreken is, en dat hij zo het geheel luchtiger probeert te krijgen. En dat terwijl het zinnetje geen enkele functie heeft.

Dat is wat mij ergert, en één zo'n stukje is niet erg, maar in mijn herinneringen waren het er meer, zo niet véél meer, in Joe Speedboot. Die associatie riep het in ieder geval op, en dat zorgde ervoor dat ik schreef dat ik mijn stem spontaan wilde verlagen.

Heel goed heb ik het, vrees ik, niet kunnen uitleggen, maar verder dan dit kom ik niet. Het gevoel dat de schrijver met het geforceerde, a-komische en niets toevoegende stukje wil stoppen in het boek, en het compleet averechtse effect dat het op mij heeft. Daar komt het op neer, denk ik.

Je hebt het heel goed uitgelegd, tenminste, zo vat ik het op. Het is wel grapppig, een tijdje geleden hebben we samen gedebatteerd over een schrijfster ofwel haar boek die eveneens irritatie bij jou opriep en waar ik het anders zag. Ik wil wel vertellen hoe ik Joe Speedboot lees en versta, maar wil eerst het hele boek uithebben.
Wacht even met het sleutelen aan je stem a.u.b.

Ja, ik was sowieso niet van plan het te veranderen hoor Zolang je maar niet te veel van dit soort stukjes citeert, in ieder geval

Nergens voor nodig

Ja, dat prachtige cynisme en de droogheid van Fransje spreken me ook enorm aan in het boek.
Gaandeweg het boek slaat dat cynisme wel om in sentimentaliteit, op zijn eigen wat onbeholpen manier dan. Dat werkt heel goed in het verhaal.

Wat mij betreft schildert Joe Speedboot een meer dan Hollands dorp, met mensen 'die erbij horen', zij verzamelen vreselijke geschiedenissen vol lijden zoals Fransjes moeder dat met andere vrouwen doet. Fransje zelf is m.i. een zoeker, een observator, dat was hij al als kind voordat hij in mijn optiek niet geheel toevallig in het gras ging liggen terwijl er gemaaid werd.
Juist de cynische, verteltrant lees ik niet als 'grappig gevonden willen worden'. De toon die gaandeweg wel degelijk verandert, camoufleert de gevoeligheid van de hoofdpersoon, een buitenstaander pur sang. Dit komt schrijnend mooi naar voren als Fransje, zittend in het donker van een muizentheater, Joe en PJ ziet binnenkomen. Als lezer vermoed ik dan al wat ieder boven het hoofd hangt.
Joe Speedboot is voor mij een boek over vriendschap, liefde tussen vrienden, en verraad. Het zoeken naar de ultieme ander.
Joe is een lichtende opleving in een grijs dorp en zijn eeuwige sleur. Een dorp verstopt achter geluidswalllen. Alsof er nooit flitsende dingen gebeurd zijn.

Ik vond het boek toch eigenlijk niet geweldig. het taalgebruik beviel me niet, ik weet niet goed waarom.

Tijdens het lezen heb ik me uitstekend vermaakt. Het verhaal liep lekker door. Maar toen ik het boek uit dacht ik 'welk verhaal, wat heb ik nu net gelezen, ik had het net zo goed niet kunnen lezen, dan had ik niets gemist.' Maar toch blijk ik terugdenken aan dit boek. En het wordt tijd dat ik hem nog eens ga lezen.

Maar, vanwaar ik je quote is omdat ik denk dat je het het uitstekend hebt verwoord. Zo had ik het nog niet direct bekeken.

Toch heb ik hem al op 3.5 sterren staan. We zullen zien waar de volgende leesbeurt de waardering laat.

Twijfel je over je waardering dan?

Dit is een boek die me tijdens het lezen weinig deed, maar ik blijf er maar aan terugdenken. Nog maar een keertje lezen daarom (heb alleen nog z'on tien andere boeken liggen die voorgaan, momenteel bezig in Alle Vrouwen Van De Wereld van Mark Verver, ziekelijk fascinerend)

Niet om door te komen. Ben bijna op de helft en geef het boek nog zo'n 20 pagina's...

Wat vind je er zo vervelend aan (ik snap het wel hoor, maar ben benieuwd wat je voornaamste klachten zijn)?

