menu

De Laatkomer - Dimitri Verhulst (2013)

mijn stem
3,73 (62)
62 stemmen

Nederlands
Psychologisch

196 pagina's
Eerste druk: Atlas, Amsterdam (Nederland)

Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld. Als oude man neemt hij ingenieus wraak op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan: hij doet alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk helemaal was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als seniele en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. Maar dan heeft het tehuis op de valreep toch nog een paar verrassingen voor hem in petto: in de vorm van een jeugdliefde en een oud-ss'er.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=hSBzTHIuxyY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat BoekMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe BoekMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:

3,5
mooie trailer !

3,5
Een van de fijnste schrijvers van Nederland. Wat een prachtige stijl. en waar in vorige romans de plot door die stijl weleens ondersneeuwde, vertelt Verhulst hier ook een echt boeiend verhaal. enige minpunt: het zit soms wel tegen het cartooneske aan.

avatar van liv2
liv2 (crew)
trevisor schreef:
Een van de fijnste schrijvers van Nederland. .


Van België bedoel je

avatar van Pythia
3,5
Nuchtere, rake observaties in Verhulst-stijl.

avatar van mjk87
3,5
Prima werkje van Verhulst. Ditmaal gebruikt hij een dementie-acterende bejaarde man als verteller. Het leuke is dat je hiermee de omgeving kan observeren zonder dat die omgeving jou als observeerder doorheeft. Leugens komen om de hoek, en daarmee ook waarheden, kleinburgerlijkheid en alle ellende en haat die mensen van en tegen elkaar kunnen krijgen. Ook de lichte kritiek op verzorgingshuizen is prima verweven- die naam alleen al van het tehuis: Home Winterlicht. Bovendien lees je het meestal met een kleine herkennende glimlach rond de lippen. Ook de gebruikelijke melancholiek en thema's en vergankelijkheid komen aan bod.

Wel zitten er af en toe stukken in, zeker over de levensgeschiedenis van Desiré, die wat plichtmatig lijken en vooral een herhaling van zetten zijn. Dat kennen we al uit zijn oeuvre maar ook van andere schrijvers.

Wat blijft is zijn heerlijk rauwe stijl met een vleugje archaïsme. En altijd lijkt dat prima bij de hoofdpersoon te passen. 3,5*

avatar van Rudi S
4,0
Verhulst schets hier het tragisch komisch verhaal van een krasse 70'er die uiteindelijk op een bizarre manier het heft in handen neemt.
Deze tot dusverre slappe gepensioneerde bibliothecaris, die zijn hele leven aan de hand van zijn dwingende echtgenote heeft gelopen , veinst dementie met alle gevolgen van dien.
Het liefdesverhaaltje over zijn jeugdliefde krijgt een anti climax als hij haar in het verzorgingstehuis tegenkomt, zij is dan wel echt dement.
De zorgelijke staat van de verzorging in dit soort tehuizen is klaarblijkelijk van Nederlands niveau.
Verhulst schrijft dit verhaal in een vlotte stijl waarbij humor en tragiek hand in hand gaan.

avatar van snorren
4,0
Natuurlijk niet zo goed als De helaasheid der dingen, maar zeker wel herkenbaar voor de liefhebber van Verhulst. Zijn bijzondere schrijfwijze en liefde voor de komische incidenten van het lot maken De laatkomer, net als zijn andere werken, een heerlijk boekje om snel uit te lezen met een grote glimlach op het gezicht.

avatar van psyche
3,5
psyche (crew)
Enerzijds wat mij betreft minder goed dan De Helaasheid der Dingen, wel komisch hier en daar.
Ik ken(de) mensen met dementie en/of verblijvend een verpleeghuis, ik weet hoe het er aan toe kan gaan. Ik zou er niet dood gevonden willen worden. Wat maakt dat Désiré op het idee komt dementie te veinzen? Permanent tussen mensen met dementie in zo'n oord te willen wonen?
Dan kom ik toch op de scene waar De Laatkomer me anderzijds raakt. Désiré zit samen met een bewoner van Home Winterlicht in het 'bushokje van lijn 77'. Deze andere bewoner heeft Désiré ontmaskerd en beschrijft treffend zíjn drijfveer om 'te doen alsof'.
''... En ook' ging hij verder: 'ik had er behoefte aan om eens alleen te zijn met mezelf. Buiten dit tehuis ligt een wereld waarin je niets anders moet doen dan praten. Praten, praten, praten en nog eens praten. En luisteren of op zijn minst toch doen alsof, naar mensen die praten, praten, praten. En die kriskras door elkaar heen praten, praten, praten. Je hebt familiaire en andere verplichtingen, wat vaak weer neerkomt op praten en luisteren, en ik had er gewoon geen zin meer in, in die hele sociale pantomime. Ik wou eindelijk stilte voor mezelf en alleen zijn met mijn gedachten. Hier kan ik dat min of meer. Het is de enige plaats waar wordt geaccepteerd dat ik volledig in mezelf ben gekeerd. Het was mijn laatste kans.
Eén van mijn bekenden lijkt verdacht veel op beide mannen in het bushokje. Het lijkt erop dat hij in het verpleeghuis 'kiest' te zijn. Ik heb me vaak afgevraagd waarom. De scene in het bushokje zou een geloofwaardig antwoord kunnen
zijn.

