The End of History and The Last Man - Francis Fukuyama (1992)

Pak een willekeurige meer economisch gerichte non-fictie en de kans dat dit standaardwerk van Fukuyama wordt geciteerd of zelfs maar genoemd is vrijwel gelijk aan één. Ik was dan ook al tijden zeer benieuwd hiernaar. Nu is zijn Einde van de Geschiedenis (einde van de ontwikkeling) inmiddels op punten door die andere geschiedenis (namelijk, de opvolging van gebeurtenissen) wel ingehaald, op veel punten is dit ook verrassend actueel en zowel zijn centrale thema als heel veel zijwegen en inzichten blijven net zo simpel overeind staan en zijn soms eindeloos boeiend om te lezen. Al gaat het maar over de vraag over altijd aanwezige legitimiteit bij leiders, want hoe anders kan een dictatuur blijven bestaan? Angst alleen is niet voldoende. Over de hele breedte getuigt dit boek van een groot inzicht in de menselijke psyche en sociale structuren. Net als bij het werk van Piketty is die bijvangst wat het boek zoveel beter maakt. Mindere delen zijn vooral de meer filosofische stukken waar Fukuyama een aantal denkbeelden van filosofen uit het verleden samenvat maar dit hele deel is op zo'n abstract niveau dat dat voor mij pakken minder interessant is. En hoewel Fukuyama later in het boek deze filosofische gedachten en inzichten nodig heeft en ook best goed gebruikt waren die vele bladzijden (haast een derde van het boek) soms wel doorworstelen. 4,0*.