De Maakbare Man: Notities over Transseksualiteit - Maxim Februari (2013)

Ik weet niet goed wat ik van dit boek moet denken. Februari kan heel goed schrijven, dat bewijst ze/hij al jaren en in dit boek is dat niet anders. een boeiende stijl, die je als lezer meteen meeneemt, en waarmee ook nog veel vragen op worden geroepen. wat is nu precies het verschil tussen man en vrouw zijn, valt een man te definiëren met een toename van
hormonen, of komt er meer bij kijken? hoe gaat de buitenwereld met zoiets om? is februari's partner nu nog steeds lesbisch, of is die plotseling hetero geworden, zonder dat zijzelf
veranderd is? het zijn interessant vragen, die allemaal worden aangestipt en waar februari genoeg over te zeggen heeft, maar het blijft allemaal wat oppervlakkig. Zoals hierboven al staat: al die vragen komen 'in vogelvlucht aan bod'. Waarom niet wat dieper uitwerken? ik kreeg het idee dat het toch een beetje een haastklus is geworden, zo al met al. misschien heeft uitgeverij prometheus er vaart achter gezet, of wilde februari het tijdens haar veranderings-proces naar buiten brengen? de scènes die ze beschrijft zijn trouwens mooi, soms heel mooi, bv. als ze voor het eerst als man wordt aangesproken, erg knap en invoelbaar is dat beschreven, met de vraag: is er nu werkelijk iets veranderd, en, implicieter: hoe belangrijk zijn ogen voor anderen voor het eigen geslacht?

toch had ik over het algemeen, zeker nu het boek alweer enkele weken gezonken is, steeds het idee: hier zit meer in. Nu is het gewoon een mooi, interessant boek. maar het blijft allemaal net te beknopt en weinig oplossend om echt goed te zijn. Al moet gezegd worden dat Februari ook veel vragen stelt die niet te beantwoorden zijn, en hij/zij kan daar dus ook niet puur op afgerekend worden. Plus, hij/ze heeft een ontzettend heldere geest en voert mij als lezer zo mee met haar/zijn retoriek. en dat is al heel wat waard.

Foei Trevisor, ze/hij schrijven mag eigenlijk niet van Februari.

Zoals wel meer niet blijkt, wat ook de reden van het schrijven van dit werkje was; voor eens en altijd alle vragen beantwoorden en vooral duidelijk maken wat je niet moet vragen. Want zo is hij wel, De rest past zich maar aan en de overgang van sekse is heel normaal, de rest moet alles maar accepteren alsof dat al jaren zo is en vooral niet vragen naar haar seksleven. Want, dat vraag je ook niet aan een normaal persoon. En dat alles moet maar eenvoudig worden doorgeveord, van je paspoort tot in de sport. Rustig aan hè.
Dan denk ik, ten eerste is dit wel heel bijzonder en die vragen zijn vanuit oprechte interesse en niet geheel vreemd. Dus zeur niet zo. Ten tweede vind ik ook dat hij kan accepteren dat hij als vrouw is geboren. De lelijke jongen krijgt ook niet het mooiste meisje (tenzij je midvoor bent van de gemiddelde betaald voetbalclub) en laag intelligent persoon zal geen miljoenen bij een bank verdienen als CEO. Dit is wat de natuur ons geeft: leef daar dan naar. En ja, als zij zo duidelijk haar standpunten inneemt, dan doe ik dat ook.
Maar hoe dan ook, het intrigeert wel en is interessant en aangenaam leesvoer.

Tegen het einde wordt het allemaal minder interessant. Haar belerende toon verdwijnt en ze somt nog wat liedjes, films en bekende transseksuelen op maar dat lijkt niet bij de rest te passen en was ook niet heel erg boeiend. Daarom krap aan een voldoende, 2,5*.

hmm, sorry, mijn fout. voortaan houd ik het bij hij. vind wel dat wel kritisch bent, trouwens, al klopt die opmerking over het einde wel - wordt dan allemaal wat losser en inhoudslozer.