De Ortolaan - Maarten 't Hart (1984)

Dit boekenweekgeschenk stamt uit de tijd dat ik alles las wat Maarten ‘t Hart schreef. Binnenkort ‘de Nachtstemmer’ maar eens proberen. Bij herlezing raakte ik namelijk opnieuw in de ban van ‘de Ortolaan’. Een subtiel, platonisch liefdesverhaal. Uit een verhaal van ‘Dienstreizen van een thuisblijver’ bleek dat de verschijning van dit boek ook nog een venijnig staartje had.

Bij de ortolaan moet ik altijd denken aan een fragmentje uit een film waarin het gaat over hoe dat prachtige beestje op beestachtige wijze wordt vetgemest en bereid en op een absurde manier naar binnen wordt gewerkt, in Frankrijk. Lees hier meer. Het mag kennelijk nog steeds, één weekend per jaar.

In dit boek zal het er wel niet over gaan...? Ook al lees ik 'venijnig staartje'...

ja ZAP, over dat staartje kun je lezen in 'Dienstreizen'. Maarten ontving brief van een advocaat die hem namens een cliënt van plagiaat beschuldigde. Hoe dat afliep? Dat kun je lezen in het boek.

Het mysterie leeft voort. Ik ben wel benieuwd naar dit boekje, wordt mogelijk vervolgd.

Heb me weer naar de (luie) leesbank weten te sleuren (ja, dezelfde bank waarop ik wekenlang niet verder kwam dan dom Tetris spelen, grotendeels) en met dit dunne boekje ging dat wonderwel heel goed. De eerste van ‘t Hart die ik las, en meteen erg aansprekend. Aanvankelijk dacht ik ‘wat kunnen mensen toch raar doen als het op de liefde aankomt’, maar toen schoten me mijn eigen ervaringen me ineens te binnen, dacht ‘o, wacht even…’ en las maar snel weer verder…

Maarten weet het prachtig te vertellen en ik kwam ietwat langzaam, maar toch heel zeker in het verhaal, dat eigenlijk maar van 1 kant verteld wordt. Iets teveel aanhalingen van K. e.d. w.m.b., maar goed. Regelmatig erg grappig ook. Ik zie er zeker naar uit meer van hem te gaan lezen; voordeel van weinig lezen in je leven is dat je dan later nog veel moois tegemoet kan zien. Deo volente, zoals sommigen er dan bij plegen te zeggen.

Kleine 8.