Ivoren Wachters - Simon Vestdijk (1951)

Een zeer vermakelijk boek met een aardig verhaal, best grappig. Die Philip is wel een interessant personage. Je merkt wel dat het een beetje een andere tijd was. Het gymnasium was toen wat meer elitair denk ik. Volgens mij gedroeg Philip zich ook een beetje zo in het boek.

Verrassend leuke roman. Ik had nog nooit iets van de beste man gelezen en was verrast door de vaart, humor en spanning toch ook wel in dit boek. Corvage is een geweldig figuur en hij is doortrapt als geen ander. Mijn medeleven voor Schotel de Bie is ook zeer groot en zeker de laatste twee hoofdstukken dragen daar aan bij.

Is inderdaad een verassend leuke roman. Zeker in vergelijking met het andere werk van Vestdijk waar vaak niet doorheen te komen is.

Je slaat de spijker op z'n kop! Ivoren Wachters was voor mij de aanleiding om meer van Vestdijk te lezen, maar nergens vond ik dezelfde stijl als dit boek terug. Erg jammer...

Ik lees het boek nu voor de derde keer en het verveelt nog niet.

Overigens: Simon Vestdijk en Ferdinand Bordewijk waren dikke maatjes en dit boek ademt 'n beetje dezelfde sfeer als Bint. Toeval?

Een van mijn favoriete romans. Het motief van verval, het intens meeleven met de hoofdpersonage, de gymnasiale sfeer, de verhaalstructuur van een klassieke tragedie en de vele door elkaar lopende verhaallijnen die toch allemaal met elkaar van doen hebben: Vestdijks boek zit verdomd goed in elkaar. Prachtige symboliek en tegenstellingen in karakters. Vestdijk verslikt zich iets in het ietwat geforceerde einde, een anticlimax, maar voor de rest een dijk van een boek.

Prachtige klassieker van Vestdijk. Schandalig dat deze titel alleen tweedehands te krijgen is.

Een boek dat voor de helft sterk en goed is (qua sfeer, qua psychologie, qua tonen van onderlinge relaties) maar in de tweede helft een beetje afgeraffeld voelt waardoor dit deel minder indruk achterlaat. Ondanks die goede psychologische uitwerking in de eerste helft vond ik sommige keuzes hier minder sterk overkomen. Het einde, dat gesprek tussen docent en rector en hoe ze een soort van roddelen en cynisch bespreken wat gebeurd is, was nog wel erg vermakelijk en goed geschreven. 3,5*

Zowel qua taalgebruik als qua vorm is Vestdijk beïnvloed door de klassieke letteren. Z’n zinnen zijn doorspekt met Latijnse citaten en retorische figuren. Deze roman heeft de opbouw van een Griekse tragedie, met eenheid van plaats, tijd en handeling.

Alles vindt plaats binnen één stad. Deze wordt niet genoemd, maar Vestdijk zelf heeft lesgegeven in Den Haag. Alles gebeurt binnen een tijdsbestek van twee dagen, behalve de herinneringen en het laatste hoofdstuk, dat een epiloog is.

Centraal staat het conflict tussen de protagonist en de antagonist; de leerling en de leraar. Wat begint met een beledigende opmerking, loopt helemaal uit de hand. Philip vertegenwoordigt de klassieke filologie. Hij citeert Cicero en Seneca, haalt z’n kennis uit de poëtica en de retorica, spreekt als een dichter en een redenaar. Frits Schotel de Bie vertegenwoordigt de Germaanse filologie. Hij citeert Goethe en Schiller, en geeft les over Justus van Effen. Lida fungeert als twistappel; te jong voor de ene en te oud voor de andere.

Er zit veel beeldspraak in. De titel is een metafoor voor het gebit, dat ook vergeleken wordt met ruïnes uit verschillende stijlperiodes. De gedachten van de twee hoofdpersonages worden weergegeven in vrije indirecte rede. Opmerkelijke woorden zijn bouffante (sjaal), koddig en heautontimorumenos (zelfkweller). Een hempie raak me gaatje niet is een lichtgeraakt persoon. Zoals vaak bij Vestdijk zijn ook geneeskunde en klassieke muziek aanwezig. Dit is Nederlandse Literatuur met een grote L.