Mi Último Suspiro: Las Memorias - Luis Buñuel en Jean-Claude Carrière (1983)

Alternatieve titel: Mijn Laatste Snik: Discrete Herinneringen

mijn stem

4,50 (5)

5 stemmen

Spaans
Autobiografisch

288 pagina's
Eerste druk: Random House Mondadori, Barcelona (Spanje)

''In Mijn laatste snik'', de klassieke memoires van filmmaker Luis Buñuel, wordt een onthutsende en onthullende kijk gegeven op de roerige ontwikkelingen van de twintigste eeuw en op de personen die de kunst en het culturele leven deden wankelen. Buñuel nam deel aan de grote kunstvernieuwing van de jaren twintig en dertig en stond midden in de politieke realiteit, wat culmineerde in een actieve rol in de Spaanse Burgeroorlog. Het is ook een openhartig zelfportret van een kunstenaar die intens heeft geleefd en die niets wenste terug te nemen van zijn woorden en zijn daden. Zijn zwarte humor is in ''Mijn laatste snik'' net zo vitaal als in de tijd van zijn beroemde filmdebuut 'Un chien andalou'. Schokkend en onvergetelijk zijn de passages waar hij spreekt over het ouder worden. Net als in zijn films toont Buñuel zich een onweerstaanbare meester van de droom en de opstandigheid.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

5,0

Raspoetin

geplaatst: 19 december 2015, 22:20 uur

Onlangs gelezen, het zeer indrukwekkende egodocument van de Spaanse filmmaker Luis Buñuel (1900-1983), Mijn Laatste Snik [Mi Ultimo Suspiro] uit 1983. Een memoires over zijn leven, zijn films - zoals Un Chien Andalou (1929), Los Olvidados (1950), El (1953), Nararin (1959), Viridiana (1961), El Angel Exterminador (1963), Le Journal d'une Femme de Chambre (1964), Belle de Jour (1667) en Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972) - en zijn confronterende passages over ouder worden.

5,0

FisherKing

geplaatst: 1 augustus 2016, 14:07 uur

Yup. Eén van mijn lievelings-autobiografieën.

3,5

Raskolnikov

geplaatst: 21 december 2025, 20:33 uur

Deze autobiografie helpt zeker om meer begrip te krijgen van de films van Luis Buñuel. Hij is wars filosofische concepten en verklarende theorieën, laat staan religie, en ook ethiek als sturend mechanisme voor de menselijke omgang hoeft niet op veel sympathie te rekenen. Daarentegen omarmt hij het toeval en het absurdisme, tot het soms anarchistische aan toe. Sterk geworteld in de groep surrealisten die in de jaren 20 in Parijs school maakten, bleef hij nog tot in de jaren 70 films met surrealistische inslag maken, als misschien wel de meest vasthoudende exponent van die groep. Een beetje fragmentarisch zijn deze memoires naar de aard dan ook wel, waarbij het meer om willekeurige details en sterke verhalen gaat, dan om rode draden en een overkoepelende levensvisie. Je krijgt het idee dat hij relevante delen van zijn leven zorgvuldig afschermt. Zo wordt zijn vrouw alleen in een paar bijzinnen genoemd, en doet hij het zwijgen toe over zijn liefdesleven (wat gezien de seksuele obsessies van menig personage in zijn films opmerkelijk mag heten). Naar aanleiding van deze autobiografie weer genoten van meerdere van zijn films; meer voor de liefhebber dus dan voor de neutrale lezer.

* denotes required fields.

<1 >