The Moonlit Cage - Linda Holeman (2006)
Alternatieve titel: De Granaatappel
Engels
Romantiek
719 pagina's
Eerste druk: Headline,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
De eigenzinnige Daryâ zit gevangen in een gewelddadig huwelijk met een Afghaans stamhoofd. Uit wraak is er een vloek over haar uitgesproken waardoor ze geen kinderen zal krijgen. Maar nog erger is de straf die ze onder ogen moet zien wanneer haar man erachter komt dat ze vervloekt is. Ze vlucht en wordt opgevangen door de Engelse David Ingram, die door Afghanistan reist op zoek naar de raadselen die zijn jeugd omgeven. Het is deze ondoorgrondelijke vreemdeling die haar leven kan redden. Maar hij heeft zo zijn eigen redenen om haar te helpen. Daryâ belandt uiteindelijk in Londen, het hart van het machtige Britse Rijk. Maar is het meisje dat haar weg heeft bevochten door het wrede landschap van Afghanistan wel bestand tegen de uiterst riskante omgeving van het zogenaamd beschaafde Victoriaanse Londen?
Overigens kan ik het mezelf gemakkelijk maken door alles te zeggen wat ik bij The Linnet Bird al gezegd heb, maar ik zal proberen niet te veel in herhaling te vallen. Onveranderd is Holemans talent voor kleurrijke en levendige beschrijvingen, en een verhaal met een prettig tempo en een fijn plot. De versie die ik in mijn bezit heb, heeft een nogal clichématige 'damesachtige' cover, wat het lezen ervan bijna tot een guilty pleasure maakt. Maar zo schuldig voel ik me niet.
Dit verhaal speelt zich af in een Islamitisch dorp in Afghanistan, dan in een nomadenstam, dan tijdens een reis door Afghanistan en India, op een schip over de oceaan en uiteindelijk in Londen. Holeman weet overal de juiste sfeer te scheppen en heeft zich duidelijk goed voorbereid op het schrijven van dit boek. Het wordt je als lezer heel gemakkelijk gemaakt om met Daryâ mee te leven wanneer zij zich aan de steeds veranderende setting aan te passen. Daryâ is nieuwsgierig en weet zichzelf regelmatig in de problemen te werken, wat haar een prettige hoofdpersoon maakt. Toch vind ik haar net iets minder sympathiek dan Linny uit The Linnet Bird (die in dit deel overigens terugkeert). Daryâ is weliswaar moedig, maar toch van anderen afhankelijk om haar lot te veranderen; waar Linny het in haar eigen handen nam. Daar staat tegenover dat The Moonlit Cage een heel sympathiek mannelijk personage heeft. David en Daryâ hebben een prettige chemie, en stiekem is het deel waarop ze samen op het schip richting Engeland elkaar veel nader komen dan zou mogen mijn favoriet.
Natuurlijk moet het verhaal ook schurken kennen. Sommigen zijn wat eendimensionaal (Shaliq), maar bijvoorbeeld Daryâ's vader is lang niet zo'n zwart-witpersonage als hij aanvankelijk lijkt. De belangrijkste schurk is denk ik Osric Bull, en hij komt er dan weer veel te gemakkelijk af. Ik vind sowieso het einde een beetje te kort door de bocht, wat te makkelijk.
Het zijn wat kleine minpuntjes die dit boek echter nauwelijks minder genietbaar maken. Ook bij herhaling blijft The Moonlit Cage boeien.