Een Geur van Sandelhout - Hubert Lampo (1976)

Lampo in zijn gewone doen. Archaïsch taalgebruik dat wat aan Latijnse zinsconstructies doet denken, af en toe een steek naar andere schrijvers, een blonde, grijs-ogige schoonheid die zijn verlossing inluidt, en dat alles gedrenkt in een licht verteerbaar sci-fi verhaaltje.

De echte magie van Lampo schuilt in de onverwoestbare opgewektheid die altijd weer de overhand krijgt, zijn prachtige omschrijvingen van het andere geslacht en zijn ontluikende relatie (die in al zijn boeken vergelijkbare patronen volgt) en in zijn onverholen liefde voor Antwerpen, "'t stad' voor alle echte sinjoren.

De 'onverwoestbare opgewektheid', zoals jij stelt Bahuman, erken ik. En dat is ook altijd weer hetgeen mij zo aantrekt in de boeken van Lampo.
Wat mij zo opvalt in deze roman zijn twee zaken. 1) het autobiografische element, en 2) de vrijheid waarmee Lampo lijkt te schrijven. Dat eerste vind ik opmerkelijk omdat het een schijnbaar fictief verhaal is dat wordt beleefd door Lampo zelf. Zou het dan niet fictief zijn... of weeft hij hier succesvol fictie en werkelijkheid door elkaar? Het tweede opvallende element vind ik dus die vrijheid, die zich ondermeer uit in opvallend grof taalgebruik (zo wordt er flink gevloekt) en het gebruik van veel anglicismen. Alsof Lampo opeens 'echte' mensen beschrijft en dus ook hun taal overneemt.
Het verhaal is boeiend, omdat het veel zegt over de schrijver en de keuzes die hij heeft moeten maken om dat te worden.

Saai boek. Het verhaal van Hubert, de schrijver van Joachim Stiller, die er een film van gaat maken en bij terugkomst uit Parijs een hele dag in een alternatieve werkelijkheid verzeild raakt.

Hoe intrigerend het idee van dat parallelle universum ook is, zo teleurstellend gering was de impact van het hele gebeuren op zijn normale dagelijkse leven. Het voorval zelf was wel heel vermakelijk, alsof Hubert vaag beseft dat hij in een soort droom terecht is gekomen en het er geen biet meer toe doet, dat hij zich niet aan de fatsoensnormen houdt. Met name de confrontatie met Dinges-aan-zijn-lijf was fantastisch, vond Hubert zelf ook.

Het begin van het verhaal en de magisch realistische scènes zijn zeker boeiend, maar het dertig bladzijden lange hoofdstuk waarin een en ander geprobeerd wordt uit te leggen, doet ernstig afbreuk aan het leesplezier.