Dat we een totaal passieve, niet pratende hoofdpersoon te hebben. Hoef nu nog maar 50 pagina's, dus nog even doorbijten en hopen op een geniaal einde...

Ben nooit verder gekomen. En ik had alle reden om het uit te lezen...

Net uigelezen, maar dat had niet gehoeven. Wat een aanfluiting. Wieringa slingert de ene na de andere metafoor van kleuterschoolniveau naar je hoofd en slaagt erin om geen enkele sympathie te kweken voor wat voor personage dan ook.
Opgeklopte lucht...

1,5*

Toch even tegengas geven: je hebt van die onvervalste feelgood-movies. Wat mij betreft is dit een onvervalst feelgoodboek. IOp het einde kreeg ik zelfs waarachtig de tranen in de ogen (daarvoor moet je natuurlijk wel tot het einde lezen, maar goed). Dit zal wel een collectief oogrolmoment zijn bij degenen die dit boek niet kunnen appreciëren, maar wat mij betreft kan Wieringa wel schrijven. Het feit dat je in het hoofd kruipt van een 3/4 verlamde hoofdpersoon/observator is voor mij toch een sterk staaltje.
Enfin: dit boek heeft mij dus wél geraakt. En de personene aan wie ik het cadeau heb gegeven vinden het blijkbaar ook leuk.

Het verhaal van de vriendschap tussen de jongens, hun gedrag tegenover elkaar vind ik interessant om te lezen. Ook wanneer er een meisje in het spel kwam was iets waar ik vlot doorheen kon lezen. Maar al dat technische gedoe!! Dat ging toch wel een stuk langzamer en vond ik ook een stuk saaier.
Het einde was niets speciaals vond ik, niet mooi, niet lelijk.
Er worden achterin het boek zoveel lovende dingen gezegd dat ik het wel móest lezen. Maar achteraf heeft het me niet veel gedaan, ik mocht die Fransje niet zo.. Soms wel droge humor, af en toe iets leuks.. 2,5*

Sja, dit boek heb ook ik gelezen. Veel positieve reacties over gehoord, het scheen een écht mannenboek te zijn. Toch kon ik m´n draai niet in het verhaal vinden. Misschien waren m´n verwachtingen na al die reacties te hoog gespannen.. Al met al een vermakelijk boek, maar niet zo hoogstaand als verwacht.

Nu ja, aan de hand van de beschrijving vind ik het meer een jongensboek dan een mannenboek.

Wieringa's nieuwste valt eind van de week bij me op de mat.

Zijn mannen geen jongetjes op leeftijd?

Sterk en leuk boek, waarin duidelijk wordt dat boeken over jongeren ook een sterke roman kan opleveren. Over jonge menschen en dingen die voorbijgaan, dat is het eigenlijk. Een ontroerend verhaal, en mysterieus. Wat er met Fransje is gebeurd kom je langzaamaan te weten, evenals de tijd waarin het speelt. Dat is niet heel snel duidelijk, en het verhaal is eigenlijk universeel te noemen. Ook weet Wieringa heel goed sfeer te scheppen en het ouder worden wordt mooi neergezet. Zoals ik zei, alles dat verdwijnt. Hoe veel beter het vroeger was, de tijden die veranderen. Zeker voor jongeren in een dorp waar dat soms niet het geval lijkt.
De vele personages zijn stuk voor stuk kleurrijk te noemen. Dat vele ook sympathiek overkomen heelpt ook wel mee.
De stijl van Wieringa vind ik erg mooi. Wel kort en bondig, zelfs bijna rauwe taal, wordt door hem gebruikt. Maar daarnaast geeft hij vele mooie metaforen en vergelijkingen, dat maakt het boek ook echt goed.
Ook veel humor naast de drama die door het hele boek heen te vinden. Een feelgood boek durf ik het niet te noemen, maar zo voelde het vaak wel. 4*

Dit boek kon me echt niet boeien, ik geraakte er maar niet in. Ook mij stoorde het taalgebruik. Jammer maar helaas.

Exactly my point.

Oké, spannend dat "Wieringa slingert de ene na de andere metafoor van kleuterschoolniveau naar je hoofd".
Met de stelling dat er geen sympathie opgewekt wordt voor de personages ben ik het natuurlijk niet mee eens, maar dat is een kwestie van gevoel.

Geven jullie een (of twee) voorbeeld van die metaforen?