Cryptopsy
snorren schreef:
Natuurlijk niet zo goed als De helaasheid der dingen, maar zeker wel herkenbaar voor de liefhebber van Verhulst. Zijn bijzondere schrijfwijze en liefde voor de komische incidenten van het lot maken De laatkomer, net als zijn andere werken, een heerlijk boekje om snel uit te lezen met een grote glimlach op het gezicht.


Hier sluit ik me bij aan. Heb het gelezen met groot plezier, met de kanttekening dat het nog geen 'Helaasheid' is. Toch zeer de moeite waard.

avatar van Devoo
4,0
Zeer sterke roman waar je ongelooflijk snel doorheen bent. Maar dat is goed, want het boek kunstmatig verlengen zou enkel afbreuk doen. De observaties van het hoofdpersonage zijn amusant om te volgen en Verhulst gooit met enkele mooie metaforen. Zo vergelijkt hij het geheugen met een kast: zolang je kan zoeken in deze kast is er geen probleem, bij dementen is deze kast gewoon weg. Ook de zwarte humor is hier weer schitterend, soms voelt het fout om te lachen met dergelijke duistere grappen.

4.0*

avatar van Donkerwoud
3,5
Treffend poëtische bespiegeling op de grote vernedering van het ouder worden en daarbij te moeten beseffen dat je niet meer als een serieus mens gezien wordt. Grappig hoe de keuze van Désiré Cordier om dementie te veinzen een soort daad van verzet wordt tegen kleinburgerlijke verwachtingen van de omgeving. Het is de enige manier waarop hij nog contact kan vinden met zichzelf als een aftakelende figuur in een wereld waar de omgeving steeds bezig is om de maakbaarheid van het leven te forceren. De enige manier om terug te gaan naar het vergankelijk mens-zijn is terugkeren naar een onmenselijke staat waar alle waardigheid wordt afgenomen.

Ik zie dit dan ook vooral als een filosofische bespiegeling op het maakbaarheidsdenken in de moderne tijd, waarbij er iets verloren is gegaan in het idee dat vergankelijkheid en verval bij het leven horen. De manier waarop we met onze ouderen omgaan is alsof we ze wegstoppen om maar niet geconfronteerd te hoeven worden dat onze levens niet maakbaar zijn. Désiré verzet zich door die vergankelijkheid zelf op te zoeken door daarbij actief tegen het moderne maakbaarheidsdenken in te gaan.

snorren schreef:
Natuurlijk niet zo goed als De helaasheid der dingen, maar zeker wel herkenbaar voor de liefhebber van Verhulst. Zijn bijzondere schrijfwijze en liefde voor de komische incidenten van het lot maken De laatkomer, net als zijn andere werken, een heerlijk boekje om snel uit te lezen met een grote glimlach op het gezicht.


Beste Snorren

Ik ben het volledig met u eens over de unieke schrijfwijze van Verhulst en zijn talent om komische incidenten neer te schrijven. In tegenstelling tot u vond ik het verhaal van De Laatkomer beter dan dat van De Helaasheid der Dingen. De Laatkomer bevat veel onverwachte wendingen en het hoofdpersonage blijft een beetje mysterieus. Wie denkt er nu in godsnaam aan om te doen alsof hij dement is? Bij De Helaasheid der dingen vond ik de onderwerpen (seks, drank,...) een beetje oppervlakkig waardoor de verhaallijn nogal voorspelbaar was.

avatar van Bassievrucht
3,5
Vooropgesteld: goed verhaal, mooie stijl, origineel en intrigerend, maar wat mij tegenstaat is wat trevisor ook al schreef, het is op het cartooneske af. Neem die andere bewoner die óók dementie veinst. Ik vond het de geloofwaardigheid nogal aantasten.

avatar van Harmony
4,0
De laatkomer van Dimitri Verhulst is zeker een aanrader. Het las erg vlot, het begon nergens te slepen en ik had na afloop van een hoofdstuk telkens de neiging om nog een hoofdstuk meer te lezen.
Dat is al een prestatie op zich. Het is namelijk al gebeurd dat ik er echt tegen op zag om elke keer weer opnieuw dat boek te nemen, te bladeren naar waar ik gebleven was en mezelf terug in het verhaal moest zien te worstelen.
Hoe vlot het ook las, na afloop kreeg ik niet het gevoel dat het boek te oppervlakkig was. Misschien te maken met mijn verwachtingen, maar dat er geen ingewikkelde of (veel) symbolische taferelen te vinden zijn past ook wel in het verhaal.
Het viel me op hoe gemakkelijk het was om mee te leven met de hoofdpersoon, ondanks dat hij iemand is waarvan ik niet kan zeggen dat ik zoals hem leef of ingesteld ben.
Désiré is tenslotte een gepensioneerde die teleurgesteld is in zijn leven én zijn keuzes en hierdoor naar een tehuis ‘vlucht’.
Verder was het een boek mij vaak deed lachen, maar mij ook wel eens onverwacht naar de keel greep. Kon ik appreciëren.

avatar van Pecore
4,0
Origineel, grappig en bij vlagen ontroerend. Door de luchtige manier van schrijven leest het erg soepel. Des te onverwachter zijn de momenten waarop het je bij de strot grijpt. Daardoor allicht ook indrukwekkender.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:05 uur

geplaatst: vandaag om 15:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.